بیماری سرطان مغز رشد بیش از اندازه سلول‌های مغزی است که به صورت توده‌هایی تحت عنوان تومور مغزی نمایان می‌شود.

سرطان مغز چگونه است؟

علت سرطان مغز رشد غیرطبیعی سلول‌های مغز است. این بیماری می‌تواند از سلول‌های اولیه مغز، سلول‌های دیگر اجزای مغز (مثل رگ‌های خونی یا غشاء مغز) یا از رشد سلول‌های سرطانی در سایر اندام‌های بدن شروع شده و از طریق جریان خون به مغز برسد و منجر به سرطان مغز ثانویه یا جابه‌جا شده شود.

اگر یکی از علائم زیر را داشتید، باید به دنبال مراقبت‌های اورژانسی باشید:

• استفراغ دائمی و بدون دلیل
• دوبینی چشم و تاری دید (مخصوصا فقط در یک سمت)
• اختلال خواب
• تشنج‌های جدید
• سردردهای جدید

هرچند سردرد یکی از علائم رایج سرطان مغزی است، اما این سردردها تا مراحل نهایی بیماری اتفاق نمی‌افتد. اگر فرد متوجه هر نوع تغییری در سردردهای خود شد، باید به پزشک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کند.

علائم پیشرفته سرطان مغز را بشناسید

اگر یک تومور مغزی شناخته شده داشته باشید، هر نوع علامت جدید یا ناگهانی یا تشدید علائم، بیانگر این است که بیمار باید به نزدیکترین بیمارستان مراجعه کند.

مراقب بروز علائم جدید، از جمله موارد زیر باشید:

• حمله عصبی و تشنج
• تغییر وضعیت ذهنی، مانند افزایش خواب، مشکل حافظه، یا عدم توانایی در تمرکز
• تغییر بینایی یا دیگر مشکلات حسی
• مشکل گفتاری یا مشکل در بیان خود
• تغییر رفتار و شخصیت
• ضعف یا مشکل در راه رفتن
• حالت تهوع یا استفراغ (مخصوصا در افراد میانسال یا مسن)
• شروع ناگهانی تب، مخصوصا پس از شیمی درمانی

انواع سرطان مغز

مغز از انواع مختلفی سلول تشکیل شده است. برخی از سرطان های مغزی زمانی ایجاد می‌شوند که ویژگی‌های طبیعی یک نوع سلول تغییر کند. هنگام که ویژگی‌های طبیعی سلول تغییر می‌کند، سلول به طرز غیر طبیعی رشد یافته و تکثیر می‌شود. با رشد سلول‌های غیرطبیعی، سلول‌ها به صورت توده‌ای در آمده و به تومور تبدیل می‌شوند.

انواع سرطان مغز شامل موارد زیر است:

• سرطان اولیه مغز
• سرطان متاستاتیک مغز

سرطان اولیه مغز

تومورهای مغزی ایجاد شده را تومورهای اولیه مغز می‌نامند زیرا از مغز شروع می‌شوند.

رایج‌ترین تومورهای اولیه مغزی شامل موارد زیر است:

• تومور گلیوما
• مننژیوم‌ها
• آدنوم‌های هیپوفیز
• وستیبولار شوانوما
• تومورهای نورواکتودرمی اولیه (مدولوبلاستوما)

تورمور گلیوما شامل موارد زیر است:

• تومورهای گلیوبلاستوما
• آستروسیتوما
• الیگو دندرو گلیوما
• آپاندیموما

اکثر تومورها با توجه به نام قسمتی از مغز یا نوع سلول مغزی که تومور از آنجا شروع شده، نامگذاری شده‌اند.

سرطان متاستاتیک مغز چیست؟

سرطان‌های متاستاتیک مغز از سلول‌های سرطانی موجود در تومورهای قسمت‌های دیگر بدن به وجود می‌آیند. سلول‌های تومورهای قسمت‌های دیگر بدن از طریق فرآیندی به نام متاستاتیک در مغز منتشر می‌شوند.

این نوع تومور، رایج‌ترین نوع تومور مغزی است.

علت سرطان مغز چیست؟

علت سرطان مغزی مانند بسیاری از سرطان‌ها ناشناخته است. با این وجود موارد زیر ممکن است منجر به ابتلا به این بیماری شود:

• عوامل ژنتیکی
• سموم مختلف موجود در محیط،
• قرارگیری سر در معرض اشعه‌های خطرناک
• عفونت HIV (ایدز)
• سیگار کشیدن

همه این موارد در ایجاد سرطان های مغز نقش دارند. در اکثر موارد هیچ دلیل مشخصی برای سرطان مغز وجود ندارد.

شایعترین علائم سرطان مغز

علائم سرطان اولیه و سرطان متاستاتیک مغز یکسان هستند. رایج‌ترین نشانه های سرطان مغز عبارتند از:

• سردرد
• ناتوانی
• ضعف
• مشکل در راه رفتن
• تشنج

دیگر علائم و نشانه‌های غیراختصاصی این عارضه عبارتند از:

• تغییر وضعیت ذهنی، تغییر در تمرکز، حافظه، توجه یا هوشیاری حالت تهوع و استفراغ
• اختلالات بینایی
• اختلالات تکلم
• تغییر تدریجی توانایی فکری یا پاسخ احساسی

راه تشخیص سرطان مغز چگونه است؟

در اکثر موارد باید یک سی تی اسکن از مغز بیمار انجام شود. سی تی اسکن مغز شبیه عکس‌های رادیوگرافی است اما سه بعدی بوده و جزئیات بیشتری را نشان می‌دهد. معمولا یک ماده کنتراست در رگ بیمار تزریق می‌شود تا موارد غیرطبیعی را به طور مشخص و واضح نشان دهد.

معمولا در موارد مشکوک به تومور مغزی، به جای سی تی اسکن از ام آر آی مغز استفاده می‌شود زیرا حساسیت و دقت ام آر آی برای تشخیص وجود تومور یا تغییرات صورت گرفته در تومور بیشتر است.

مرحله بعد، تایید وجود سرطان تومور مغزی است که با نمونه برداری از تومور و آزمایش نمونه برداشته شده، انجام می‌شود. این کار را بیوپسی یا نمونه‌برداری می‌گویند.

رایج‌ترین روش برای نمونه‌برداری، انجام جراحی است. در جراحی ابتدا جمجمه باز شده و در صورت امکان تمام تومور برداشته می‌شود. سپس قسمتی از تومور به عنوان نمونه برای آزمایش فرستاده می‌شود.

روش های درمان سرطان مغز

سه روش اصلی درمان بیماری سرطان مغز شامل موارد زیر است:

• جراحی مغز
• پرتو درمانی
• شیمی درمانی

جراحی تومور مغزی

این روش درمان سرطان مغز به عواملی همچون سن بیمار، سلامت کلی بیمار، اندازه، محل و نوع تومور بستگی دارد. در بسیاری از افراد مبتلا به تومور مغزی، جراحی انجام می‌شود.

هدف از جراحی تومر مغزی این است که پزشک اطمینان حاصل کند اختلالاتی که در آزمایش‌ها نشان داده شده واقعا تومور است و سپس تومور را بردارد. اگر تومور قابل برداشتن نباشد، جراح نمونه‌ای از تومور را برای انجام آزمایش و تشخیص نوع تومور برمی‌دارد.

در برخی موارد، مخصوصا در تومورهای خوش خیم، با برداشت تومور به وسیله جراحی، علائم نیز کاملا برطرف می‌شوند. جراح مغز و اعصاب تلاش می‌کند که در صورت امکان تمام تومور را بردارد.

جراحی تومور مغزی

ممکن است قبل از جراحی سرطان مغز درمان‌های دیگری نیز روی فرد انجام می‌شود. این درمان‌ها عبارتند از:

• داروی دگزامتازون (دکادرون) برای بیمار تجویز می‌شود تا التهاب را کاهش دهد.
• به بیمار داروی ضد تشنج داده می‌شود تا تشنج‌ها را کاهش داده یا از وقوع تشنج جلوگیری کند.

علاوه بر دو روش بالا، اگر مایع مغزی نخاعی زیادی در اطراف مغز جمع شده باشد، از یک لوله پلاستیکی باریک به نام شانت برای تخلیه مایع استفاده می‌شود.

یک انتهای شانت در حفره‌ای که مایع در آنجا جمع شده قرار دارد و انتهای دیگر شانت به قسمت دیگری از بدن برده می‌شود. مایع مغزی نخاعی از مغز به قسمتی از بدن می‌رود که بتواند از آنجا به راحتی دفع شود.

پرتو درمانی تومور مغزی

پرتو درمانی (که آن را رادیوتراپی نیز می‌نامند) به معنای استفاده از امواجی با انرژی زیاد برای کشتن سلول‌های تومور و جلوگیری از رشد و تکثیر سلول‌های تومور است.

پرتو درمانی در سرطان مغز برای افرادی انجام می‌شود که نمی‌توانند روی آنها جراحی انجام داد. در برخی موارد پس از جراحی، از پرتو درمانی برای کشتن سلول‌های باقی‌مانده تومور استفاده می‌شود.

پرتو درمانی نوعی درمان موضعی است به این معنی که فقط بر روی سلول‌هایی که در مسیر پرتوها قرار دارند تاثیر می‌گذارد و به دیگر سلول‌های بدن یا قسمت‌های دیگر مغز آسیبی نمی‌رساند.

درمان سرطان و تومور مغزی با پرتو درمانی

چند روش برای تابش پرتوها به مغز وجود دارد که عبارتند از:

• تابش پرتو به صورت خارجی
• تابش داخلی یا ایمپلنتی
• جراحی رادیویی استریوتاکتیک

تابش پرتو به صورت خارجی

در تابش پرتو به صورت خارجی، اشعه‌ای با انرژی زیاد به تومور مورد نظر می‌تابد. اشعه تابیده شده از پوست، جمجمه، بافت سالم و دیگر بافت‌های مغز عبور می‌کند تا به تومور برسد.

معمولا درمان سرطان مغز با این روش برای مدت مشخصی و پنج روز در هفته انجام می‌گیرد. هر جلسه درمان فقط چند دقیقه طول می‌کشد.

تابش داخلی یا ایمپلنتی

در تابش داخلی یا ایمپلنتی، یک کپسول رادیواکتیو کوچک در درون تومور قرار داده می‌شود. اشعه از کپسول خارج شده و تومور را از بین می‌برد.

خاصیت رادیواکتیویته کپسول هر روز کمی کاهش می‌یابد و پس از اینکه اشعه به مقدار کافی به تومور تابید، کپسول درآورده می‌شود. در حین درمان، بیمار باید چند روز در بیمارستان بماند.

جراحی رادیویی استریوتاکتیک

جراحی رادیویی استریوتاکتیک که گاهی جراحی بدون چاقو نیز نامیده می‌شود، نوعی روش درمانی است که اصلا جراحی در آن انجام نمی‌شود. در این روش، تومور بدون باز کردن جمجمه، درمان می‌شود. ابتدا یک سی تی اسکن یا ام آر آی انجام می‌شود تا محل دقیق تومور در مغز مشخص شود.

مقدار زیادی پرتوهای متمرکز پر انرژی از زوایای مختلف به تومور می‌تابند. اشعه‌ها، تومور را از بین می‌برند. جراحی رادیویی استریوتاکتیک عوارض کمتری نسبت به جراحی باز داشته و به دوره نقاهت کمتری نیاز دارد.

شیمی درمانی و درمان بیماری سرطان مغز

شیمی درمانی به معنای استفاده از داروهای قوی برای کشتن سلول‌های تومور است. در شیمی درمانی از یک دارو یا ترکیبی از چند دارو استفاده می‌شود.

داروها یا از راه دهان و یا از راه ورید مصرف می‌شوند. برخی از داروها از راه شانتی که برای تخلیه مایع اضافی مغز قرار داده شده، وارد مغز می‌شوند.

معمولا شیمی درمانی سرطان مغز به صورت دوره‌ای انجام می‌شود. یک دوره شامل دوره کوتاهی از درمان شدید و سپس دوره‌ای استراحت و بهبودی است. هر دوره چند هفته می‌کشد.

اکثر برنامه‌های درمان به نحوی برنامه‌ریزی می‌شوند که دو تا چهار دوره درمان کامل انجام شود. سپس یک دوره استراحت وجود دارد تا پزشک ببیند که تومور چگونه به درمان پاسخ داده است.

عوارض شیمی درمانی کاملا شناخته شده هستند. تحمل عوارض شیمی درمانی برای برخی از افراد بسیار سخت است. برخی از عوارض شیمی درمانی شامل حالت تهوع و استفراغ، زخم‌های دهان، کاهش اشتها و ریزش مو هستند. برخی از این عوارض را می‌توان با دارو کنترل کرد.

:: بازدید از این مطلب : 76

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

امروزه به دلیل تغییر سبک زندگی، بسیاری از افراد مبتلا به اختلال خواب یا بی خوابی شبانه هستند.

چه فردی دارای اختلال خواب یا بی خوابی است؟

اگر یکی از چهار نشانه زیر را دارید، مبتلا به اختلال خواب یا بی خوابی هستید:

1. مشکل در به خواب رفتن
2. بیدار شدن مکرر در خلال شب همراه با ناتوانی یا اشکال در به خواب رفتن مجدد
3. بیدار شدن خیلی زود در صبح
4. خوابی که باعث تجدید قوا نشود

عوارض و مشکلات ناشی از کم خوابی در شب و بی خوابی

بی خوابی نه تنها سطح انرژی را کاهش می‌دهد و بر روی خلق و خوی فرد تاثیر می‌گذارد، بلکه سلامت جسمانی و عملکرد روزانه فرد را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.

میزان خواب کافی برای افراد مختلف یکسان نیست. اما اکثر بزرگسالان به ۷ تا ۸ ساعت خواب در شبانه روز نیاز دارند. در برخی مواقع، بسیاری از بزرگسالان بی خوابی کوتاه مدت یا بی خوابی حاد را تجربه می‌کنند که برای چند روز یا چند هفته طول می‌کشد. فرد معمولا این نوع بی خوابی را در نتیجه استرس یا یک حادثه تهاجمی تجربه می‌کند.

اما برخی افراد بی خوابی بلند مدت یا بی خوابی مزمن دارند که یک ماه یا بیشتر طول می‌کشد. در این مورد، مشکل بی خوابی ممکن است ناشی از مصرف یک دارو خاص باشد. اما اگر بی خوابی مزمن بدون دلیل ایجاد شود، فرد دچار اختلال خواب است.

معمولا برای درمان بی خوابی شبانه نیازی به اقدام خاصی نیست و با تغییرات ساده در سبک زندگی می‌توان این مشکل را حل کرد. خواب کافی، رژیم غذایی سالم و فعالیت بدنی منظم برای سلامت شما اهمیت دارد. بنابراین لازم است برای داشتن یک زندگی سالم به این سه مورد توجه شود.

کم خوابی و بی خوابی در شب

صرف نظر از دلیل اصلی بی‌خوابی، این بیماری می‌تواند روی سلامت روحی و جسمی شما تاثیر بگذارد. محققان برای افراد مبتلا به بی‌خوابی کیفیت زندگی پایین‌تری را نسبت به افرادی که خواب باکیفیتی دارند، گزارش کرده‌اند.

اگر مشکل بی خوابی عملکرد روزانه شما را مختل کرده ‌است، به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید تا علت بی خوابی و روش درمان آن را مشخص کند. اگر پزشک تشخیص دهد که احتمال ابتلای شما به اختلال خواب وجود دارد، درمان‌هایی تجویز می‌کند که دلایل اصلی به‌وجود آورنده اختلال به‌درستی تصحیح و یا درمان شوند.

علت و دلایل بی خوابی شبانه چیست؟

بی خوابی در شب ممکن است ناشی از عوامل جسمی و روحی باشد. گاهی اوقات یک مشکل پزشکی اولیه سبب بروز بی خوابی مزمن می‌شود، در حالی که بی خوابی موقت ممکن است به علت یک رویداد یا اتفاقی که اخیرا رخ داده است، بروز کند.

علت بی خوابی معمولا موارد زیر است:

• اختلال در ریتم شبانه‌روزی
• اختلالات خلقی و شخصیتی
• مشکلات پزشکی
• هورمون‌ها (استروژن)
• سایر عوامل

اختلال در ریتم شبانه‌روزی

کار کردن تا دیروقت، تغییر شیفت کاری، ارتفاع زیاد، سرو صدای محیطی، گرما یا سرمای شدید می‌تواند باعث بی خوبی شود.

اختلالات خلقی و شخصیتی

اختلال دوقطبی، افسردگی، استرس شدید و یا اختلالات روانی از علت های کم خوبی است.

مشکلات پزشکی

درد مزمن، سندرم خستگی مزمن، نارسایی احتقانی قلب، آنژین، بیماری رفلکس اسیدی (GERD)، بیماری مزمن انسداد ریوی، آسم، آپنه خواب، پارکینسون، بیماری آلزایمر، هیپوتیروئیدی، آرتریت، ضایعات مغزی، تومورها و سکته مغزی از دلایل بی خوابی در شب است.

هورمون‌ها (استروژن)

تغییرات هورمون در طول قاعدگی می‌تواند باعث بی خوابی شود.

سایر عوامل

انگل، شرایط ژنتیکی، ذهن بیش فعال و حاملگی از دیگر دلایل کم خوابی و بی خوابی در شب است.

علائم بی خوابی چیست؟

علائم بی خوابی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• مشکل خوابیدن در شب
• بیدار شدن در طول شب
• خیلی زود از خواب بیدار شدن
• احساس خستگی پس از خواب شبانه
• خواب آلودگی و خستگی در طول روز
• تحریک پذیری، افسردگی یا استرس شدید
• مشکل در توجه کردن، تمرکز و یا به خاطر آوردن مسائل
• افزایش اشتباهات و حوادث
• نگرانی مداوم در مورد خواب

نحوه تشخیص اختلال خواب

با توجه به وضعیت بیمار، تشخیص بی خوابی و تعیین علت آن ممکن است دربرگیرنده موارد زیر باشد:

• معاینه جسمی
• بررسی عادات خواب
• مطالعه خواب

معاینه جسمی

اگر علت بی خوابی شما مشخص نباشد، پزشک معاینات جسمی انجام خواهد داد تا علائم و مشکلات پزشکی دیگری که ممکن است به بی‌خوابی مربوط باشند را جستجو کند. گاهی یک آزمایش خون تجویز می‌شود تا پزشک مشکلات تیروئید یا سایر شرایطی که باعث اختلال خواب می‌شوند، را بررسی کند.

بررسی عادات خواب برای تشخیص اختلالات خواب

پزشک علاوه بر پرسیدن سؤالاتی راجع به خواب بیمار، ممکن است از بیمار بخواهد پرسشنامه‌ای پر کند تا الگوی خواب و بیداری و میزان خواب‌ روزانه بیمار را تعیین کند. همچنین ممکن است پزشک از بیمار بخواهد به مدت دو هفته جزئیات مربوط به خواب خود را یادداشت کند.

مطالعه خواب

اگر علت بی‌خوابی بیمار مشخص نباشد، یا علائمی از ابتلا به سایر اختلالات خواب، مانند آپنه خواب یا سندرم پای بی قرار وجود داشته باشد، ممکن است لازم باشد که بیمار یک شب را در کلینیک معاینات خواب بگذراند.

آزمایشاتی برای نظارت و ثبت انواع فعالیت‌های بدن در هنگام خواب انجام می‌شوند، از جمله مواردی که ثبت می‌شوند عبارتند از امواج مغزی، تنفس، ضربان قلب، حرکات چشم‌ها و حرکات بدن.

روشهای درمان بی خوابی شبانه

تغییر عادات خواب بیمار و رسیدگی به علل بی خوابی مانند استرس، مشکلات پزشکی یا مصرف دارو، می‌تواند به بازگشت آرامش خواب بسیاری از افراد کمک کند.

اگر این موارد موثر نبودند، پزشک ممکن است درمان‌های روان‌شناختی و استفاده از دارو را برای کمک به بهبود آرامش و خواب بیمار تجویز کند.

به طور کلی روش های درمان اختلال خواب عبارتند از:

1. تجویز دارو
2. رفتار درمانی برای بی‌خوابی

تجویز دارو

مصرف قرص‌های خواب‌آور به بهبود خواب بیمار کمک می‌کند. پزشکان به طور کل توصیه می‌کنند بیشتر از چند هفته از این داروها استفاده نشود، اما برخی داروها برای مصرف طولانی مدت تجویز می‌شوند. این داروها شامل موارد زیر هستند:

• اسزوپیکلون (لونستا)
• راملتئون (Rozerem)
• زالپلون با نام تجاری سوناتا
• زولپیدم با نام‌های تجاری Ambien, Edluar, Intermezzo, Zolpimist

مصرف قرص‌های خواب‌آور ممکن است عوارض جانبی همچون ایجاد حالت مستی و افزایش خطر افتادن را به همراه داشته باشد و یا اعتیادآور باشد، لذا درمورد این داروها و عوارض جانبی آنها با پزشک مشورت کنید.

داروی کم خوابی

رفتار درمانی برای بی خوابی

رفتار درمانی بیماری بی خوابی (CBT-I) می‌تواند به کنترل بیمار یا از بین بردن افکار و اقدامات منفی که او را بیدار نگه می‌دارد کمک کند و به طور کلی به عنوان اولین قدم درمانی برای افراد مبتلا به بی خوابی توصیه می‌شود.

به طور معمول، CBT-I به اندازه داروهای خواب یا بیشتر از آنها برای درمان بی‌خوابی موثر است. بخش شناختی روش CBT-I، شناخت و تغییر باورهایی است که بر توانایی به خواب رفتن بیمار تاثیر می‌گذارد.

این روش می‌تواند به کنترل یا حذف افکار و نگرانی‌های منفی بیمار که او را بیدار نگه می‌دارد، کمک کند. همچنین، این روش به حذف سیکل معیوب نگرانی‌های زیاد بیمارگونه در مورد به خواب رفتن کمک خواهد کرد.

بخش رفتاری روش CBT-I به بیمار کمک می‌کند تا عادت‌های خوب خوابیدن را در خود ایجاد کند و از رفتارهایی که او را از تجربه خوب خوابیدن دور می‌کند، اجتناب کند.

مثال‌هایی از استراتژی‌های موجود عبارتند از:

• روش درمانی کنترل محرک‌ها
• تکنیک‌های ریلکسیشن
• محدودیت خواب
• بیدار ماندن منفعل

بی خوابی شبانه

روش درمانی کنترل محرک‌ها

این روش کمک می‌کند تا بیمار فاکتورهایی که ذهن را به مقاومت در برابر خواب سوق می‌دهد، حذف کند. به عنوان مثال، ممکن است به بیمار توصیه شود که ساعت مشخص و ثابتی برای زمان خواب و بیداری تنظیم کند و از چرت زدن بپرهیزد.

این روش به بیمار می‌آموزد که از تخت فقط برای خواب استفاده کند، و اگر نمی‌تواند در عرض ۲۰ دقیقه به خواب برود اتاق خواب را ترک کند و تنها زمانی که خواب‌آلوده بود بازگردد.

تکنیک‌های ریلکسیشن برای درمان بیخوابی

شل کردن پیشرونده عضلات، بیوفیدبک و تمرینات تنفسی راه‌هایی برای کاهش اضطراب در هنگام خواب هستند. تمرین این تکنیک‌ها می‌تواند به کنترل تنفس، ضربان قلب، تنش عضلات و خلق و خو کمک کند تا بیمار بتواند آرام شود.

روش محدودیت خواب جهت درمان اختلال خواب

در این روش درمان، مدت زمانی که بیمار در بستر سپری می‌کند کاهش می‌یابد و از چرت زدن در طول روز جلوگیری می‌شود زیرا موجب کم شدن خواب و خستگی بیمار در شب بعد می‌شود. هنگامی که خواب بیمار بهبود یافت، مدت زمان گذراندن در رختخواب به تدریج افزایش می‌یابد.

بیدار ماندن منفعل

این روش برای درمان بی خوابی آگاهانه‌ای است که ناشی از نگرانی و اضطراب برای خوابیدن و به‌موقع بیدار شدن می‌باشد.

به غیر از موارد فوق پزشک ممکن است سایر استراتژی‌های مربوط به شیوه زندگی و محیط خواب را برای کمک به ایجاد عاداتی در بیمار که موجب بهبود خواب آرام و هوشیاری روزانه می‌شود، توصیه کند.

راههای پیشگیری از بی خوابی شبانه

یکی از سوالاتی که پرسیده می‌شود این است که برای جلوگیری از بی خوابی چه باید کرد؟ در پاسخ باید گفت که عادات خواب خوب می‌تواند به جلوگیری از بی خوابی شبانه و تجربه خواب آرام کمک کند:

• زمان خواب و بیداری خود را در تمام روزهای هفته از جمله تعطیلات آخر هفته، ثابت کنید.
• فعالیت روزانه. فعالیت منظم کمک می‌کند تا یک خواب خوب را تجربه کنید.
• داروهای مصرفی خود را بررسی کنید و در مورد تاثیر آنها بر روی خواب با پزشک خود مشورت کنید.
• چرت زدن را کاهش دهید یا از آن پرهیز کنید.
• مصرف کافئین را کاهش دهید یا از آن پرهیز کنید و نیکوتین مصرف نکنید.
• از مصرف غذا و نوشیدنی سنگین پیش از خواب خودداری کنید.
• محیط اتاق خواب را برای خواب راحت کنید.
• قبل از رفتن به رختخواب از یک مراسم خواب آرامش‌بخش مانند حمام آب گرم، خواندن یا گوش دادن به موسیقی ملایم، استفاده کنید.

:: بازدید از این مطلب : 84

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

تست نوار مغز یکی از اصلی‌ترین رو‌ش های تشخیص بیماری‌هایی مانند صرع، تشنج و میگرن است.

کاربرد تست نوار مغز در تشخیص بیماری های مغزی

تست نوار مغزی برای تشخیص فعالیت الکتریکی مغز انجام می‌شود. در این تست، از صفحه‌های فلزی کوچکی به نام الکترود استفاده می‌شود که به سر متصل می‌شوند.

سلول‌های مغزی شما از طریق سیگنال‌های الکتریکی با هم ارتباط برقرار می‌کنند و این انتقال سیگنال حتی در زمانی که خواب هستید نیز ادامه دارد. این فعالیت الکتریکی به صورت امواجی در نتایج تست نوار مغزی نشان داده می‌شود.

تست نوار مغز یکی از اصلی‌ترین تست‌های تشخیصی برای تایید ابتلا به بیماری صرع است. البته از این تست برای تشخیص بسیاری از بیماری‌ها یا مشکلات دیگر نیز استفاده می‌شود.

برای تشخیص بیماری‌هایی دیگری چون تشنج، تومور مغزی، دمانس یا زوال عقل و سکته نیز از نوار مغزی و یا دستگاه eeg استفاده می‌کند.

نصب دستگاه نوار مغزی یا الکتروانسفالوگرافی هیچ درد یا خطری نداشته و بیمار بعد از اتمام آن می‌تواند به کارهای روزمره‌ی خود ادامه دهد. همچنین فرآیند گرفتن نوار مغزی ۴۵ دقیقه تا ۲ ساعت به طول می‌انجامد.

تست نوار مغز

چرا و چه موقع تست نوار مغز بگیریم؟

تست نوار مغزی نشان دهنده فعالیت الکتریکی مغز است و می‌تواند در تشخیص بیماری‌های مغزی خصوصا صرع مفید باشد. تست نوار مغزی نمی‌تواند میزان هوش یا ابتلا به بیماری‌های روانی را تشخیص دهد.

تست نوار مغز می‌تواند در تشخیص یا درمان این موارد مفید باشد:

• صرع یا تشنج
• تومور مغزی
• ضربه به سر
• اختلال عملکرد مغزی که می‌تواند علل مختلفی داشته باشد.
• التهاب مغزی
• سکته مغزی
• اختلالات خواب
• دمانس (زوال مغزی)

از تست نوار مغز همچنین برای تشخیص کمای مداوم استفاده می‌شود. تست نوار مغز را می‌توان به صورت همزمان با بیهوشی برای تشخیص میزان بیهوشی بیمار استفاده کرد.

آیا نوار مغزی ضرر دارد؟ عوارض آن چیست؟

انجام تست نوار مغزی کاملا ایمن است. در برخی از موارد به صورت کاملا عمدی سعی می‌شود که در حین انجام تست افراد مبتلا به صرع برای بروز تشنج تحریک شوند اما تمامی مراقبت‌های پزشکی لازم در حین انجام تست انجام می‌شود.

آمادگی قبل از نوار مغزی چگونه است؟

برای آماده شدن جهت گرفتن نوار مغزی لازم است کارهای زیر انجام شود:

• سر خود را بشویید اما از هیچ کرم یا نرم کننده‌ای استفاده نکنید یا بر سر خود ژل یا واکس یا اسپری نزنید. استفاده از این محصولات می‌تواند موجب شود که چسبیدن الکترودها با سر مشکل شود.
• در روز انجام تست از خوردن کافئین خودداری کنید، چرا که بر روی نتایج تست اثر می‌گذارد.
• داروهای همیشگی خود را طبق معمول مصرف کنید مگر این که پزشکتان از شما خواسته باشد که داروهایتان را نخورید.
• اگر لازم باشد در حین انجام تست بخوابید، ممکن است پزشکتان از شما بخواهد که قبل از تست کمتر بخوابید یا اصلا نخوابید تا در حین تست خوابتان ببرد.

الکتروانسفالوگرافی و تست نوار مغزی

نحوه انجام تست نوار مغز

شما در هنگام انجام تست نوار مغزی کاملا راحت هستید و هیچ دردی حس نمی‌کنید. الکترودهایی که روی سر قرار داده می‌شوند، هیچ حسی ایجاد نمی‌کنند و تنها فعالیت الکتریکی مغز را ثبت می‌کنند.

در حین انجام تست نوار مغزی، اتفاقات زیر می‌افتد:

1. یک تکنسین اندازه دور سر شما را می‌گیرد و روی سر شما علامت گذاری می‌کند تا محل قرار دادن الکترودها را مشخص کند. ممکن است روی این نقاط مشخص شده روی مغز کرم مخصوصی زده شود تا کیفیت دریافت سیگنال توسط الکترودها بیشتر شود.
2. تکنسین با کمک چسب مخصوصی، صفحه‌های فلزی بسیار کوچکی به نام الکترود را روی سر شما قرار می‌دهد.
3. در برخی از موارد از یک کلاه لاستیکی استفاده می‌شود که روی سر محکم می‌شود و سپس الکترودها روی آن قرار داده می‌شوند. این الکترودها به سیم‌هایی متصل هستند که اطلاعات دریافتی را به یک کامپیوتر انتقال می‌دهند.
4. بعد از این که الکترودها قرار داده شدند، انجام تست در حدود ۶۰ دقیقه طول می‌کشد. اگر نیاز باشد که در حین انجام تست بخوابید، ممکن است انجام تست تا ۳ ساعت نیز طول بکشد.

در حین انجام تست شما در حالتی کاملا راحت هستید و چشمان شما بسته است. در بسیاری از موارد، ممکن است تکنسین از شما بخواهد که چشمان خود را باز کنید و ببندید یا یک محاسبه ساده انجام دهید، یک پاراگراف از یک متن را بخوانید، به یک تصویر نگاه کنید، نفس عمیق بکشید یا به نوری که فلش می‌زند نگاه کنید.

در هنگام انجام تست نوار مغز ممکن است نوار ویدئویی نیز ضبط شود. حرکات بدن شما در حین انجام تست ضبط می‌شوند. این ترکیب اطلاعاتی می‌تواند به تشخیص بهتر بیماری کمک کند.

اقدامات بعد از گرفتن نوار مغزی

تکنسین بعد از اتمام گرفتن نوار مغز، الکترودها را از روی سر برمی‌دارد. در صورتی که از هیچ ماده آرام بخشی استفاده نشده باشد، شما هیچ عوارض جانبی احساس نمی‌کنید و می‌توانید بلافاصله بعد از تست به فعالیت‌های روزمره خود ادامه دهید.

در صورتی که در حین انجام تست از ماده آرام بخش استفاده شده باشد، کمی طول می‌کشد که اثر دارو از بین برود و بنابراین شما نمی‌توانید بعد از تست، رانندگی کنید. بهتر است با یکی از آشنایان یا دوستان خود هماهنگ کنید که بعد از اتمام تست شما را به خانه برسانند.

انواع امواج مغزی

امواج مغزی انواع مختلفی دارند که شامل موارد زیر است:

• امواج آلفا که تنها زمانی وجود دارند که شما چشمان خود را بسته‌اید اما بیدار هستید. این امواج در حالتی که چشم‌ها باز هستند یا شما روی موضوعی تمرکز دارید نیز استفاده می‌شود.
• امواج بتا در زمان هوشیاری یا بعد از مصرف بالای دوز بالایی از برخی داروها مانند بنزودیازپاین تولید می‌شوند.
• امواج دلتا معمولا در کودکان و افرادی که خواب هستند وجود دارند.
• امواج تتا این امواج نیز در مغز افراد خواب و کودکان وجود دارد.

نتیجه نوار مغز چه چیزی را نشان می‌دهد؟

نوار مغزی تستی است که فعالیت الکتریکی مغز را اندازه گیری کرده و ثبت می‌کند. در این تست، حسگرهای مخصوصی به نام الکترود به سر شما متصل می‌شوند. این الکترودها از طریق سیم‌هایی به مغز شما متصل هستند. نتیجه تست نوار مغزی در همان روزی که تست را می‌دهید، آماده خواهند بود.

تفسیر نتایج نوار مغزی در دو دسته عالی و غیرعادی تقسیم‌بندی می‌شود.

تفسیر نتایج عادی نوار مغز

تفسیر نتایج عادی نوار مغز به این صورت است:

• در افراد بزرگسالی که کاملا بیدار و هوشیار هستند تفسیر تست نوار مغزی در اغلب موارد امواج آلفا و بتا را نشان می‌دهد.
• هر دو طرف مغز نشان دهنده الگوی فعالیت الکتریکی یکسان هستند.
• هیچ گونه کاهش یا افزایش ناگهانی در فعالیت الکتریکی مغز وجو ندارد.
• در صورتی که در هنگام انجام تست از فلش نور استفاده شود، یک قسمت از مغز یک واکنش کوتاه به هر بار فلش زدن نور نشان می‌دهد اما امواج مغزی حالتی عادی دارند.

تفسیر نتایج عادی نوار مغزی

تفسیر نتایج غیر عادی نوار مغزی

دو طرف مغز دارای الگوی فعالیت الکتریکی متفاوتی هستند. این موضوع می‌تواند بدین معنا باشد که در یک طرف یا یک ناحیه از مغز مشکلی وجود دارد.

تست نوار مغزی نشان دهنده فعالیت الکتریکی بالای مغز به طور ناگهانی است و یا برعکس فعالیت الکتریکی مغز به طور ناگهانی کم می‌شود. این تغییرات می‌توانند ناشی از تومور، عفونت یا صرع باشند.

اگر شخص به صرع مبتلا باشد، محل دقیق بروز این فعالیت‌های الکتریکی غیر عادی در مغز می‌تواند به تشخیص نوع صرع یا تشنج کمک کند. در بسیاری از افراد مبتلا به صرع احتمال دارد که فعالیت مغزی در زمان‌های بین بروز حمله و تشنج، عادی باشد. تست نوار مغزی به تنهایی نمی‌تواند ابتلا به صرع را به طور قطعی تایید کند.

تفسیر نتایج غیر عادی نوار مغزی

تغییراتی در الگوی تولید پالس‌های الکتریکی مغز وجود دارد که این تغییرات تنها مختص یک ناحیه از مغز نیستند. مشکلی که کل مغز را درگیر کرده است، می‌تواند چنین تغییراتی را ایجاد کند. برخی از عواملی که احتمالا می‌توانند موجب این تغییرات غیر عادی شوند عبارتند از:

• مسمومیت با دارو
• عفونت (انسفالیت)
• اختلالات متابولیسمی مانند دیابت.

این مشکلات می‌توانند تعادل شیمیایی را در بدن و از جمله در مغز تغییر دهند.

نتایج تست نشان دهنده امواج دلتا یا مقدار زیادی امواج تتا در افراد بزرگسال و هوشیار است. این موضوع می‌تواند احتمالا نشان دهنده آسیب مغزی یا بیماری مغزی باشد. برخی از داروها نیز می‌توانند چنین اثری را ایجاد کنند.

نوار مغزی نشان دهنده هیچ فعالیت الکتریکی در مغز نیست. در این حالت، نوار مغزی تنها یک خط کاملا صاف است. این موضوع نشان می‌دهد که مغز فعالیتی ندارد. این مشکل معمولا ناشی از کمبود اکسیژن یا جریان خون در مغز است. این حالت می‌تواند در افرادی که در کما هستند رخ دهد. در برخی از موارد نیز بیهوشی شدید ناشی از داروهای بیهوشی نیز می‌تواند چنین اثری ایجاد کند.

سونوگرافی ترانس کرانیال دوبلکس رنگی چیست؟

سونوگرافی ترانس کرانیال دوبلکس رنگی (TCCS) به صورت گسترده برای بررسی سیستم عروق مغزی در بیماران مبتلا به گرفتگی عروق مغز و گردن استفاده می‌شود. این روشی غیرجراحی و فوری است به همین دلیل می‌تواند به عنوان ابزاری آماده جهت تشخیص بیماران دارای مشکل در همودینامیک مغز استفاده شود.

مطالعات مختلفی اهمیت آن را در تشخیص و بررسی سکته شدید مغزی نشان داده است. TCCS با ترکیب تصویرسازی روش B و داپلر رنگی به نسبت سونوگرافی داپلر ترانسکرانیال، مزایای متعددی دارد:

• تشخیص دقیق‌تری از جریان خون رگ‌های مغزی مشخصی را نشان می‌دهد
• آسیب‌شناسی رگ‌ها را به صورتی دقیق‌تر و با جزئیات بیشتری فراهم می‌کند
• به ابزار تصحیح زاویه این فرصت را می‌دهد که اندازه‌گیری دقیق‌تری از سرعت جریان خون را ارائه دهد

سونوگرافی رنگی

به علاوه، TCCS امکان تشخیص مکان بطن سوم و جابجایی شدید مغز (از خط وسط) در سکته مغزی ایسکمیک را هم فراهم می‌سازد. با اینکه خونریزی مغزی (شامل خونریزی ناشی از سکته مغزی)، آنوریسم، ناهنجاری آرتریووتوس با TCCS قابل تشخیص هستند، اما در این وضعیت‌ها اولین روشی که به ذهن می‌رسد نیست.

TCCS روز به روز بیشتر در مطالعات روی درمان‌های ریکانالیزاسیون به عنوان ابزاری جهت بررسی بیماری‌ انسداد بخش‌های اصلی عروق مغزی، برای بررسی ریکانالیزاسیون، و برای کمک به اتخاذ تصمیمات درمانی استفاده می‌شود. بررسی‌های توسط اولتراسوند اطلاعات پیش‌آگهی مهمی درباره مرحله حاد سکته مغزی به دست می‌دهد.

از رایج ترین روش کاربردی سونوگرافی TCCS تشخیص گرفتگی عروق (مغز ،قلب و گردن) است. گرفتگی عروق باید در اسرع وقت تشخیص داد شود و درمان به سرعت آغاز شود.

برای اطمینان بیشتر از وضعیت سلامتی اکثرا توصیه می شود که این سونوگرافی در افراد بالای ۵۰ سال، دیابتی، چربی و فشار خون باید سالی یکبار انجام شود.

:: بازدید از این مطلب : 112

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

آنژیوگرافی مغز برای بیمارانی که دچار گرفتگی عروق مغزی هستند تجویز می‌شود. آنژیوگرافی مغزی مزایای فراوانی دارد

آنژیوگرافی عروق مغزی چیست؟

آنژیوگرافی عروق مغزی یک روش تشخیصی کمی تهاجمی است که تصاویر دقیق از رگ های مغز تهیه می‌کند. میزان دقت این عکس‌ها تا حدی است که می‌توان شریان‌ها و وریدهای بسیار کوچک و جریان خون درون مغز را مشاهده کرد.

کاتتر آنژیوگرافی مغز، مزایایی نسبت به روش‌های غیر تهاجمی مانند ام آر آی و سی تی اسکن دارد. پیشرفت‌های موجود در تصویربرداری با روش‌های سی تی اسکن و ام آر آی اطلاعات کافی به پزشک می‌دهند و در اکثر موارد نیاز به کاتتر آنژیوگرافی مغز نیست. اما در برخی موارد خاص، سوالاتی بدون پاسخ می‌ماند و پزشک برای یافتن پاسخ این سوالات آنژیوگرافی مغز را تجویز می‌کند.

آنژیوگرافی مغزی یک فرآیند مداخله‌ای برای تشخیص و درمان آسیب های درون جمجمه است. درواقع آنژیوگرافی مغز یک آزمایش تشخیصی است که با استفاده از اشعه ایکس انجام می‌شود.

از طریق آنژیوگرافی مغز، تصویری از مغز تهیه می‌شود و متخصص مغز و اعصاب با استفاده از این تصویر می‌تواند انسدادها و ناهنجاری‌های موجود در رگ‌های سر و گردن را مشاهده کند. وجود انسداد یا ناهنجاری باعث سکته یا خونریزی در مغز می‌شود.

برای انجام آنژیوگرافی مغز، پزشک ماده کنتراست در خون تزریق می‌کند. ماده کنتراست کمک می‌کند که تصویر رادیوگرافی واضحی از رگ‌های خونی گرفته شود تا متخصص اعصاب بتواند وجود هرگونه انسداد یا ناهنجاری را تشخیص دهد.

مزایای آنژیوگرافی مغزی

مزایای آنژیوگرافی مغز شامل موارد زیر است:

• با انجام آنژیوگرافی مغز، می‌توان همزمان مشکل را تشخیص داده و درمان کرد. مثلا، هنگام انجام آنژیوگرافی، می‌توان گرفتگی شریان را با استفاده از آنژیوپلاستی یا قرار دادن استنت درمان کرد.
• در برخی موارد، با انجام آنژیوگرافی دیگر نیاز به جراحی نیست.
• دقت آنژیوگرافی بیشتر از سونوگرافی داپلر عروق کاروتید است.
• آنژیوگرافی، تصاویر دقیقی از رگ‌های خونی تهیه می‌کند.
• پس از انجام آنژیوگرافی، اشعه‌ها در بدن بیمار نمی‌مانند.

کاربرد آنژیوگرافی چیست؟

تمام افرادی که دچار انسداد شریان‌های مغز هستند به آنژیوگرافی نیاز ندارند زیرا آنژیوگرافی روشی تهاجمی و خطرناک است. آنژیوگرافی فقط در مواقعی نیاز است که پزشک پس از انجام آزمایش‌های دیگر، به اطلاعات بیشتری نیاز داشته باشد.

همچنین می‌توان از آنژیو مغز برای کمک به درمان گرفتگی شریان‌های مغز و گردن استفاده کرد. آنژیوگرافی مغز به تشخیص بیماری‌های زیر کمک می‌کند:

• آنوریسم
• آترواسکلروزیس
• ناهنجاری شریانی وریدی
• واسکولیت، یا التهاب رگ‌های خونی
• تومور مغز
• خونریزی مغزی و لخته شدن خون
• پارگی پوشش داخلی جدار شریان‌ها

همچنین سیتی آنژیو مغز به پزشک کمک می‌کند تا علت ایجاد برخی از علائم خاص را پیدا کند. این علائم عبارتند از:

• سکته مغزی
• سردرد شدید
• از دست دادن حافظه
• لکنت زبان
• گیجی
• دوبینی و تاری دید
• بی حسی و ضعف عضلانی
• عدم تعادل

آمادگی قبل از آنژیوگرافی مغزی چگونه است؟

در مورد نحوه آمادگی قبل از آنژیوگرافی با پزشک مشورت کنید. بیماران شب قبل از انجام آنژیوگرافی، نباید از نیمه شب به بعد چیزی بخورند. قبل از انجام آنژیوگرافی، پزشک از بیمار می‌خواهد مصرف داروهایی که احتمال خونریزی را افزایش می‌دهند را متوقف کنند. این داروها عبارتند از:

• رقیق کننده‌های خون
• آسپرین
• داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی

مراحل آنژیوگرافی مغز

قبل از انجام آنژیوگرافی از مغز توجه به نکات زیر ضروری است:

1. اگر بیمار فردی است که به نوزاد شیر می‌دهد، باید شیر او قبل از آنژیوگرافی تخلیه شود و حداقل تا ۲۴ ساعت بعد نباید به نوزاد شیر بدهد تا ماده کنتراست از بدن بیمار خارج شود.
2. اگر بیمار به دارو یا شرایط خاصی حساسیت دارد، به پزشک اطلاع دهید. برخی از بیماران به ماده کنتراست حساسیت دارند.
3. اگر بیمار هرگونه حساسیتی، از جمله حساسیت به داروی بیهوشی یا ماده کنتراستی که برای سی تی اسکن استفاده می‌شود، دارد، حتما موضوع را با پزشک در میان بگذارید. پزشک قبل از انجام آنژیوگرافی، برای بیمار داروی ضد حساسیت تجویز می‌کند. برخی از بیماری‌ها و شرایط خاص باعث افزایش خطر ایجاد عوارض در حین انجام آنژیوگرافی می‌شوند.
4. اگر بیمار به دیابت یا بیماری کلیه مبتلا باشد، ماده کانتراست باعث آسیب موقت به کلیه‌های او می‌شود.
5. اگر بیمار باردار است، یا احتمال می‌دهد باردار باشد، باید با پزشک در مورد خطر قرارگیری در معرض اشعه‌ در حین آنژیوگرافی مشورت کند.

مراحل انجام آنژیوگرافی شامل چیست؟

تیم پزشکان برای انجام آنژیوگرافی شامل یک رادیولوژیست، یک جراح یا متخصص اعصاب که در رادیولوژی مداخله‌ای تخصص داشته باشد، و یک تکنسین رادیولوژی است.

به اکثر افراد قبل از انجام آنژیوگرافی، داروی آرام بخش داده می‌شود. در برخی از افراد، مخصوصا کودکان، داروی بیهوشی عمومی تزریق می‌شود زیرا بیمار باید آرام و بی‌حرکت باشد تا آزمایش به درستی انجام شود. داروی آرام بخش کمک می‌کند بیمار آرامش داشته و حتی احساس خواب آلودگی کند.

در حین آنژیوگرافی، سر بیمار به وسیله نوار چسب مخصوص، تسمه یا یک هد هولدر (بالشتکی که جایی برای ثابت نگه داشتن سر دارد) ثابت نگه داشته می‌شود. آرامش بیمار در حین کار از اهمیت بسیاری برخوردار است.

مراحل آنژیوگرافی عروق مغزی

مراحل آنژیوگرافی مغز عبارت است از:

1. برای شروع کار، پزشک قسمتی از کشاله ران بیمار را استریل می‌کند.
2. پزشک یک کاتتر (لوله بلند و انعطاف پذیر) را وارد کشاله ران کرده و آن را از طریق رگ‌های خونی به شریان کاروتید می‌فرستد. شریان کاروتید، شریانی در گردن است که خون را به مغز می‌فرستد.
3. یک ماده رنگی کانتراست به کاتتر تزریق شده و در شریان جریان پیدا می‌کند و به رگ‌های مغز بیمار می‌رسد. با جریان یافتن ماده کانتراست در بدن، ممکن است بیمار احساس گرما کند. این احساس کاملا طبیعی است و پس از چند ثانیه برطرف می‌شود.
4. سپس پزشک چند عکس رادیوگرافی از گردن و سر بیمار می‌گیرد. در حین گرفتن عکس از بیمار خواسته می‌شود که آرام باشد و چند ثانیه نفس خود را حبس کند.
5. سپس پزشک کاتتر را خارج کرده و روی محل ورود کاتتر را پانسمان می‌کند.
6. آنژیوگرافی بین یک تا سه ساعت طول می‌کشد.

مراقبت بعد از آنژیوگرافی مغز

بیماران پس از انجام آزمایش، کمی حساسیت و کبودی در محل تزریق خواهند داشت. پس از انجام آنژیوگرافی مغز، بیمار قبل از مرخص شدن از بیمارستان، به اتاق ریکاوری رفته و مدت ۲ تا شش ساعت در آنجا می‌ماند. در خانه، حداقل به مدت یک هفته بیمار نباید اشیای سنگین بلند کند و خود را خسته کند.

نتیجه آنژیوگرافی عروق مغزی

هنگامی که نتایج آماده شد، یک رادیولوژیست یا متخصص اعصاب، نتایج را بررسی می‌کند. پزشک نتیجه را به بیمار گفته و در مورد آزمایش‌ها و درمان‌های بعدی با او صحبت می‌کند. اگر ماده کانتراست از رگ‌های خونی بیرون آمده باشد، نشان دهنده خونریزی در آن قسمت است. تنگی شریان‌ها باعث ایجاد موارد زیر می‌شوند:

• رسوب کلسترول
• گرفتگی رگهای مغز
• ناهنجاری‌های ارثی

رگهای خونی غیرطبیعی در اثر موارد زیر ایجاد می‌شوند:

• تومورهای مغزی
• خونریزی در جمجمه
• بزرگ شدن یا بیرون زدگی رگ‌های خونی مغز (آنوریسم)
• اتصال غیر طبیعی بین شریان‌ها و ورید‌های مغز (ناهنجاری شریانی وریدی)

نتایج غیرطبیعی نیز ممکن است در اثر موارد زیر ایجاد شده باشند:

• سرطانی که در قسمتی از بدن شروع شده و به مغز رسیده است (تومور مغزی متاستاتیک)
• عفونت سیفلیس مغز (سیفلیس عصبی)

خطرات آنژیوگرافی مغز

در آنژیوگرافی مغز، احتمال خطر بسیار کم است اما اگر خطری پیش آید، بسیار جدی خواهد بود. اگر بیمار هر کدام از علائم زیر را داشت، سریع با پزشک تماس بگیرید:

• علائم سکته مغزی، از جمله لکنت زبان، ضعف و بی‌حسی، دوبینی و تاری دید (اگر کاتتر باعث رقیق شدن پلاکت‌های داخل رگ شود.)
• قرمزی و تورم در محل ورود کاتتر
• تورم یا سردی دست و پا
• سرگیجه
• آسیب به رگ‌های خونی، از جمله پارگی یا سوراخ شدن شریان
• ایجاد لخته خون در اطراف محل ورود کاتتر

در مورد تمام خطرات آنژیوگرافی مغز با پزشک مشورت کنید.

هزینه آنژوگرافی مغز

هزینه آنژیوگرافی با توجه به نوع آنژیوگرام، محل انجام آنژیوگرافی و کارهای درمانی یا تشخیصی دیگری که برای بیمار انجام می‌‌شود، متفاوت است.

:: بازدید از این مطلب : 107

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

تشنج مغزی و عصبی چیست؟

تشنج به دلیل فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در مغز اتفاق می‌افتد. این عارضه ممکن است در موارد شدید موجب از دست دادن هوشیاری و حملات ناگهانی، مانند تکان‌های غیرقابل کنترل در بدن گردد.

اختلال تشنج مغزی معمولا به‌ طور ناگهانی اتفاق می‌افتد. مدت و شدت تشنج می‌تواند متفاوت باشد، اما اغلب اوقات در حدود ۳۰ ثانیه طول می‌کشد. تشنج در مغز ممکن است تنها یک‌ بار در فرد رخ دهد. اما چنانچه به‌ طور مکرر رخ دهد، صرع نامیده می‌شود.

در این زمان ارجاع به یک متخصص مغز و اعصاب به‌ منظور ارائه درمان مناسب ضروری است. پزشک ممکن است درمان دارویی یا عمل جراحی تجویز کند.

علائم تشنج مغزی شدید چیست؟

همان‌طور که گفته شد علت تشنج تغییر در فعالیت الکتریکی مغز است. این تغییر می‌تواند به ایجاد علائم چشمگیر و قابل‌‌توجه‌ای منجر شود و یا ممکن است هیچ علائمی در پی نداشته باشد. علاوه بر این علائم تشنج در بزرگسالان نسبت به تشنج در کودکان متفاوت است.

علائم تشنج شدید و خفیف باهم تفاوت دارند. تشنج مغزی شدید معمولا همراه با تکان‌های شدید و از دست دادن کنترل است. علائم تشنج خفیف می‌توانند حاکی از یک بیماری خطرناک باشد، بنابراین شناخت آن‌ها نیز از اهمیت برخوردار است.

از آنجایی‌که برخی از انواع تشنج می‌توانند منجر به آسیب شده و یا حاکی از وجود یک بیماری اساسی در بدن باشند. درمان این عارضه در صورت وجود از اهمیت بسیاری برخوردار است.

انواع تشنج در بزرگسالان و کودکان

کارشناسان تشنج را به دو دسته کلی تقسیم می‌کنند:

• تشنج گسترده
• تشنج کانونی

تشنج گسترده

تشنج های گسترده کل مغز را درگیر می‌سازند. زیرشاخه‌های شایع این نوع تشنج عبارت‌اند از:

• تونیک کلونیک (صرع بزرگ)
• تشنج غائب (صرع کوچک)
• تشنج‌های ناشی از تب
• اسپاسم‌های دوران نوزادی

تونیک کلونیک (صرع بزرگ)

این نوع از تشنج شایع‌ترین نوع تشنج گسترده است. دست‌ها و پاها سفت و لَخت می‌شوند، و فرد ممکن است برای مدت کوتاهی قادر به نفس کشیدن نباشد. سپس اندام‌های بدن دچار پرش می‌شوند. سر نیز ممکن است به اطراف حرکت کند.

تشنج غائب (صرع کوچک)

در این نوع تشنج فرد هوشیاری خود را تا حدی از دست می‌دهد. این نوع تشنج مغزی در کودکان در مقایسه با بزرگسالان بیشتر رخ می‌دهد. تشنج غائب، به‌ طور معمول تنها چند ثانیه طول می‌کشد.

تشنج ناشی از تب

تشنج در اثر تب بالا در کودکان به دلیل تب ناشی از عفونت رخ می‌دهد. تشنج به علت تب ممکن است چند دقیقه طول بکشند اما معمولا بی‌ضرر است.

اسپاسم‌های دوران نوزادی

این نوع از تشنج معمولا در سن ۴ سالگی متوقف خواهد شد. بدن کودک به‌ طور ناگهانی سفت می‌شود و سرش به جلو حرکت می‌کند. بسیاری از کودکانی که این نوع از تشنج را تجربه می‌کنند، در مراحل بعدی زندگی به صرع مبتلا می‌شوند.

تشنج کانونی

این نوع از تشنج مغزی در نقطه خاصی از مغز آغاز می‌شود و ممکن است به کل مغز انتشار یابد. تشنج کانونی که به آن تشنج محدود نیز گفته می‌شود، به دو نوع تقسیم می‌شوند:

• تشنج کانونی همراه با هوشیاری یا ساده
• تشنج کانونی همراه با عدم هوشیاری یا پیچیده

تشنج کانونی همراه با هوشیاری یا ساده

در این نوع از تشنج هوشیاری فرد حفظ می‌شود. مدت زمان تشنج بسیار کوتاه (معمولا کمتر از ۲ دقیقه) است. در هنگام وقوع این نوع از تشنج فرد ممکن است قادر باشد به افراد واکنش نشان دهد و یا این توانایی را از دست بدهد.

تشنج کانونی همراه با عدم هوشیاری یا پیچیده

این نوع از تشنج می‌تواند منجر به بیهوشی فرد گردد. همچنین فرد ممکن است نا آگاهانه اقداماتی چون خوردن لب‌ها، جویدن، حرکت دادن پاها یا ضربه به لگن را انجام دهد.

علت تشنج و قفل شدن دهان

دلایل تشنج اغلب ناشناخته است. عوامل بسیاری می‌توانند در ایجاد تشنج نقش داشته باشند، ازجمله:

• سکته مغزی
• سرطان
• تومورهای مغزی
• آسیب‌های سر
• عدم تعادل الکترولیت
• قند خون بسیار پایین
• صداهای تکراری یا نورهای چشمک‌زن، مانند بازی‌های ویدئویی
• برخی از داروها، مانند داروهای ضدویروسی و داروهای آسم
• ترک برخی از داروها مانند قرص زاناکس، مواد مخدر یا الکل
• مصرف مواد مخدر مانند کوکائین و هرویین
• عفونت‌های مغزی، مانند مننژیت

علت تشنج و قفل شدن دهان

علائم تشنج عصبی مغزی چگونه است؟

علایم و نشانه های تشنج بسته به بخشی از مغز که تحت تأثیر جریان الکتریکی قرار گرفته است، تا حد زیادی متفاوت می‌باشد. چنانچه بخش کوچکی از مغز درگیر شده باشد، فرد ممکن است تنها بو یا مزه عجیبی را احساس کند. در موارد دیگر، فرد ممکن است دچار توهم یا تشنج شده و یا سطح هوشیاری او کاهش یابد.

علائم تشنج عصبی مغزی

علائم تشنج مغزی عبارتند از:

• از دست دادن هوشیاری، که با گیجی همراه است.
• اسپاسم‌های عضلانی غیر قابل‌ کنترل
• کف کردن دهان یا سرازیر شدن آب دهان
• افتادن
• مزه عجیب در دهان
• دندان قروچه
• گاز گرفتن زبان
• حرکات ناگهانی و سریع چشم
• ایجاد صداهای غیرمعمول مانند خرخر
• از دست دادن کنترل مثانه یا عملکرد روده
• تغییرات ناگهانی در خلق‌وخوی

اقداماتی که جهت تشخیص تشنج مغزی انجام می‌شود

پزشک به منظور تشخیص علت تشنج در فرد به بررسی موارد زیر می‌پردازد:

• در ابتدا پزشک به بررسی سابقه بیمار، شامل سابقه خانوادگی تشنج می‌پردازد.
• اطلاعاتی در مورد حرکات رفتاری بیمار قبل، در طول، و بعد از حمله تشنج جمع‌آوری می‌کند.
• معاینه فیزیکی انجام می‌دهد.

تست های تشخیص تنشنج عبارت‌اند از:

• الکتروانسفالوگرام برای تشخیص هرگونه اختلال الکتریکی غیرعادی در مغز و کمک به پیش‌بینی تشنج‌های بعدی
• آزمایش‌های تصویربرداری مغز مانند ام آر آی یا سی تی اسکن برای کمک به دستیابی به یک علت قابل‌ درمان
• بزل کمری (تخلیه مایع نخاعی) چنانچه پزشک به یک علت عفونی مانند مننژیت مشکوک باشد

روش های درمان تشنج مغزی

درمان مناسب تشنج به نوع تشنج و عامل ایجادکننده تشنج بستگی دارد. متخصص مغز و اعصاب از بسیاری از درمان‌های تشنجی استفاده می‌کند از جمله:

• درمان دارویی
• جراحی
• تحریک عصب واگ

درمان دارویی تشنج مغزی

اگر تشنج فرد ناشی از عفونت مغز باشد، درمان عفونت باید مانع از حملات تشنج بعدی گردد. به همین ترتیب، چنانچه علت تشنج فرد یک اختلال روان‌شناختی مانند استرس باشد، درمان مشکلات روحی باید به درمان تشنج منتهی گردد.

چنانچه فرد مبتلابه صرع باشد و یا تشنج ناشی از سکته مغزی یا تومور و یا هر نوع آسیب مغزی دائمی باشد، ممکن است بیمار به مصرف یک یا چند داروی ضد تشنج که به داروهای ضد انعقادی معروف هستند، نیاز داشته باشد.

داروهای ضد تشنج

داروهای ضد تشنج موجب پیشگیری یا کاهش تعداد یا شدت تشنج در افراد می‌شود. پزشکان مصرف دارو را تا زمانی که بیمار حداقل دو حمله تشنج را تجربه نکرده باشد، توصیه نمی‌کنند، زیرا باید اطمینان حاصل شود که تشنج اول یک رویداد غیر مرتبط با تشنج نبوده است.

بااین‌وجود، چنانچه فرد در معرض خطر ابتلا به تشنج دوم یا آسیب مرتبط با تشنج باشید، ممکن است پزشک پس از وقوع تنها یک تشنج داروی ضد تشنج را تجویز نماید.

شروع زودهنگام درمان با داروهای ضد تشنج خطر ابتلا به تشنج را کاهش داده و به‌طورکلی فرآیندی ایمن است. بااین‌حال، بسیاری از افراد مایل به مصرف روزانه دارو نمی‌باشند، و داروهای ضد تشنج می‌توانند عوارض تشنج جانبی ایجاد کرده و با خطراتی خاص همراه باشند. در مورد گزینه‌های آغاز مصرف داروی تشنج با پزشک خود مشورت نمایید.

درمان تشنج از طریق جراحی

جراحی برای بیمارانی انجام می‌شود که تشنج مغزی آن‌ها با داروهای ضد تشنج قابل‌ درمان نمی‌باشد. در طول جراحی متخصص مغز و اعصاب بخش خاصی از مغز که باعث تشنج می‌شود را برمی‌دارد.

متخصص مغز و اعصاب در مورد نیاز به جراحی شما را آگاه خواهد ساخت.

تحریک عصب واگ

داروهایی که به عنوان داروهای ضد تشنج عصبی یا مغزی نامیده می‌شوند برای اکثر افراد موثر واقع می‌شوند. اما بدن برخی از افراد به این داروها واکنش نشان نمی‌دهد یا عوارض جانبی را تحمل نمی‌کنند.

در این موارد جراحی برای برداشتن بخشی از مغز که موجب بیماری تشنج می‌شود یک گزینه است. اما همه افراد نباید در معرض جراحی تشنج قرار گیرند. اینجاست که تحریک عصب واگ یک گزینه خوب محسوب می‌شود.

تحریک عصب واگ

متخصصین مغز و اعصاب آگاه هستند که عصب واگ مسیر مهمی به مغز فرد است. آن‌ها بر این گمان هستند که تحریک عصب، انرژی الکتریکی را به ناحیه وسیعی از مغز ارسال می‌کند. این کار فعالیت غیرطبیعی مغز که موجب تشنج می‌گردد، را با اختلال مواجه می‌سازد.

تئوری دیگر بیانگر آن است که تحریک عصب موجب می‌شود که مغز مواد شیمیایی خاصی را ترشح کند که باعث کاهش تشنج می‌گردد، اما می‌تواند عصب یا عروق خونی مجاور ازجمله شاهرگ و رگ گردنی را در معرض آسیب قرار دهد.

علاوه بر این، تمامی جراحی‌ها با خطراتی چون عفونت، خونریزی یا واکنش آلرژیک به داروهای بیهوشی همراه هستند.

عوارض تحریک عصب واگ

تحریک عصب واگ نیز با عوارض جانبی همراه است. شایع‌ترین این عوارض عبارت‌اند از گرفتگی سینه، سرفه، خارش یا سوزش در گردن و اختلالات بلع. این عوارض معمولا زمانی اتفاق می‌افتد که عصب تحریک شود. عوارض جانبی به‌ طور کلی خفیف بوده و با گذشت زمان برطرف می‌شوند.

نکاتی جهت پیشگیری از تشنج

تشنج ها می‌توانند به دلایل مختلف رخ دهند و اغلب قابل‌ پیشگیری هستند. در زیر به نکاتی که می‌تواند خطر ابتلا به بیماری تشنج را کاهش دهد، اشاره شده است:

• یک برنامه خواب منظم را ترتیب داده و از آن پیروی کنید.
• مدیریت استرس و تکنیک‌های ایجاد آرامش را بیاموزید.
• از مصرف مواد مخدر و الکل اجتناب کنید.
• تمام داروهای خود را طبق تجویز پزشک مصرف کنید.
• از قرار گرفتن در معرض نور، چراغ‌های چشمک‌زن و سایر محرک‌های بصری اجتناب کنید.
• تا حد امکان از تماشای تلویزیون و کار با رایانه اجتناب کنید.
• از بازی‌های ویدئویی اجتناب کنید.
• یک رژیم غذایی سالم را دنبال کنید.

:: بازدید از این مطلب : 91

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

احتمالا همه شما حداقل یک بار دچار خواب رفتگی دست و پا شده‌اید. مور مور شدن و گزگز دست و پا به تنهایی مشکل خاصی نیست و با گذشت زمان کوتاهی بهبود میابد. اما اگر این مشکل برای مدت طولانی در فرد باقی بماند ممکن است نشانه یک بیماری جدی باشد.

خواب رفتن و گز‌گز دست و پا نشانه چیست؟

کرختی و بی‌حسی دست و پا باعث ایجاد احساس سوزش، مورمور، گزگز یا سوزن سوزن شدن دست و پا می‌شود. این احساس همچنین می‌تواند در قسمت‌های دیگر بدن مانند ساق پا و بازوها، دهان و گردن رخ دهد. این حس معمولا بدون درد است و می‌تواند باعث بی‌حسی یا خارش شود.

کرختی یا خواب رفتن دست و پا که اغلب به صورت احساس گزگز شدن دست و پا نمایان می‌شود می‌تواند علت‌های بسیار زیادی از جمله اعمال فشار بر روی عضو، کم‌خونی، دیابت و چربی خون بالا داشته باشد یا حتی نشانه‌ی بیماری‌های دیگری مانند ام اس، تومور مغزی، سکته و یا سندرم کارپال تونل باشد.

اگر این احساس را به‌ طور مکرر تجربه می‌کنید هرچه سریع‌تر به پزشک متخصص مغز و اعصاب مراجعه نمایید تا بتواند علت خواب رفتن دست و پا را تشخیص داده و درمان‌های مناسب، نظیر داروهای ضدالتهاب و استروییدی را پیشنهاد دهد.

در برخی از موارد حتی لازم است جراحی نیز انجام شود. به طور کلی تشخیص سریع و به‌ موقع علت خواب رفتگی بدن، درنتیجه‌ی فرآیند درمان بسیار مؤثر می‌باشد.

انواع خواب رفتگی دست و پا

انواع کرختی و گز گز شدن دست و پا به صورت زیر است:

• کرختی و گزگز موقت
• کرختی و گزگز مزمن

کرختی و گزگز موقت

اکثر مردم خواب رفتن دست و پا و سوزن سوزن شدن موقت قسمت‌های مختلف بدن را تجربه کرده‌اند. گزگز و سوزن سوزن شدن و مورمور دست و پا معمولا هنگامی اتفاق می‌افتد که اعمال وزن به بخشی از بدن باعث قطع جریان خون به اعصاب در آن منطقه می‌شود،

به‌عنوان مثال چهار زانو زدن اغلب باعث مورمور و بی‌حسی می‌شود زیرا انتقال خون به اعصاب در پاها مسدود می‌شود. علائم ایجادشده به‌سرعت پس از تغییر موقعیت و از بین بردن فشار وارده از بین می‌رود.

کرختی و گز گز مزمن

کرختی و سوزن سوزن شدن مزمن بدن که به‌ صورت مکرر برای مدت‌زمان طولانی رخ می‌دهد، اغلب نشانه‌ای از یک بیماری جدی‌تر مانند ام اس، نوروپاتی محیطی یا دیابت می‌باشد. اگر احساس گزگز و سوزن سوزن شدن مزمن دارید حتما به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید.

درمان خواب رفتگی مزمن بستگی به علت اصلی ایجاد آن دارد. ممکن است لازم باشد که تغییراتی ساده در شیوه زندگی داشته باشید یا ممکن است نیاز به درمان پیشرفته‌تر از قبیل دارو یا جراحی داشته باشید.

علت مور مور شدن دست و پا

بی‌حسی و سوزن سوزن شدن دست و پا معمولا نشانه‌ای از مشکل یا بیماری جدی هستند. این اختلالات عبارت‌اند از:

• اختلال سیستم عصبی مرکزی، ازجمله سکته مغزی، تومور مغزی، آبسه مغزی، ام‌ اس، انسفالیت، حمله ایسکمی گذرا
• بیماری بافت همبند مانند آرتریت روماتوئید یا سندرم شوگرن
• سندرم عصبی مانند سندرم تونل کارپال یا سیاتیک
• بیماری‌های متابولیک مانند دیابت یا کم‌کاری تیروئید
• بیماری قلبی عروقی مانند آترواسکلروز
• بیماری عروق خونی، مانند بیماری پدیده رینود
• التهاب عصب
• عفونت‌هایی مانند بیماری ایدز یا لایم
• سایر عوامل
• مواد سمی مانند قرار گرفتن در معرض سرب و یا اشعه
• داروهای خاص مانند شیمی‌درمانی، داروهای ایدز یا داروهای ضد تشنج
• سوءتغذیه (زمانی که بدن شما به دلیل رژیم غذایی نامناسب مواد مغذی خاص را ندارد.)
• کمبود ویتامین B12
• سرطان
• آسیب مستقیم به اعصاب توسط عفونت یا ضربه
• مصرف الکل
• نوروپاتی محیطی

تشخیص علت گزگز دست و پا

خواب رفتگی پا و سوزن سوزن شدن بدن و دیگر قسمت‌ها اغلب نشانه‌ای از مشکلی جدی‌تر هستند. برای شناسایی و تشخیص مشکلی که منجر به کرختی دست و پا پزشک سابقه بیمار را بررسی می‌کند و معاینه فیزیکی نیز انجام می‌دهد.

پزشک بسته به علت خواب رفتگی پا ممکن است بخواهد آزمایش‌های مختلفی انجام دهد که شامل موارد زیر است:

• آزمایش خون
• بیوپسی عصبی یا عضلانی که یک نمونه از عصب یا عضله گرفته می‌شود تا تجزیه‌ و تحلیل شود.
• نوار عضله که پاسخ‌های عضلانی را به یک محرک الکتریکی اندازه می‌گیرد. الکترود سوزنی از طریق پوست به عضله وارد می‌شود تا فعالیت عضلات هنگام تحریک اعصاب را اندازه‌گیری کند.
• سی‌تی‌اسکن که از اشعه ایکس و یک کامپیوتر برای ایجاد تصاویر دقیق از داخل بدن شما استفاده می‌کند.
• تجزیه و تحلیل شیمیایی ادرار
• بررسی‌های هدایت عصبی که در آن دیسک‌های فلزی کوچک به نام الکترود روی پوست شما قرار می‌گیرند. الکترود شوک الکتریکی کوچکی را وارد می‌کند که اعصاب شما را تحریک می‌کند و سرعت و قدرت سیگنال عصب اندازه‌گیری می‌شود.
• ام آر آی برای بررسی مغز و ستون فقرات

درمان خواب رفتن دست و پا

برخی از افراد مبتلا به علائم خفیف مور مور شدن دست می‌توانند ناراحتی در دستان خود را از طریق استراحت و استفاده از بسته‌های یخ در مناطق متورم کاهش دهند. با این وجود اگر این تکنیک‌ها برای شما مؤثر نباشد می‌توانید درمان‌های غیر جراحی و جراحی را برای کاهش یا رفع علائم خواب رفتن دست و پا خود امتحان کنید.

روش های درمان رفتگی دست و پا عبارتند از:

• استفاده از مچ‌بند
• داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی
• کورتیکواستروئیدها
• جراحی

درمان خواب رفتن دست و پا

استفاده از مچ‌بند

هنگام خواب از مچ‌بند استفاده کنید تا از خواب‌رفتگی و گزگز و مورمور اندام‌های بدن در طول شب جلوگیری شود. این تکنیک معمولاً زمانی مؤثرتر است که فرد علائم خفیف تا متوسط داشته باشد و از زمان شروع این علائم بیش از یک سال نگذشته باشد.

داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی داروهای ضد درد، ضد تب و ضدالتهابی هستند که باعث کاهش درد، تب و التهاب می‌شوند. این داروها تنها زمانی می‌توانند بی‌حسی و گزگز و درد ناشی از سندرم تونل کارپال را درمان کنند که مشکل التهابی مرتبط داشته باشید. اگر التهاب وجود نداشته باشد، داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی بعید است که بتوانند این احساس را از بین ببرند.

کورتیکواستروئیدها برای درمان خواب رفتگی دست و پا

کورتیکواستروئیدها، التهاب، متابولیسم کربوهیدرات، رفتار و سایر فرآیندهای بدن را تنظیم می‌کنند.

پزشک شما ممکن است از کورتیکواستروئید مانند کورتیزون برای از بین بردن خواب‌رفتگی و گزگز یا درد در دست شما استفاده کند.

برای درمان سندرم تونل کارپال کورتیکواستروئید‎های خوراکی به تأثیرگذاری کورتیکواستروئید تزریقی نیستند.

عمل جراحی برای درمان گز گز شدن دست و پا

اگر درمان‌های غیر جراحی علائم را کاهش یا تسکین ندهد جراحی بهترین گزینه است. فرآیند جراحی سندرم تونل کارپال معمولا شامل برش رباطی است که روی عصب شما فشار می‌آورد.

جراح ممکن است از یک دستگاه به نام اندوسکوپ استفاده کند که به او اجازه می‌دهد تا داخل تونل کارپال را ببیند و برش‌های کوچکی را در دست شما ایجاد کند. او همچنین ممکن است به‌ طور مستقیم بر روی کف دست شما در قسمت تونل کارپال برشی ایجاد و عصب فشرده را آزاد کند.

درمان خانگی خواب رفتن دست و پا

راههای درمان خانگی خواب رفتن دست و پا عبارتند از:

• گرم کردن
• ماساژ
• ورزش
• ناحیه موردنظر را بالاتر قرار دهید
• یوگا
• روغن نارگیل
• روغن زیتون

گرم کردن

تکه‌ای پارچه را در آب گرم خیس کنید و آن را در ناحیه آسیب‌دیده ۵ تا ۱۰ دقیقه قرار دهید. این کار را تا زمانی که خواب‌رفتگی و گزگز از بین برود تکرار کنید. همچنین شما می‌توانید دوش آب گرم بگیرید.

ماساژ برای درمان مور مور شدن دست و پا

روغنی را روی ناحیه موردنظر بریزید و به‌ آرامی و نرمی ماساژ دهید تا ناحیه کمی گرم شود. این کار گردش خون را تنظیم می‌کند و از بی‌حسی جلوگیری می‌کند.

ورزش

تمرینات منظمی را انجام دهید که شامل حرکات دست و پا است. ورزش‌هایی مانند ایروبیک بسیار مؤثر هستند. سعی کنید شنا کنید و با دویدن گردش خون را بهبود دهید. اگر انجام تمرینات با شدت بالا باعث ایجاد بی‌حسی در انگشتان پا و پا شوند باید از آن‌ها اجتناب کنید.

ناحیه موردنظر را بالاتر قرار دهید

برای جلوگیری از بی‌حسی در دست‌ها و پاها در طول شب، آن‌ها را بر روی بالش یا هر جای مناسب دیگر قرار دهید تا جریان خون در آن منطقه خاص افزایش یابد.

تمرین یوگا به منظور درمان خواب رفتگی دست و پا

هرروز صبح با معده خالی بیست دقیقه یوگا انجام دهید. این کار شما را سالم نگه می‌دارد و گردش خون را بهبود می‌بخشد که به‌ نوبه خود از بی‌حس شدن اجتناب می‌کند. یوگا درمانی بسیار مؤثر برای خواب رفتن پا به علت دیابت است.

یوگا برای درمان خواب رفتن دست و پا

استفاده از روغن نارگیل

روغن نارگیل شامل تمام مواد مغذی مفید است که باعث تقویت عضلات شما می‌شود. فقط به مدت بیست دقیقه، سه بار در روز، ناحیه را با روغن نارگیل ماساژ دهید. برای کسب نتایج بهتر روغن را کمی قبل از ماساژ گرم‌ کنید.

استفاده از روغن زیتون برای درمان کرختی دست و پا

ناحیه آسیب‌دیده را با روغن زیتون ۱۵ تا ۲۰ دقیقه ماساژ دهید. این کار را دو بار در روز برای کاهش بی‌حسی تکرار کنید.

پیشگیری و سایر نکات درمانی برای خواب رفتگی دست و پا

سایر کارهایی که برای بهبود خواب رفتگی دست و پا می‌توانید انجام دهید عبارتند از:

• فعال باشید و فعالیت‌های بدنی سبک انجام دهید.
• میوه‌های تازه و سبزی‌ها بخورید.
• آب زیادی بنوشید.
• کفش‌های مناسب بپوشید.
• دست‌ها و پاهای خود را سرد نگه دارید.
• مصرف غذای سرشار از منیزیم را افزایش دهید.
• وزن خود را مرتباً چک کنید.
• مصرف دخانیات را ترک کنید.

کارهایی که برای درمان خواب رفتگی بدن نباید انجام داد شامل موارد زیر است:

• جلوگیری از مصرف الکل و کافئین
• غذاهای تصفیه‌ شده و فرآوری شده را نخورید.
• برای مدت‌زمان طولانی ننشینید.
• اگر خواب رفتن دست و پا و گزگز شدن بیش‌ ازحد و مکرراً اتفاق می‌افتد، مشکل را نادیده نگیرید.

:: بازدید از این مطلب : 104

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

علائمی مثل احساس غم و اندوه، ناامیدی، از دست دادن علاقه یا لذت از فعالیت‌های روزمره برای همه ما آشناست و قطعا همه ما آنها را تجربه کرده‌ایم. این علائم اگر به صورت کوتاه‌مدت و گذرا ظاهر شوند جای نگرانی نیست، اما اگر ماندگار باشند و فرد را برای مدت طولانی درگیر کنند تبدیل به افسردگی شدید و مزمن خواهند شد و باید جدی گرفته شوند.

افسردگی شدید و مزمن در مردان و زنان

افسردگی یک اختلال روانی و خلقی است که ویژگی آن بی‌حوصلگی، احساس غمگینی و از دست دادن علاقه می‌باشد. اختلال افسردگی معمولا یک مشکل مداوم و طولانی مدت است و جزو اختلالات گذرا و کوتاه مدت به شمار نمی‌رود.

مدت زمان متوسط یک دوره افسردگی ۶ تا ۸ ماه است. بر اساس تحقیقات انجام شده، به نظر می‌رسد که افسردگی در زنان بیشتر از مردان شایع است. وقایع زندگی مانند مرگ عزیزان و شکست عاطفی می‌تواند باعث ایجاد تغییرات خلقی در فرد شوند که معمولا به شکل افسردگی شدید ظاهر می‌شوند.

علل افسردگی بطور دقیق مشخص نیست، اما احتمالا ترکیب پیچیده‌ای از عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی، محیطی و روانی در آن نقش دارد. افسردگی را می‌توان با داروهای ضد افسردگی یا روان درمانی کنترل کرد.

چه مواردی تحت عنوان افسردگی طبقه‌بندی نمی‌شوند؟

افسردگی متفاوت از نوسانات خلق و خوی است که افراد به عنوان بخشی از زندگی عادی خود تجربه می‌کنند. واکنش‌های عاطفی موقت در برابر چالش‌های زندگی روزمره افسردگی به شمار نمی‌روند.

به همین ترتیب، حتی احساس اندوه ناشی از مرگ یک فرد نزدیک در صورتی که ماندگار نباشد افسردگی نیست. هرچند بیماری افسردگی می‌تواند مرتبط با داغدار شدن باشد. هنگامی که مشکل افسردگی بعد از یک فقدان رخ دهد، روان‌شناسان آن را اندوه پیچیده می‌نامند.

افسردگی شدید و مزمن

انواع افسردگی چیست؟

به طور کلی انواع افسردگی در روانشناسی شامل موارد زیر است:

• افسردگی تک قطبی و دو قطبی
• اختلال افسردگی اساسی با ویژگی‌های روان پریشی
• افسردگی پس از زایمان
• اختلال افسردگی اساسی با الگوی فصلی یا افسردگی فصلی

افسردگی تک قطبی و دو قطبی

اگر ویژگی غالب، حالت افسردگی باشد، این وضعیت افسردگی تک قطبی نامیده می‌شود. هرچند در صورتی که ویژگی آن دوره‌های مانیک و افسردگی باشد که با دوره‌های خلق و خوی طبیعی جدا شده‌اند، تحت عنوان اختلال دو قطبی (پیش‌تر افسردگی مانیک نامیده می‌شد) شناخته می‌شود.

افسردگی تک قطبی می‌تواند شامل اضطراب و علائم دیگر باشد اما بدون دوره‌های مانیک. هرچند، پژوهش‌ها نشان می‌دهد که در حدود ۴۰ درصد از اوقات، افراد مبتلا به اختلال دو قطبی افسرده هستند و در نتیجه تمایز این دو وضعیت دشوار است.

اختلال افسردگی اساسی با ویژگی‌های روان پریشی

ویژگی این وضعیت، افسردگی همراه با روان‌پریشی است. روان‌پریشی می‌تواند شامل توهم، باورهای غلط و عدم قبول واقعیت،‌ یا هذیان باشد که باعث می‌شود فرد چیزهایی را حس کند که وجود ندارند.

افسردگی پس از زایمان

زنان اغلب دچار وضعیتی تحت عنوان اندوه تازه مادران می‌شوند، اما افسردگی پس از زایمان شدیدتر است. علت افسردگی بعد از زایمان ممکن است ناشی از تغییرات جسمی یا روحی در مادر باشد.

افسردگی پس از زایمان

اختلال افسردگی اساسی با الگوی فصلی یا افسردگی فصلی

افسردگی فصلی که قبلا اختلال خلقی فصلی نامیده می‌شد مرتبط با کاهش روشنایی روز در زمستان است. افسردگی در طول این فصل رخ می‌دهد اما در سایر اوقات سال و در واکنش به نور درمانی بهبود می‌یابد. در کشورهای با زمستان‌های طولانی یا شدید بیشتر این وضعیت مشاهده می‌شود.

دلایل و علت افسردگی چیست؟

علل افسردگی به صورت دقیق مشخص نیست و ممکن است محدود به یک منبع نباشد. دلایل افسردگی احتمالا ناشی از ترکیب پیچیده‌ای از عواملی است که شامل موارد زیر هستند:

• عوامل ژنتیکی
• عوامل بیولوژیکی (تغییرات در میزان انتقال دهنده‌های عصبی)
• عوامل محیطی
• عوامل روانی و اجتماعی

برخی افراد بیشتر از دیگران در خطر ابتلا به افسردگی هستند؛ عوامل خطرناک در این افراد عبارتند از:

• رویدادهای زندگی
• عوامل شخصیتی و آسیب‌های دوران کودکی
• عوامل ژنتیکی
• برخی داروهای تجویزی
• سوء مصرف داروهای تفریحی (مانند الکل و آمفتامین)
• ضربه به سر در گذشته

رویدادهای زندگی که منجر به ایجاد افسردگی می‌شوند

از جمله رویدادهای زندگی که ممکن است باعث ایجاد افسردگی شوند ازجمله داغدار شدن، طلاق، مشکلات کاری، روابط با دوستان و خانواده، مشکلات مالی، دغدغه‌های پزشکی یا استرس حاد می‌باشد.

عوامل شخصیتی و آسیب‌های دوران کودکی

افرادی که در ارائه برنامه‌ها یا کنار آمدن با مشکلات گذشته‌شان در زندگی ناموفق هستند.

ارتباط عوامل ژنتیکی و افسردگی حاد

افرادی که خویشاوندان درجه اول و دوم آنها به بیماری افسردگی مبتلا شده‌اند بیشتر در خطر ابتلا به انواع افسردگی از جمله افسردگی حاد هستند.

مصرف برخی داروهای تجویزی

از جمله کورتیکواستروئیدها، برخی مسدودکننده‌های بتا، اینترفرون و سایر داروهای تجویزی ممکن است باعث ایجاد افسردگی شود.

سوء مصرف داروهای تفریحی

سوء مصرف داروهای تفریحی مانند الکل و آمفتامین می‌تواند همراه با افسردگی باشد یا منجر به آن شود. ارتباط قوی بین سوء مصرف دارو و افسردگی وجود دارد.

افرادی که دچار دوره‌های افسردگی اساسی بوده‌اند بیشتر در خطر ابتلای مجدد به آن هستند. سندرم‌های درد مزمن و نیز سایر شرایط مزمن مانند دیابت، بیماری مزمن انسدادی ریه و بیماری قلبی عروقی نیز ممکن است منجر به افسردگی مزمن شوند.

علائم افسردگی را بشناسید

علائم و نشانه های افسردگی می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• خلق و خوی افسرده
• کاهش علاقه یا لذت از فعالیت‌هایی که فرد قبلا از آنها لذت می‌برد، مانند کاهش تمایل جنسی
• کاهش وزن ناخواسته (بدون رژیم غذایی) یا کاهش اشتها
• بی خوابی (مشکل در خوابیدن) یا پرخوابی
• آژیتاسیون (برای مثال بی قراری، قدم زدن با اضطراب در یک مسیر کوتاه)، یا کندی روانی حرکتی (کندی حرکات و تکلم)
• خستگی یا فقدان انرژی
• احساس بی ارزش بودن یا گناه
• بدتر شدن توانایی فکر کردن، تمرکز یا تصمیم گیری
• افکار مکرر در مورد مرگ یا خودکشی یا تلاش برای خودکشی

علائم افسردگی چیست؟

نحوه تشخیص بیماری افسردگی

تشخیص افسردگی با یک جلسه مشاوره با پزشک یا متخصص سلامت روان آغاز می‌شود. درخواست کمک از یک متخصص سلامت به منظور بررسی دلایل مختلف افسردگی، اطمینان از تشخیص افتراقی دقیق و درمان بی‌خطر و موثر اهمیت بسزایی دارد.

مانند بیشتر مراجعات به پزشک، ممکن است یک معاینه فیزیکی به منظور کنترل علل جسمی و شرایط همراه با آن انجام شود. سوالاتی پرسیده خواهد شد و سابقه‌ی بیمار گرفته می‌شود تا علائم، دوره زمانی و غیره مشخصص گردند.

برخی پرسشنامه‌ها به پزشک کمک می‌کند تا شدت افسردگی را ارزیابی کند. برای مثال مقیاس درجه‌بندی افسردگی هامیلتون دارای ۲۱ سوال است که نمرات آن توصیف کننده شدت بیماری خواهد بود.

مقیاس هامیلتون یکی از مورد استفاده‌ترین ابزار ارزیابی در جهان توسط متخصصین جهت تشخیص افسردگی شدید است.

راههای درمان افسردگی

افسردگی یک بیماری روانی قابل درمان می‌باشد. روش های کنترل افسردگی شامل موارد زیر است:

• حمایت
• روان درمانی
• درمان افسردگی با دارو
• الکتروشوک درمانی

حمایت فرد مبتلا به بیماری افسردگی

منظور از حمایت فرد مبتلا به افسردگی، بحث در مورد روش‌های عملی و کمک در استرس‌ها تا آموزش به اعضای خانواده است.

استفاده از روان درمانی

روان درمانی یا گفتار درمانی برای افسردگی شامل رفتار درمانی شناختی (CBT)، روان درمانی بین فردی و درمان حل مشکلات می‌باشد. در مواردی که فرد مبتلا به افسردگی خفیف است، روان درمانی اولین گزینه درمان بیماری افسردگی می‌باشد؛ در موارد متوسط و افسردگی شدید ممکن است از آنها در کنار درمان‌های دیگر استفاده کرد.

رفتار درمانی شناختی و روان درمانی بین فردی دو نوع اصلی روان درمانی مورد استفاده در افسردگی می‌باشند. رفتار درمانی شناختی ممکن است در جلسات فردی با درمانگر، بصورت رو در رو، گروهی یا تلفنی انجام شود.

برخی از مطالعات اخیر نشان داده‌اند که رفتار درمانی شناختی را می‌توان بطور موثری از طریق کامپیوتر نیز اجرا کرد. درمان بین فردی به بیماران کمک می‌کند تا مشکلات عاطفی که بر روابط و ارتباطات آنها تاثیر گذاشته و چگونگی تغییر خلق و خوی توسط این عوامل که قابل تغییر هستند را شناسایی کنند.

داروهای ضد افسردگی

داروهای ضد افسردگی توسط پزشک تجویز می‌شوند. این داروها برای افسردگی‌های متوسط تا شدید مورد استفاده قرار می‌گیرند. این داروها برای کودکان توصیه نمی شوند و برای نوجوانان نیز با احتیاط تجویز می‌گردند.

برخی از انواع داروهای درمان افسردگی وجود دارند:

• مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)
• مهار کننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIs)
• ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای
• ضد افسردگی‌های آتیپیک
• مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین

داروهای ضد افسردگی

هر دسته از داروهای ضد افسردگی بر روی یک انتقال دهنده عصبی متفاوت عمل می‌کنند. مصرف داروها باید طبق تجویز پزشک حتی بعد از بهبودی علائم ادامه پیدا کند تا از بازگشت بیماری جلوگیری شود.

داروهای ضد افسردگی ممکن است افکار یا اقدامات برای خودکشی را در برخی کودکان، نوجوانان و جوانان در چند ماه ابتدایی درمان افزایش دهند. هرگونه نگرانی باید همواره با پزشک در میان گذاشته شود، از جمله تصمیم برای قطع مصرف داروهای ضد افسردگی.

الکتروشوک درمانی

موارد افسردگی شدید که واکنشی به دارو نشان نداده‌اند ممکن است با الکتروشوک درمانی (ECT) قابل بهبود باشند. این روش به خصوص برای درمان افسردگی روانی موثر است.

ورزش و سایر راههای درمان افسردگی شدید

ورزش‌های هوازی ممکن است در برابر افسردگی خفیف موثر باشند زیرا باعث افزایش میزان اندورفین شده و نوراپی نفرین انتقال دهنده عصبی که مرتبط با خلق و خوی است را تحریک می‌کند.

درمان‌های تحریک مغز از جمله شوک درمانی یکی از روش های درمان افسردگی شدید به شمار می‌رود. تحریک مغناطیسی مکرر مغز پالس‌های مغناطیسی به مغز ارسال می‌کند که ممکن است در درمان افسردگی شدید اساسی موثر باشد.

:: بازدید از این مطلب : 93

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

ضربه مغزی چیست و چگونه اتفاق می افتد؟

ضربه‌ مغزی آسیبی است که موجب از بین رفتن یا صدمه دیدن سلول‌های مغزی می‌شود. افراد ممکن است بر اثر علل مختلفی مانند ضربه به سر، ترومای مغزی، سکته مغزی و تومور مغزی دچار آسیب مغزی شوند. تمامی آسیب‌های ترومای مغزی بر اثر ضربه به سر هستند. اما ضربه به سر لزوما موجب آسیب دیدن مغز نمی‌شود.

آسیب‌های مغزی دارای دو نوع اصلی هستند: آسیب ترومایی (ضربه به سر) و آسیب اکتسابی. هر دوی این آسیب‌ها موجب اختلال در عملکرد نرمال مغز می‌شوند.

ضربه مغزی بر اثر وارد شدن فشار یا نیروی خارجی بسیار قوی به سر ایجاد می‌شود. مثلا ضربه مغزی در تصادف یکی از شایع‌ترین علل وقوع این اتفاق است. علائم ضربه مغزی ممکن است به صورت شدید یا خفیف باشد. از جمله علائم ضربه مغزی می‌توان به کما، آنوریسم، سرگیجه و سردرد اشاره کرد.

حتی اگر ضربه مغزی همراه با علائم خفیف باشد، فرد باید سریعا به بیمارستان مراجعه کند. در صورت شکستگی و خونریزی شدید از ناحیه سر، لازم است پزشک متخصص مغز و اعصاب وضعیت فرد را ارزیابی کرده و در صورت نیاز عمل جراحی انجام دهد.

انواع آسیب های مغزی

به طور کلی انواع آسیب های مغزی را می‌توان به دو گروه تقسیم‌بندی کرد:

• آسیب مغزی تروماتیک
• آسیب مغزی اکتسابی

آسیب مغزی تروماتیک

آسیب مغزی تروماتیک یا آسیب مغزی ناشی از ضربه بر اثر فشار یا نیروی بسیار شدید از طرف یک جسم خارجی ایجاد می‌شود، مانند ضربه شدید به سر در اثر تصادف رانندگی. این نیرو می‌تواند باعث جابه‌جا شدن مغز در داخل جمجمه یا آسیب به خود جمجمه شود. این موارد نیز موجب صدمه دیدن مغز می‌شوند.

آسیب مغزی اکتسابی

آسیب مغزی اکتسابی در سطح سلولی رخ می‌دهد. این آسیب‌ها اغلب بر اثر فشار به سلول‌های مغزی ایجاد می‌شوند. این فشار می‌تواند ناشی از یک تومور، فقدان اکسیژن، تشنج، بیماری عصبی، سکته مغزی و یا هر عامل دیگری به سلول‌های مغز وارد شود.

علت ایجاد آسیب مغزی

دلایل ایجاد آسیب مغزی بسته به نوع آسیب متفاوت است.

علل آسیب مغزی تروماتیک

همانطور که گفته شد آسیب مغزی تروماتیک در اثر اعمال یک ضربه خارجی به سر فرد ایجاد می‌شود. عواملی که ممکن است باعث ایجاد ضربه به سر شوند عبارتند از:

• تصادفات رانندگی
• برخورد فیزیکی در ورزش
• افتادن از ارتفاع
• خشونت فیزیکی

دلایل آسیب مغزی اکتسابی

آسیب مغزی اکتسابی در سطح سلولی رخ می‌دهد. از جمله عوامل وقوع آسیب مغزی اکتسابی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• سکته مغزی
• تومور مغزی
• حمله قلبی
• آنوریسم مغزی
• بیماری‌های مغز و اعصاب
• سوءاستفاده از دارو و مواد غیرقانونی
• آسیب مغزی ناشی از فقدان اکسیژن

علائم ضربه مغزی

ضربه مغزی یکی از شایع‌ترین دلایل مرگ در میان افراد به شمار می‌رود. بنابراین بسیار مهم است هر فردی آگاهی کافی از علائم و عوارض ضربه مغزی داشته باشد تا در صورت مواجهه با این شرایط بتواند اقدامات سریع و به موقع انجام دهد.

علائم شایع ضربه مغزی به شرح زیر است:

• کاهش سطح هوشیاری
• گیجی و منگی
• حالت تهوع و استفراغ
• سردرد شدید
• اختلال در بینایی مانند دوبینی یا تاری چشم
• از دست دادن حافظه موقت (ممکن است بیمار نتواند خود حادثه و وقایعی که کمی قبل از آن اتفاق افتاده را به خاطر بیاورد)
• سرگیجه
• کما
• سوت کشیدن و وزوز گوش
• درجا زدن به معنای تکرار کردن عمل یا حرفی: برای مثال پرسیدن دوباره و دوباره یک سوال با وجود آنکه اطرافیان به آن پاسخ می‌دهند، مثل: «برای من اتفاقی افتاده است؟»
• خونریزی از بینی
• خونریزی از سر
• مشکل در تحلیل کردن اطلاعات و فکر کردن
• تغییر در شنوایی یا لامسه
• از دست دادن قابلیت تشخیص موقعیت فضایی
• عدم تشخیص زمان
• اختلال در بویایی و چشایی
• عدم تعادل بدن
• افزایش حساسیت به درد
• خستگی ذهنی شدید
• خستگی فیزیکی شدید
• فلج
• لرزش بدن و رعشه
• تشنج
• حساسیت به نور
• اختلالات خواب
• اختلالات تکلم

تشخیص ضربه مغزی

برای تشخیص ضربه مغزی پزشک در ابتدا باید اطمینان حاصل کند که هیچ آسیب جدی و خطرناکی به مغز وارد نشده است و سپس در مرحله بعدی، میزان آسیب وارد شده به سر را ارزیابی می‌کند.

در طی معاینات فیزیکی پزشک موارد زیر را بررسی می‌کند:

• عملکرد‌های عصبی معمولی مانند وضعیت ذهنی فرد و رفلکس‌ها
• وجود سایر آسیب‌ها مانند آسیب گردن (وقوع آسیب گردن به همراه ضربه مغزی شایع است)
• علائم خونریزی از گوش، بینی و یا کبودی در اطراف چشم‌ها یا پشت گوش‌ها
• شکستگی جمجمه

تشخیص ضربه مغزی با سی تی اسکن

پس از انجام معاینات اولیه، بررسی وضعیت داخلی مغز انجام می‌شود. بهترین راه برای بررسی میزان آسیب وارده به مغز، انجام سی تی اسکن مغزی است.

دستگاه سی‌تی‌اسکن عکس‌های بسیاری را توسط اشعه ایکس، از زوایای متعدد از مغز می‌گیرد و این تصاویر گرفته‌شده توسط کامپیوتر پردازش‌شده و در قالب عکسی با جزئیات بالا نمایش داده می‌شوند. پزشک در این عکس‌ها به دنبال علائم خونریزی در زیر جمجمه یا در خود مغز خواهد بود.

در چه مواردی سی تی اسکن مغز انجام می‌شود

در اثر وقوع آسیب مغزی در فرد؛ پزشک جهت تشخیص ضربه مغزی ممکن است تحت شرایط مختلفی اقدام به گرفتن سی تی اسکن از فرد کند. اما در صورتی که آسیب وارد شده به مغز زیاد جدی نباشد، ممکن است پزشک از سی تی اسکن استفاده نکند و تنها عکس برداری اشعه ایکس برای ارزیابی ضربه مغزی را کافی بداند.

ضربه مغزی ممکن است همراه با شکستگی جمجمه باشد. حتی در صورتی که پزشک آسیب را جدی نداند و عکس برداری اشعه ایکس یا سی تی اسکن را انجام ندهد، باز هم احتمال شکستگی جمجمه وجود دارد.

مثلا در صورتی که بیمار ماه‌ها پس از آسیب مغزی متوجه وجود برآمدگی در سر خود شود لازم است به پزشک مراجعه کند. در این حالت معمولا از سر بیمار عکس برداری اشعه ایکس انجام می‌شود و در صورتی که کیست لیپتو مننژ تشکیل شده باشد، بیمار به متخصص مغز و اعصاب ارجاع داده می‌شود تا وضعیت او دقیق‌تر مورد بررسی قرار گیرد و درمان لازم تجویز شود.

کیست لیپتو مننژ به صورت برآمدگی‌هایی متشکل از استخوان و یافت مغزی است که در محل شکستگی ایجاد می‌شود.

درمان آسیب های مغزی

برخی از آسیب های مغزی خفیف به‌خودی‌خود درمان می‌شوند و نیازی به اقدامات درمانی خاصی ندارند؛ اما در موارد بروز آسیب شدید مغزی لازم است درمان اورژانسی انجام شود. در این موارد فرد باید در سریع‌ترین زمان ممکن به بیمارستان مراجعه کند تا تا از بروز مشکلات جدی مانند ضربه مغزی و کما جلوگیری شود.

جهت درمان ضربه مغزی می‌توان اقدامات مختلفی انجام داد. در ادامه به بررسی این موارد می‌پردازیم.

درمان ضربه مغزی

اقدامات درمانی اولیه ضربه مغزی

در مراحل اولیه پس از وقوع حادثه لازم است اقدامات امدادی فوری انجام شود. عدم توجه به این اقدامات ممکن است باعث ایجاد آسیب شدید مغزی شود. این اقدامات ممکن است در محل وقوع حادثه و یا پس از مراجعه به بیمارستان انجام شوند.

از جمله این اقدامات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• ثابت کردن گردن و ستون فقرات: این کار برای مثال با استفاده از کلار گردنی انجام می‌شود.
• متوقف کردن خونریزی شدید
• تسکین دادن درد بیمار در صورتی که درد بسیار شدید دارد
• آتل‌بندی کردن هر استخوان ترک برداشته یا شکسته شده (قراردادن استخوان‌ها در موقعیت مناسب)

اگر تصاویر سی تی اسکن نشان دهند که خونریزی یا تورمی در مغز شما وجود دارد. از دستگاه کوچکی برای ارزیابی فشار داخل جمجمه استفاده می‌شود. برای این کار یک سوراخ بسیار کوچک در جمجمه ایجاد می‌شود و از طریق آن یک سیم نازک بین مغز و جمجمه قرار می‌گیرد. این سیم به یک دستگاه الکتریکی متصل است که فشار داخل جمجمه را اندازه‌گیری می‌کند و در صورت تغییر فشار داخل جمجمه، هشدار می‌دهد تا مسئولین بیمارستان را باخبر کند.

عمل جراحی مغز و اعصاب

جراحی مغز و اعصاب به هرگونه جراحی گفته می‌شود که برای درمان مشکلات سیستم عصبی بدن (مغز، طناب نخاعی و عصب‌ها) انجام شود. در مواردی که مغز آسیب شدیدی دیده باشد، معمولا جراحی مغز انجام می‌شود.

علل احتمالی انجام جراحی مغز عبارت‌اند از:

• هموراژ یا خونریزی مغزی: بروز خونریزی مغزی شدید در مغز مانند خونریزی زیر عنکبوتیه که موجب وارد آمدن فشار به مغز آسیب دیدن مغز و حتی مرگ می‌شود.
• هماتوم: وجود یک لخته خون در مغز برای مثال در ناحیه ساب دورال که ان نیز موجب وارد شدن فشار به مغز می‌شود.
• کوفتگی مغزی: وجود کبودی روی مغز که می‌تواند تبدیل به لخته خون شود.
• شکستگی جمجمه: تورم و حساسیت در اطراف منطقه آسیب دیده

این مشکلات طی معاینات پزشک و توجه به تصاویر سی تی اسکن، شناسایی می‌شوند. در صورتی که لازم باشد جراحی انجام شود، یک متخصص جراحی مغز و اعصاب در مورد نحوه انجام جراحی با شما یا خانواده شما صحبت می‌کند.

کرانیوتومی یا جمجمه برداری

کرانیوتومی یکی از اصلی‌ترین روش‌های جراحی مغز برای درمان آسیب‌های مغزی شدید است. برای انجام این عمل، یک سوراخ در جمجمه ایجاد می‌شود تا جراح بتواند به مغز دسترسی داشته باشد. این عمل تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود و بنابراین شما هیچ درد یا ناراحتی حس نخواهید کرد.

طی این جراحی، هرگونه لخته خونی که در مغز تشکیل شده است برداشته می‌شود و رگ‌های خونی آسیب‌دیده ترمیم می‌شوند. بعد از اینکه خونریزی داخلی مغز برطرف شد، قسمت برداشته شده از استخوان جمجمه دوباره سر جای خود بازگردانده می‌شود و با پیچ‌های فلزی بسیار کوچک به استخوان اصلی جمجمه متصل می‌شود.

جراحی جمجمه برداری در آسیب مغزی

درمان بریدگی‌ها و خراش‌ها

برای جلوگیری از بروز خونریزی یا عفونت در آینده، هرگونه برش یا خراشی که بر اثر حادثه در سر ایجاد شده باشد، درمان می‌شود. اگر جسم خارجی در زخم شما باشد (مانند شیشه شکسته) لازم است که حتما خارج شود. زخم‌های عمیق و یا بزرگ ممکن است نیاز به بخیه زدن داشته باشند. در مواردی اطراف زخم با بیحسی موضعی بیحس می‌شود تا شما هیچ دردی را حس نکنید.

جراحی شکستگی جمجمه

ممکن است طی یک حادثه و ضربه به سر، جمجمه شما بشکند. با کمک سی تی اسکن می‌توان شدت این آسیب را بررسی کرد. شکستگی‌های باز معمولا بسیار خطرناک و جدی هستند چرا که در صورت پاره شدن پوست، احتمال بروز عفونت باکتریایی بالا است. شکستگی‌هایی که حالت فرورفته در سر ایجاد کرده‌اند نیز بسیار جدی هستند چرا که احتمالا قسمت‌های کوچکی از استخوان‌های تکه شده در حال فشار به بافت مغزی هستند.

اگر شما شکستگی فرورفته شدیدی داشته باشید، ممکن است لازم باشد که برای پیشگیری از آسیب مغزی ، عمل جراحی روی شما انجام شود. این جراحی معمولا تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود. طی جراحی، هر قطعه استخوان شکسته‌ای که به بافت مغز فشار وارد می‌کند، برداشته می‌شود و در موقعیت صحیح خود قرار داده می‌شود.

در صورت نیاز، از سیم‌ها یا تورهای فلزی برای اتصال مجدد تکه‌های استخوان جمجمه به هم استفاده می‌شود. بعد از این که استخوان‌ها به نحو صحیحی کنار هم قرار داده شدند، به طور طبیعی به هم جوش می‌خورند. جراح شما می‌تواند در مورد نحوه انجام این جراحی توضیحات بیشتری با جزئیات به شما بدهد.

درمان‌های دارویی

داروهای تجویز شده برای افراد مبتلا به آسیب مغزی باید با احتیاط و دقت زیادی انتخاب شوند و سپس وضعیت بیمار در حین مصرف دارو به دقت توسط پزشک ارزیابی شود و بیمار تحت نظر باشد. پزشک شما یا مسئول داروخانه می‌تواند در مورد هدف تجویز هر دارو به شما توضیح دهد و عوارض جانبی احتمالی و احتیاط‌های لازم در مورد هر دارو را به شما بگوید.

توضیحات کلی در مورد گروه‌های دارویی مختلف در اینجا آورده شده است:

• داروهای مسکن برای کنترل و تسکین درد تجویز می‌شوند.
• داروهای ضد اضطراب می‌توانند احساس ناامنی، عدم اطمینان و ترس را کاهش دهند.
• داروهای ضد انعقاد خون برای جلوگیری از تشکیل لخته خون تجویز می‌شوند.
• داروهای ضدتشنج از بروز تشنج جلوگیری می‌کنند.
• داروهای ضدافسردگی برای درمان علائم افسردگی به کار می‌روند.
• داروهای ضدروان‌پریشی برای هدف قرار دادن علائم روان‌پریشی مانند خشونت و پرخاش، توهم و اختلالات خواب به کار می‌روند.
• داروهای شل کننده عضلات برای برطرف کردن اسپاسم‌های عضلانی تجویز می‌شوند.
• داروهای خواب آور، آرام بخش برای ایجاد خواب یا برای آرام کردن عملکرد‌های خاصی از سیستم عصبی مانند واکنش‌های ذهنی و فیزیکی هوشیاری، خواب و درد به کار می‌روند.
• داروهای محرک برای افزایش سطح هوشیاری و توجه تجویز می‌شوند.

در این مقاله آسیب های مغزی که ممکن است منجر به ضربه مغزی در فرد شود مورد بررسی قرار گرفت. از آنجایی که خونریزی مغزی یکی از عوامل شایع در زمان وقوع حوادث به شمار می‌رود، شناخت علائم ضربه مغزی کمک می‌کند تا در زمان مواجهه با این حوادث اقدامات پیشگیرانه انجام شود.

:: بازدید از این مطلب : 72

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

بیماری آنسفالیت مغزی که آن را تحت عنوان‌های التهاب مغزی و ورم مغزی نیز می‌شناسیم باعث آسیب به مغز شده و در موارد حاد می‌تواند منجر به کما یا مرگ شود.

التهاب مغز یا آنسفالیت مغزی چیست؟

منظور از انسفالیت، التهاب مغز یا تورم مغز است. علل متعددی برای این التهاب مغزی وجود دارد اما رایج‌ترین آن عفونت ویروسی است. التهاب در مغز اغلب باعث علائم و نشانه‌های خفیف آنفولانزا مانند تب و سردرد می‌شود و گاهی هیچ علائمی ندارد و همچنین می‌تواند باعث ایجاد علائمی شبیه به آنفولانزای حاد شود.

آنسفالیت مغزی همچنین می‌تواند باعث گیجی و منگی سر و تشنج یا مشکلات حسی و حرکتی شود. آنسفالیت به‌ندرت خطر مرگ ایجاد می‌کند. تشخیص و درمان به موقع بسیار مهم است زیرا پیش‌بینی چگونگی تاثیر انسفالیت بر روی هر فرد دشوار است.

در صورت بروز هر یک از علائم شدید آنسفالیت مانند سردرد شدید، تب و عدم هوشیاری که نیاز به مراقبت اورژانسی دارد، به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. همچنین برای نوزادان و کودکان با علائم التهاب مغز باید مراقبت‌های فوری از طریق متخصص مغز و اعصاب انجام شود.

انواع آنسفالیت مغزی

دو نوع اصلی آنسفالیت وجود دارد:

1. آنسفالیت اولیه
2. آنسفالیت ثانویه

آنسفالیت اولیه

این وضعیت زمانی اتفاق می‌افتد که یک ویروس یا عامل دیگر به‌طور مستقیم مغز را آلوده می‌کند. عفونت ممکن است در یک منطقه متمرکز باشد و یا گسترده شود. عفونت اولیه ممکن است واکنش مجدد از یک ویروس باشد که پس از ابتلا به یک بیماری در گذشته غیرفعال شده است.

آنسفالیت ثانویه

این وضعیت ناشی از واکنش سیستم ایمنی بدن به عفونت در جاهای دیگر بدن است. سیستم ایمنی بدن به‌جای حمله به سلول‌هایی که باعث عفونت می‌شوند اشتباها به سلول‌های سالم مغز حمله می‌کنند. آنسفالیت ثانویه معمولاً دو تا سه هفته پس از ابتلا به عفونت اولیه رخ می‌دهد.

انسفالیت یا ورم مغز

علائم انسفالیت یا ورم مغز چیست؟

اکثر افراد مبتلا به آنسفالیت ویروسی علائم خفیف آنفولانزا دارند. این علائم عبارتند از:

• سردرد شدید و مزمن
• تب
• درد در عضلات یا مفاصل
• خستگی یا ضعف

گاهی علائم و نشانه های ورم مغزی شدیدتر هستند و ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• سردرگمی و توهم
• تشنج مغزی و عصبی
• از دست دادن حس یا فلجی در مناطق خاصی از صورت یا بدن
• ضعف عضلانی
• مشکل در صحبت کردن یا شنیدن
• از دست دادن هوشیاری

علائم ورم مغزی در کودکان

علائم ورم مغزی در کودکان ممکن است شامل موارد زیر نیز باشند:

• فضای برآمده‌ی ایجادشده در جمجمه نوزاد
• تهوع و استفراغ
• سختی بدن
• تغذیه ضعیف یا عدم بیداری برای تغذیه
• تحریک‌پذیری

علائم ورم مغزی در کودکان

آیاد می‌دانید علت التهاب مغز چیست؟

علت التهاب در مغز اغلب ناشناخته است اما در مواردی که علت شناخته شده و مشخص است معمولا شایع‌ترین علت عفونت ویروسی است. عفونت‌های باکتریایی و شرایط التهابی غیر عفونی نیز می‌تواننداز جمله دلایل آنسفالیت باشند.

علت آنسفالیت ویروسی

ویروس‌هایی که می‌توانند باعث بروز آنسفالیت شوند عبارت‌اند از:

• ویروس هرپس سیمپلکس (HSV)
• ویروس هرپس ویروس اپشتین (EBV)
• ویروس‌های منتسب به پشه
• ویروس هاری
• عفونت‌های دوران کودکی

ویروس هرپس سیمپلکس (HSV)

هرپس سیمپلکس نوع ۱ که مرتبط است با تب‌خال‌های ایجادشده در اطراف دهان و هرپس سیمپلکس نوع ۲ مرتبط با تب‌خال تناسلی می‌توانند باعث انسفالیت شوند. انسفالیت ناشی از هرپس سیمپلکس نوع ۱ نادر است ولی می‌تواند منجر به آسیب یا مرگ مغزی شود.

ویروس هرپس ویروس اپشتین (EBV)

ویروس‌های دیگر هرپس شامل ویروس اپشتین بار می‌شود که معمولا عفونت منونوکلئوز و ویروس وارسیلازوستر را ایجاد می‌کند که باعث ایجاد آبله‌مرغان می‌شود. این ویروس‌ها عبارت‌اند از ویروس پلیو و سندرم کوکساسکی که معمولا باعث بیماری با علائم آنفلوانزا، التهاب چشم و درد شکمی می‌شود.

ویروس‌های منتسب به پشه

این ویروس‌ها می‌توانند عفونت‌هایی مانند West Nile ،La Crosse ،Louis را ایجاد کنند. علائم عفونت ممکن است در عرض چند روز تا چند هفته پس از قرار گرفتن در معرض ویروس منتقل‌شده از پشه ظاهر شود.

ویروس‌های منتقل‌شده از ساس‌ها نیز باعث ایجاد آنسفالیت می‌شود. علائم معمولاً در حدود یک هفته پس از نیش از ساس آلوده ظاهر می‌شود.

ویروس هاری

عفونت با ویروس هاری که معمولا توسط گزش از یک حیوان آلوده منتقل می‌شود. هنگامی‌که علائم شروع می‌شود آنسفالیت پیشرفت سریعی را آغاز می‌کند.

عفونت‌های دوران کودکی

عفونت‌های رایج دوران کودکی مانند سرخک، اوریون و سرخجه به‌عنوان علل نسبتا شایع انسفالیت ثانویه تشخیص داده شده‌اند. این علت‌ها در ایالات‌متحده به دلیل دسترسی به واکسیناسیون این بیماری‌ها در این کشور بسیار اندک است.

عوامل خطرساز تورم مغز

هرکسی می‌تواند به انسفالیت مبتلا شود. عواملی که ممکن است باعث افزایش خطر ابتلا به تورم مغز شوند عبارت‌اند از:

• سن
• سیستم ایمنی ضعیف
• مناطق جغرافیایی
• فصل سال

سن

برخی از انواع آنسفالیت در گروه‌های سنی خاص بیشتر یا شدیدتر هستند. به‌طورکلی کودکان و افراد سالخورده بیشتر در معرض خطر ابتلا به انواع آنسفالیت ویروسی هستند.

سیستم ایمنی ضعیف

افرادی که اچ آی وی (ایدز) دارند، داروهای سرکوب‌کننده ایمنی مصرف می‌کنند یا مشکلات دیگری در رابطه با ضعف سیستم ایمنی دارند بیشتر در معرض خطر ابتلا به آنسفالیت هستند.

مناطق جغرافیایی

ویروس‌های پشه یا ساس در مناطق خاص جغرافیایی بیشتر هستند.

فصل سال

بیماری‌های منتقله از پشه و ساس در تابستان شایع‌تر هستند.

عوارض التهاب مغز چیست؟

التهاب می‌تواند به مغز آسیب برساند و احتمال رفتن بیمار به کما و یا مرگ وجود دارد. سایر عوارض التهاب مغزی بسته به شدت آن ممکن است برای ماه‌ها طول بکشد یا حتی دائمی باشند. این عوارض عبارت‌اند از:

• خستگی مداوم
• ضعف یا عدم هماهنگی عضلانی
• تغییرات شخصیتی
• مشکلات حافظه
• فلج شدن
• نقص شنوایی یا بینایی
• اختلالات گفتاری

نحوه تشخیص التهاب مغز

پزشک ابتدا فرد را معاینه فیزیکی می‌کند و سابقه پزشکی او را بررسی می‌کند و سپس ممکن است موارد زیر را توصیه کند:

1. ام آر آی یا سی تی اسکن
2. ضربه به ستون فقرات
3. تست‌های آزمایشگاهی

تشخیص ورم مغزی

ام آر آی یا سی تی اسکن

ام آر آی یا سی‌تی‌اسکن می‌تواند هرگونه تورم مغز یا مشکلات احتمالی دیگر مانند تومور را که باعث بروز علائم می‌شود، نشان می‌دهند.

ضربه به ستون فقرات

سوزنی به پشت بدن، در ستون فقرات وارد می‌شود و مایع مغزی نخاعی (CSF)، مایع محافظتی که مغز و ستون فقرات را احاطه کرده، را حذف می‌کند. تغییرات در این مایع می‌تواند عفونت و التهاب در مغز را نشان دهد. گاهی از مایع مغزی نخاعی نمونه‌برداری می‌شود تا ویروس یا سایر عوامل عفونی شناسایی شوند.

تست‌های آزمایشگاهی جهت تشخیص التهاب در مغز

نمونه‌هایی از خون، ادرار یا خلط گلو می‌تواند برای شناسایی ویروس‌ها یا سایر عوامل عفونی مورد آزمایش قرار گیرند. علاوه بر این ممکن است سایر تست‌های آزمایشگاهی در تشخیص ورم مغز استفاده شوند.

این تست‌ها عبارتند از:

• نوار مغز
• نمونه‌برداری مغزی

نوار مغز

الکترودهایی که روی پوست قرار می‌گیرند فعالیت الکتریکی مغز را ضبط می‌کنند. برخی از الگوهای غیرطبیعی ممکن است وجود آنسفالیت را نشان دهند.

نمونه‌برداری مغزی

در موارد نادر یک نمونه کوچک از بافت مغزی ممکن است برای آزمایش برداشته شود. بیوپسی مغزی معمولاً زمانی انجام می‌شود که علائم شدیدتر می‌شوند و درمان‌ها هیچ تأثیری ندارند.

روش های درمان ورم مغز چیست؟

روش های درمان انسفالیت مغزی بسته به نوع انسفالیت متفاوت است. در ادامه روش‌های درمانی برای درمان آنسفالیت خفیف، ویروسی و شدید بیان شده است.

درمان آنسفالیت خفیف معمولا شامل موارد زیر است:

• استراحت
• مصرف مقدار زیادی مایعات
• داروهای ضدالتهابی مانند استامینوفن، ایبوپروفن و سدیم ناپروکسن برای رفع سردرد و تب

انسفالیت ناشی از ویروس‌های خاص معمولا نیاز به درمان ضدویروسی دارد. داروهای درمان انسفالیت ویروسی عبارتند از:

• آسیکلوویر
• گان سیکلوویر
• فسکارنت

برخی از ویروس‌ها مانند ویروس‌های مضر حشرات به این درمان‌ها پاسخ نمی‌دهند اما به این دلیل که ویروس خاصی ممکن است بلافاصله یا در همه موارد شناسایی نشود پزشکان اغلب درمان فوری با آسیکلوویر را توصیه می‌کنند.

آسیکلوویر می‌تواند در برابر ویروس هرپس سیمپلکس مؤثر باشد. این ویروس اگر به‌سرعت درمان نشود می‌تواند عوارض قابل‌توجهی در پی داشته باشد. داروهای ضدویروسی به‌طور کلی قابل‌تحمل هستند. عوارض جانبی به‌ندرت باعث آسیب به کلیه می‌شوند.

افرادی که مبتلا به آنسفالیت شدید هستند ممکن است نیاز به موارد زیر داشته باشند:

• کمک‌های تنفسی و همچنین مراقبت دقیق از تنفس و عملکرد قلب
• تزریق مایعات داخل وریدی برای اطمینان از آب‌رسانی مناسب و تأمین سطوح مواد معدنی ضروری به بدن
• داروهای ضدالتهابی مانند کورتیکواستروئیدها برای کاهش تورم و فشار داخل جمجمه
• داروهای ضد انعقادی مانند فنوتیوین (دیلانتین) برای جلوگیری از تشنج.

سایر روش های درمانی آنسفالیت مغزی

اگر فرد عوارض آنسفالیت را تجربه کند ممکن است لازم باشد درمان‌های اضافی نیز داشته باشد. این درمان‌های اضافی عبارتند از:

• فیزیوتراپی برای بهبود قدرت، انعطاف‌پذیری، تعادل، هماهنگی حرکت
• کاردرمانی برای توسعه مهارت‌های روزمره و استفاده از ابزار تطبیقی ​​که به فعالیت‌های روزمره کمک می‌کنند
• گفتاردرمانی برای کنترل عضلات و هماهنگی برای تولید گفتار
• روان‌درمانی برای یادگیری روش‌های مقابله و مهارت‌های رفتاری جدید برای بهبود اختلالات خلقی و یا تغییر شخصیت

:: بازدید از این مطلب : 96

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

بیماری زوال عقل یا دمانس مغزی

بیماری دمانس مغزی به گروهی از علائم گفته می‌شود که می‌تواند در سالمندان و جوانان ایجاد شود و علت‌های مختلفی دارد. برخی علائم بیماری زوال عقل از دست دادن حافظه و تغییرات خلقی است که می‌توان با دارو و سایر روش‌ها برای درمان و بهبود آن اقدام نمود.

زوال عقل یا دمانس چیست؟

بیماری دمانس یا زوال مغزی یک بیماری خاص نیست بلکه به گروهی از علائم گفته می‌شود تا حدی بر حافظه، تفکر و توانایی‌های اجتماعی فرد اثر می‌گذارند که در عملکردهای روزانه فرد اختلال ایجاد می‌کنند. درست است که دمانس یا زوال عقل موجب از دست رفتن حافظه می‌شود اما علل مختلف دیگری هم می‌توانند موجب از دست رفتن حافظه شوند.

بنابراین ضعف حافظه، به تنهایی نشان‌دهنده این نیست که شما دچار زوال عقل شده‌اید. بیماری آلزایمر یکی از شایع‌ترین علل بروز دمانس مغزی در افراد مسن است اما این بیماری می‌تواند علل دیگری نیز داشته باشد. بسته به علت بروز دمانس، برخی از علائم مرتبط با آن ممکن است درمان شوند.

درباره دمانس مغزی بیشتر بدانید

دمانس مغزی گروهی از علائم است که فراموشی و ضعف حافظه نیز یکی از آن‌ها است. سایر علائم مربوط به زوال عقل شامل مشکل در فکر کردن، حل مسائل و مشکلات زبانی و گفتاری می‌شود. این تغییرات معمولا در ابتدا بسیار جزئی و خفیف هستند اما به تدریج تا حدی شدید می‌شوند که روند زندگی روزمره فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

افراد مبتلا به دمانس همچنین ممکن است دچار تغییرات رفتاری و خلق‌وخو نیز شوند. زوال عقل زمانی ایجاد می‌شود که مغز بر اثر بیماری مانند آلزایمر یا سکته‌های مغزی مکرر آسیب می‌بیند.

این مشکلات را می‌توان با سی تی اسکن و گروهی از تست‌های نورولوژیکی بر روی سیستم عصبی بدن، تشخیص داد. درمان این مشکلات نیز با مصرف دارو و برخی ویتامین‌ها و انجام بعضی روش‌های فیزیوتراپی خاص مانند ماساژ است.

بنابراین اگر یکی از عزیزان شما به علائم دمانس مبتلا شده است لازم است به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید تا از شدت گرفتن و بدتر شدن علائم او جلوگیری کنید.

علت بیماری دمانس مغزی

بیماری دمانس مغزی بر اثر آسیب به سلول‌های عصبی در مغز ایجاد می‌شود که این آسیب ممکن است در نواحی مختلفی از مغز باشد. علائم دمانس در هر فرد به طور متفاوتی بروز می‌کنند که این موضوع بستگی به ناحیه آسیب‌دیده در مغز دارد.

علل ایجاد بیماری دمانس پیش‌رونده

علت دمانس پیش‌رونده که بهبود پیدا نمی‌کنند و قابل بازگشت نیستند، عبارتند از:

1. بیماری آلزایمر
2. دمانس عروقی
3. زوال عقل با اجسام لویی
4. دمانس گیجگاهی پیشانی (فرونتوتمپورال)
5. دمانس ترکیبی

بیماری آلزایمر شایع‌ترین علت دمانس در سالمندان

شایع‌ترین علت دمانس در افراد بالای ۶۵ سال، بیماری آلزایمر است. هرچند علت بروز بیماری آلزایمر مشخص نیست اما در مغز این افراد همیشه پلاک‌ها و گره‌های بافتی یافت می‌شود. این پلاک‌ها از پروتئینی به نام بتاآمیلوئید تشکیل شده‌اند و ماده اصلی گره‌های بافتی نیز پروتئینی به نام تائو است. وجود برخی عوامل ژنتیکی خاص نیز می‌تواند احتمال بروز آلزایمر را زیاد کند.

 

دمانس عروقی

دومین علت شایع بروز دمانس، وارد شدن آسیب به عروقی است که به مغز خون‌رسانی می‌کنند. مشکلات عروقی می‌تواند ناشی از سکته مغزی یا سایر بیماری‌های عروقی باشد.

زوال عقل با اجسام لویی

اجسام لویی در واقع توده‌های پروتئینی غیرعادی هستند که در مغز افراد مبتلا به این نوع بیماری‌های دمانس اجسام لویی، آلزایمر و پارکینسون یافت می‌شوند. این نوع از زوال عقل نیز یکی از انواع شایع دمانس است.

دمانس گیجگاهی پیشانی (فرونتوتمپورال)

در این بیماری گروهی از سلول‌های مغزی آسیب می‌بینند که در ناحیه قدامی گیجگاهی مغز قرار دارند. این نواحی از مغز بیشتر بر روی رفتار، زبان و گفتار و شخصیت فرد کنترل دارند.

دمانس ترکیبی

انجام مطالعات بر روی مغز افراد بالای ۸۰ سال که به دمانس (علائم فرسایش مغزی) مبتلا بوده‌اند، نشان داده است که اغلب این افراد به طور همزمان به چند نوع دمانس (مانند دمانس عروقی، اجسام لویی و آلزایمر) مبتلا بوده‌اند.

تحقیقات زیادی همچنان در حال انجام هستند تا مشخص شود که داشتن چند نوع دمانس به طور همزمان، چگونه بر بروز علائم مختلف تاثیر می‌گذارد.

سایر بیماری‌های مرتبط با دمانس یا زوال عقل

سایر بیماری‌های مرتبط با دمانس یا زوال عقل شامل موارد زیر است:

1. بیماری هانتینگتون
2. آسیب مغزی بر اثر ضربه به سر
3. بیماری کروتزفلد یاکوب (CJD) یا جنون گاوی
4. بیماری پارکینسون
5. عفونت و بیماری‌های سیستم ایمنی
6. اختلالات متابولیسمی و غدد
7. کمبود‌های غذایی
8. واکنش به داروها
9. هماتوم در اطراف غشای مغزی
10. مسمومیت
11. تومور مغزی
12. آنوکسی یا کمبود اکسیژن
13. هیدروسفالی فشار معمولی

بیماری هانتینگتون

این بیماری بر اثر جهش ژنتیکی ایجاد می‌شود و موجب می‌شود که برخی از سلول‌های مغزی و نخاعی شما از بین بروند. علائم و نشانه این بیماری عبارتند از اختلالات شدید فکری (اختلال درک) که در سن ۳۰ الی ۴۰ سالگی بروز می‌کند.

آسیب مغزی بر اثر ضربه به سر

ممکن است بر اثر وارد شدن ضربات مکرر به سر، آسیب‌های جدی به مغز وارد شود. این حالت برای مثال ممکن است برای ورزشکاران بوکس، ورزشکاران فوتبال آمریکایی یا سربازان پیش بیاید.

بسته به این که کدام قسمت از مغز آسیب‌دیده است، این آسیب می‌تواند موجب بروز علائم دمانس مانند افسردگی، عصبانیت شدید، حرکات غیر هماهنگ، اختلال در گفتار، حرکات آرام بدن و لرزش بدن شود. این علائم ممکن است سال‌ها پس از آسیب‌دیدگی بروز کنند.

بیماری کروتزفلد یاکوب (CJD) یا جنون گاوی

این بیماری معمولا بدون هیچ عامل خطر مشخصی بروز می‌کند و احتمال می‌رود که ناشی از نوعی پروتئین غیرعادی در بدن باشد. بیماری جنون گاوی می‌تواند ارثی باشد و یا بر اثر تماس با مغز و بافت سیستم عصبی شخص بیمار، به فرد دیگر منتقل شود.

بیماری پارکینسون

بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون نهایتا دچار علائم دمانس می‌شوند.

عفونت و بیماری‌های سیستم ایمنی

ممکن است بر اثر تب یا سایر واکنش‌های سیستم ایمنی برای مبارزه با عفونت، علائم مشابه با بیماری دمانس بروز کنند. بیماری‌هایی مانند ام اس که ناشی از حمله سیستم ایمنی بدن به سیستم عصبی هستند نیز ممکن است علائم دمانس را ایجاد کنند.

اختلالات متابولیسمی و غدد

افراد مبتلا به اختلال تیروئیدی، هیپوگلیسمی (کمبود قند خون)، کمبود یا داشتن مقدار بیش‌ازحد سدیم یا کلسیم یا افراد مبتلا به نقص عملکردی در جذب ویتامین B12 ممکن است به علائم مشابه دمانس یا تغییرات خلق‌وخویی دچار شوند.

کمبود‌های غذایی

نخوردن آب کافی (کم‌آبی بدن)، عدم مصرف ویتامین B1 به اندازه کافی (که در افراد مبتلا به اعتیاد الکل شایع است) و عدم مصرف ویتامین B6 و B12 به میزان کافی می‌تواند موجب بروز علائم مشابه دمانس یا زوال عقل شود.

واکنش به داروها

واکنش بدن نسبت به تاثیر یک دارو یا بر هم کنش چند دارو که با یکدیگر مصرف شده‌اند، ممکن است موجب بروز علائم مشابه بیماری دمانس مغزی شود.

هماتوم در اطراف غشای مغزی

خونریزی بین سطح مغز و لایه پوششی که مغز را احاطه کرده است می‌تواند موجب بروز علائم دمانس شود. این نوع خونریزی در بین افراد مسن که زمین خورده‌اند زیاد اتفاق می‌افتد.

مسمومیت

قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین مانند سرب یا سایر مواد مسموم‌کننده مانند آفت‌کش‌ها و همچنین مصرف مواد مخدر غیرقانونی و سوءمصرف الکل می‌توانند موجب بروز علائم دمانس شوند. ممکن است با انجام اقدامات درمانی، این علائم بهبود پیدا کنند.

تومور مغزی

در موارد بسیار نادری، ممکن است علائم دمانس بر اثر آسیب‌های ناشی از تومور مغزی باشد.

آنوکسی یا کمبود اکسیژن

این مشکل با نام هیپوکسیا نیز شناخته می‌شود و زمانی رخ می‌دهد که یک ارگان به دلیلی اکسیژن کافی دریافت نمی‌کند. آنوکسی ممکن است بر اثر آسم شدید، حمله قلبی، مسمومیت مونوکسید کربن یا هر علت دیگری ایجاد شود.

هیدروسفالی فشار معمولی

این وضعیت بر اثر بزرگ شدن بطن‌های مغزی ایجاد می‌شود و می‌تواند موجب مشکلات راه رفتن، اختلالات ادراری و از دست دادن حافظه شود.

علائم بیماری زوال عقل چیست؟

علائم زوال عقل یا دمانس با توجه علت اصلی بروز آن متفاوت هستند اما شایع‌ترین علائم آن عبارتند از:

1. از دست دادن حافظه که معمولا توسط همسر یا اعضای دیگر خانواده مورد توجه قرار می‌گیرد.
2. مشکل در برقراری ارتباط با دیگران و یافتن کلمات مناسب در حین حرف زدن
3. مشکل در استدلال و حل مسئله
4. مشکل در انجام وظایف ذهنی سنگین و پیچیده
5. مشکل در برنامه‌ریزی و هماهنگی کارها
6. مشکل در تعادل و هماهنگی اعضای بدن
7. گیج بودن و عدم تمرکز
8. افسردگی
9. اضطراب
10. پارانویا

علائم زوال عقل یا دمانس

دلایل بیماری زوال عقل و عوامل افزایش خطر ابتلا به آن

بسیاری از عوامل خطر می‌توانند در نهایت منجر به بیماری زوال عقل یا دمانس شوند. برخی از دلایل زوال عقل عبارتند از:

1. سن
2. سوابق خانوادگی
3. سندرم دان
4. اختلالات ادراکی خفیف
5. مصرف زیاد الکل
6. افسردگی
7. دیابت
8. سیگار کشیدن
9. ابتلا به آپنه (وقفه تنفسی در خواب)

راه های تشخیص دمانس یا زوال عقل

برای تشخیص دمانس یا زوال عقل پزشک ذر ابتدا علائم و شرح‌ حال شما را بررسی کرده و شما را معاینه فیزیکی می‌کند. او همچنین از یکی از نزدیکان شما در مورد علائمی که دارید سؤال می‌کند.

هیچ تست منفرد و مشخصی برای تشخیص قطعی بیماری زوال عقل وجود ندارد و بنابراین پزشکان برای تشخیص دقیق مشکل از چندین روش تشخیصی مختلف استفاده می‌کنند. این تست‌ها شامل موارد زیر می‌شود:

1. تست‌های ادراکی و نوروفیزیولوژیک
2. ارزیابی نورولوژیکی
3. اسکن مغزی
4. تست‌های آزمایشگاهی

تست‌های ادراکی و نوروفیزیولوژیک

پزشک می‌تواند عملکرد فکری و ادراکی شما را تحلیل کند. تست‌های مخصوصی برای ارزیابی عملکردهای فکری ماند حافظه، تشخیص موقعیت، استدلال، قضاوت، تمرکز و مهارت‌های زبانی و گفتاری وجود دارند.

تشخیص بیماری دمانس یا زوال عقل

ارزیابی نورولوژیکی

ممکن است پزشک عملکرد حافظه، گفتار، ادراک بینایی، تمرکز، قابلیت حل مسئله، حواس تعادل بدن و رفلکس‌ها و سایر علائم مربوط به سیستم عصبی بدن شما را ارزیابی کند.

اسکن مغزی

اکسن مغزی توسط دستگاه‌های زیر انجام می‌شود:

1. سی تی اسکن
2. اسکن ام آر آی
3. پت اسکن (PET scans)

سی تی اسکن و ام آر آی

با استفاده از این اسکن‌ها می‌توان به دنبال علائم بروز سکته مغزی، خونریزی مغزی، تومور یا هیدروسفالی بود.

پت اسکن (PET scans)

این اسکن‌ها، الگوی عملکردی مغز و همچنین وجود رسوبات پروتئین آمیلوئید در مغز را نشان می‌دهند. این پروتئین یکی از علائم مشخصه ابتلا به آلزایمر است.

تست‌های آزمایشگاهی

با انجام آزمایش خون می‌توان مشکلات فیزیکی که بر عملکرد مغز تاثیر دارند را شناسایی نمود، مانند کمبود ویتامین B12 و کم‌کاری غده تیروئید. گاهش اوقات مایع مغزی نخاعی برای بررسی عفونت، التهاب و برخی بیماری‌های فرسایشی مورد آزمایش قرار می‌گیرد.

درمان دمانس

در اغلب موارد نمی‌توان بیماری دمانس را به طور کامل درمان کرد اما راه‌هایی برای کنترل علائم آن وجود دارند. برخی از این راه‌ها عبارتند از:

1. دارو درمانی
2. روش‌های درمانی مکمل
3. سایر روش‌های درمان دمانس

دارو درمانی

این داروها برای بهبود موقتی علائم دمانس تجویز می‌شوند:

1. مهارکننده‌های کولین استراز
2. ممانتین

مهارکننده‌های کولین استراز

این داروها شامل دونپزیل (آریسیتپ)، ریواستیگمین (اگزلون) و گالانتامین (رازادین) می‌شوند و نحوه تاثیرگذاری آن‌ها به این صورت است که میزان پیام رسان‌های شیمیایی مؤثر در حافظه و استدلال مغزی را افزایش می‌دهند.

ممانتین

این دارو موجب تنظیم فعالیت گلوتامات می‌شود. گلوتامات نوعی پیام رسان شیمیایی در عملکردهای مغزی مانند یادگیری و حافظه است. در برخی از موارد، ممانتین همراه با مهارکننده‌های کولین استراز تجویز می‌شود.

روش‌های درمانی مکمل

انواع روش‌های درمان دمانس از جمله مصرف مکمل‌های غذایی، داروهای گیاهی و تراپی‌های مختلف برای افراد مبتلا به بیماری دمانس مورد ارزیابی و تحقیق قرار گرفته‌اند. برخی از این روش‌ها می‌توانند مزایایی را به همراه داشته باشند.

برخی از این روش‌ها برای افراد مبتلا به آلزایمر و سایر انواع زوال عقل که مورد مطالعه قرارگرفته‌اند عبارتند از:

1. ویتامین E: برخی مطالعات نشان داده‌اند که مصرف ویتامین E می‌تواند در کند کردن روند آلزایمر مؤثر باشد، اما شواهد کمی برای اثبات قطعی این نظریه وجود دارد.
2. اسیدهای چرب امگا۳: برخی از شواهد نشان داده‌اند که خوردن ماهی برای ۳ بار در هفته می‌تواند خطر بروز زوال مغزی را کاهش دهد.

سایر درمان‌ها

این روش‌های درمان دمانس یا زوال عقل ممکن است در کاهش آشفتگی و اضطراب بیمار موثر باشند و موجب آرامش بیشتر بیمار شوند:

1. موسیقی درمانی
2. آروماتراپی (رایحه درمانی) که در آن از روغن‌های گیاهی معطر استفاده می‌شود.
3. ماساژ درمانی
4. هنردرمانی

:: بازدید از این مطلب : 107

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0