نوشته شده توسط : heydaribookboj

سردرد مشکلی است که همه ما حداقل یک بار آن را تجربه کرده‌ایم. اما اگر به صورت مداوم دچار سردرد شدید و مزمن می‌شوید، ممکن است نشانه بیماری میگرن باشد.

روش های جدید برای درمان میگرن

یک اتفاق هیجان‌انگیز برای بیماران مبتلا به میگرن در حال به وقوع پیوستن است. روش‌های درمانی جدید و امیدوارکننده‌ای در حال معرفی هستند که یک پیشرفت امیدوارکننده برای تسکین و پیشگیری بهتر از علائم میگرن به وجود خواهند آورد.

افراد مبتلا به میگرن معمولا در زمان حملات میگرنی فعال خود، دارو مصرف می‌کنند و برخی دیگر از این افراد نیز برای جلوگیری از حملات بعدی دارو مصرف می‌کنند. در هر دو گروه از این افراد، گام‌های اساسی برداشته شده است. علاوه بر این، می‌توان با ترکیب این گزینه‌های درمانی جدید، یک برنامه درمانی بهتر و کارآمدتر ایجاد کنیم.

درمان جدید سردرد میگرنی حاد

روش های درمان میگرن حاد شامل موارد زیر است:

  1. داروهای خوراکی
  2. داروهای داخل بینی (اسپری بینی)

جدیدترین روش درمان میگرن

داروهای خوراکی برای میگرن

تریپتان‌ها معمولا برای تسکین فوری میگرن استفاده می‌شوند، اما پیشرفت‌ها در تحقیقات میگرن منجر به کشف داروهای خوراکی دیگری مانند گپانت‌ها شده است. گپانت‌ها داروهایی هستند که پپتید مرتبط با ژن کلسی‌تونین (CGRP)، پروتئینی که باعث التهاب در مغز می‌شود را هدف قرار می‌دهند.

دسته جدید دیگر از داروها، دیتان‌هایی مانند لاسمیدیتان (REYVOW®) هستند. در حالی که جپان‌ها خارج از مغز کار می‌کنند، لاسمیدیت به مغز می‌رسد و اساسا میگرن را در طول یک حمله حاد “خاموش” می‌کند.

از آنجایی این دارو وارد مغز بیمار می‌شود، می‌تواند باعث سرگیجه شود، بنابراین پزشکان باید دوز مناسب را برای هر فرد تجویز کنند.

در نهایت، در حالی که بسیاری از افراد مبتلا به میگرن از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی بدون نسخه مانند ایبوپروفن استفاده می‌کنند، این داروها ممکن است مدتی طول بکشد تا اثر کنند و همیشه برای همه موثر نیستند.

داروهای داخل بینی (اسپری بینی)

دی هیدروارگوتامین که همچنین به عنوان DHE نیز شناخته می‌شود، گزینه‌ای است که مواقعی که تریپتان‌ها موثر نیستند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این دارو در فرمولاسیون‌های مختلف از جمله تزریقی، تزریقی و اسپری بینی موجود است. پزشکان DHE را برای تسکین میگرن حاد تجویز می‌کنند. در حالی که DHE جدید نیست، روش های مدیریت آن در حال تکامل هستند.

اخیرا FDA، اسپری بینی دی هیدروارگوتامین مزیلات (TRUDHESA™) را تایید کرده است. این دارو از یک سیستم انتقال بینی اختصاصی استفاده می‌کند که به دارو اجازه می‌دهد تا به عمق حفره بینی رفته و جذب بهتری را ارائه دهد. این یک گزینه بالقوه جدید برای برخی از افراد مبتلا به میگرن ارائه می‌دهد.

درمان های پیشگیرانه بیماری میگرن

از جمله روش های درمانی پیشگیرانه برای بیماری میگرن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • درمان تزریقی برای میگرن
  • دستگاه‌های نورومدولاسیون

درمان تزریقی میگرن

درمان‌های ضد CGRP شامل تزریق‌هایی است که به طور خاص برای اتصال یا مسدود کردن CGRP برای جلوگیری از حملات میگرنی طراحی شده‌اند.

در حال حاضر سه مورد با عناوین، یک تزریق خود تجویز و یک انفوزیون داخل وریدی به نام eptinezumab (VYEPTI™) موجود است. اپتینزوماب یک تزریق آنتی بادی مونوکلونال است که CGRP را هدف قرار می‌دهد.

دستگاه های نورومدولاسیون

همانطور که دکتر آیلانی می‌گوید ، علاوه بر داروهای خوراکی، تزریق‌ها و اسپری‌های بینی، می‌توان از دستگاه‌های تعدیل‌کننده عصبی برای تغییر نحوه ارسال اطلاعات به مغز توسط اعصاب یا تنظیم نحوه روشن و خاموش کردن مغز “اهرم درد” استفاده کرد.

تخمین زده می‌شود که ۴۰ درصد از بیماران مبتلا به میگرن به درمان پیشگیرانه برای کاهش دفعات حملات میگرنی نیاز دارند. بیماران می‌توانند از برخی از انواع نورومدولاسیون برای درمان پیشگیرانه و حاد استفاده کنند، از جمله محرک‌های پوستی فوق‌اوربیتال، محرک‌های ترانس مغناطیسی، محرک‌های عصب واگ و غیره.

ما پیشرفت‌هایی در زمینه نورومدولاسیون داشته‌ایم و Relivion جدیدترین دستگاهی است که در حال حاضر در انتظار تایید است. این دستگاه روی سر، روی ناحیه‌ای که اعصاب پس‌سری (اعصاب پوست سر) در سیستم سه قلو (اعصابی که عملکرد حرکتی و احساس در صورت را کنترل می‌کنند) به هم می‌رسند، قرار می‌گیرد. تصور می‌شود که تحریک این ناحیه از حملات میگرنی در آینده جلوگیری می‌کند.

سوالات متداول در مورد علائم میگرن

درباره شناسایی علائم میگرن و زمانی که باید با پزشک صحبت کنید اطلاعات کافی کسب کنید.

اگر سردردهایی از شدت خفیف تا شدید را تجربه می‌کنید، ممکن است این سردردها به دلیل بیماری میگرن باشد. اگر درباره علائم خود مطمئن نیستید، ما در این قسمت به سوالات رایج در زمینه میگرن پاسخ خواهیم گفت تا علائم میگرن را بهتر بشناسید.

تفاوت میگرن و سردرد چیست؟

در حالی که برخی افراد از این اصطلاحات به جای یکدیگر استفاده می‌کنند، بین میگرن و سردرد تفاوت وجود دارد.

میگرن یک بیماری مغزی است. این یک تشخیص بالینی است و محققان درک خوبی از تغییراتی که در سیستم عصبی در طول حمله میگرن رخ می‌دهد دارند. این «فقط یک سردرد» نیست. حملات میگرن می‌تواند ناتوان‌کننده باشند و اغلب شامل مجموعه‌ای از علائم به جز سردرد هستند.

اگرچه محققان درک خوبی از تغییراتی که در سیستم عصبی در طول حمله میگرن رخ می‌دهد دارند، اما این تغییرات در اسکن یا آزمایش خون دیده نمی‌شود. بنابراین پزشکان میگرن را بر اساس مجموعه‌ای از علائم خاص تشخیص می‌دهند نه بر اساس نتایج آزمایش.

سردرد یک اصطلاح عمومی برای توصیف میگرن است. اما همه سردردها میگرن نیستند.

تفاوت میگرن با سردرد

چگونه بفهمم که دچار حمله میگرنی شده‌ام؟

از سوالاتی که توسط بیماران پرسیده می‌شود این است که حمله میگرنی چگونه است؟ در پاسخ باید گفت که علائم از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

حمله میگرنی معمولا شامل سردرد است که شدت متوسط تا شدید دارد و حتی ممکن است غیرقابل تحمل باشد. درد اغلب در یک ناحیه از سر (یک طرف یا هر دو، جلو یا پشت، اطراف چشم یا پشت گونه‌ها) است و می‌تواند احساس نبض یا ضربان داشته باشد.

سایر علائم شایع میگرن عبارتند از:

  • حالت تهوع و استفراغ
  • حساسیت به نور، صدا و بو

حملات میگرن می‌توانند در کار، مدرسه یا سایر فعالیت‌های شما اختلال ایجاد کنند و یا باعث از دست دادن رویدادهای مهم زندگی‌تان شوند. این حملات می‌تواند بر عملکرد شما تاثیر بگذارند. یک حمله می‌تواند از چهار ساعت تا چند روز طول بکشد.

مراحل میگرن

چهار مرحله حمله میگرنی شامل پیش‌دروم، اورا، سردرد و پس‌دروم است. از افراد مبتلا به میگرن، ۷۵ درصد علائم پیشروی را تجربه می‌کنند که می‌تواند به عنوان علائم هشدار دهنده اولیه حمله باشد.

تشخیص زودهنگام علائم حمله میگرن می‌تواند به فرد اجازه دهد تا قبل از شروع مرحله سردرد، داروهای حاد مصرف کند و به پیشگیری یا کاهش علائم بیشتر کمک کند.

آیا علائمی مانند سرگیجه، حالت تهوع و حساسیت حسی با میگرن مرتبط هستند؟

علائم میگرن معمولا فراتر از سردرد است. تهوع و استفراغ، گردن درد، بی‌خوابی، اضطراب یا حس افسردگی از علائم شایع میگرن هستند. سرگیجه نیز نشانه‌ای از میگرن دهلیزی باشد.

بسیاری از افراد مبتلا به میگرن حساسیت شدیدی به نور، صدا و بو دارند. اما بین ۴۰ تا ۷۰ درصد افراد مبتلا به میگرن آلوداینیا دارند که درد ناشی از چیزهایی است که معمولا دردناک نیستند.

به دلیل پردازش نادرست درد در سیستم عصبی، این عارضه جانبی میگرن که اغلب نادیده گرفته می‌شود به این معنی است که چیزی مانند لمس ملایم پوست، برس زدن مو، یا حتی تغییر دما می‌تواند برای فرد مبتلا به آلوداینیا دردناک باشد.

علائم میگرن و سردرد میگرنی

هاله یا اورا چیست؟

حملات میگرن می‌تواند با و بدون هاله رخ دهد. تنها حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد از بیماران با حملات میگرنی خود هاله را تجربه می‌کنند. با گذشت زمان، برخی از افراد ممکن است شروع به تجربه هاله بدون فاز سردرد میگرن کنند.

هاله بیشتر بینایی است و به صورت مجموعه‌ای از اختلالات حسی که اندکی قبل از مرحله سردرد، حمله میگرنی رخ می‌دهد، ظاهر می‌شود. این اختلالات می‌توانند مانند نقاط کور، جرقه، نقاط روشن و زیگزاگ در میدان بینایی به نظر برسند.

هاله همچنین می‌تواند حسی باشد. از جمله علائمی مانند بی‌حسی یا خواب رفتن دست و پا می‌تواند مربوط به حرکت باشد. اگرچه این موارد بسیار نادر هستند اما می‌تواند باعث ضعف در قسمت‌هایی از بدن یا ناتوانی در واضح صحبت کردن شود. هاله معمولا ۵ تا ۶۰ دقیقه طول می کشد.

چه زمانی باید نگران میگرن باشم؟

براساس تعداد روزهای سردرد در ماه، میگرن را می‌توان اپیزودیک یا مزمن تشخیص داد. افراد مبتلا به میگرن اپیزودیک ۱۴ روز یا کمتر در ماه سردرد دارند.

افراد مبتلا به میگرن مزمن ۱۵ روز یا بیشتر در ماه (به مدت سه ماه یا بیشتر) سردرد دارند که حداقل ۸ روز آن شامل علائم میگرن است. برای برخی افراد، میگرن اپیزودیک مزمن می‌شود، که اگر به درستی تشخیص داده نشود و درمان نشود، ممکن است اتفاق بیفتد.

اگر اورا یا میگرن شما به طور قابل توجهی در تعداد دفعات افزایش یافته است، مهم است که برای صحبت بیشتر با پزشک خود ملاقات کنید.

گاهی اوقات افراد برای حمله میگرن نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. اگر بدترین سردرد زندگی خود را دارید، به خصوص اگر به طور ناگهانی رخ دهد و در عرض چند دقیقه به حداکثر شدت آن برسد، مهم است که فورا به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید تا مطمئن شوید که این یک سکته مغزی یا شرایط خطرناک دیگری نیست.

برای میگرن پیش چه دکتری باید رفت؟

با ارائه‌دهنده مراقبت‌های اولیه خود صحبت کنید. ممکن است منطقی باشد که به یک متخصص مغز و اعصاب در تهران یا متخصص سردرد نیز مراجعه کنید.

پزشک شما می‌تواند حامی شما باشد، پس هر سوالی که شما را نگران کرده است از او بپرسید. بدانید که گزینه‌های درمانی زیادی برای امتحان کردن وجود دارد. پیشگیری و درمان میگرن حاد شامل طیف وسیعی از گزینه‌ها، از مکمل‌ها و داروهای تجویزی گرفته تا تغییرات سبک زندگی و استراتژی‌های تسکین غیرپزشکی است.

واکنش همه افراد به داروها یکسان نیست، حتی به آنهایی که در همان کلاس یا خانواده داروها هستند. به همین دلیل است که گزینه‌های درمانی زیادی در دسترس است.

کدام علائم میگرن را باید در سردرد دنبال کنم؟

هنگامی که با پزشک خود صحبت می‌کنید، یک دفترچه ثبت سردرد می‌تواند اطلاعات مهمی در مورد علائم میگرن شما ارائه دهد. همچنین می تواند به شما کمک کند علائم اولیه را بشناسید و فورا برای تسکین یا جلوگیری از بروز علائم شدیدتر دارو مصرف کنید.

اگر علائم خود را در دفترچه ثبت می‌کنید، حتما مکان، شدت، کیفیت و سایر علائم مرتبط مانند اورا، تهوع، استفراغ و حساسیت به نور و صدا را درج کنید. ثبت متناوب اطلاعات برای انتخاب گزینه‌های درمانی بسیار مهم است. بنابراین تعداد روزهای سردردی را که هر ماه تجربه می‌کنید، از خفیف تا شدید، یادداشت کنید.

محرک های سردرد میگرنی می‌توانند کاملا فردی باشند و مشخص کردن آنها دشوار است. اگر می‌توانید، قبل از شروع علائم میگرن به اتفاقاتی که در بدن یا محیط اطرافتان می‌افتد توجه داشته باشید.

محرک های بالقوه میگرن می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • غذاهای خاص
  • نور
  • بوها
  • کم آبی بدن
  • گرما
  • آفتاب
  • استرس
  • و تعدادی از عوامل دیگر

همچنین، سبک زندگی خود را در نظر داشته باشید، از جمله عادات خواب، تغذیه، ورزش و سطح استرس.

در میان زنان، حدود دو سوم میگرن مرتبط با قاعدگی دارند. ردیابی چرخه شما می‌تواند نشان دهد که آیا رابطه‌ای بین حملات میگرنی و کاهش استروژن در ابتدای پریود یا در زمان تخمک‌گذاری وجود دارد یا خیر.

آیا سبک زندگی در پیشگیری از میگرن مهم است؟

حفظ یک سبک زندگی سالم بخش مهمی از مدیریت میگرن است. عادات مفید سبک زندگی شامل یک رژیم غذایی سالم با حداقل سه وعده غذایی کامل در روز (و همچنین تلاش برای از دست ندادن وعده‌های غذایی) است.

سایر مواردی که می‌تواند در پیشگیری و کاهش علائم میگرن مفید باشند، عبارتند از:

  • هیدراته ماندن با حداقل هشت لیوان آب در روز
  • به حداقل رساندن مصرف کافئین
  • داشتن ۶ تا ۸ ساعت خواب با کیفیت در هر شب
  • ورزش منظم

استرس را با تمرکز حواس، مدیتیشن، یوگا یا مراجعه به درمانگر مدیریت کنید. در حالی که علائم میگرن همیشه در کنترل شما نیست، شما این قدرت را دارید که علائم را تشخیص دهید.

کمک بخواهید و با پزشک خود برای ایجاد یک برنامه شخصی برای پیشگیری و درمان همکاری کنید. میگرن می‌تواند ناتوان کننده باشد، اما می‌توان از تداخل این علائم در زندگی روزمره جلوگیری کرد.

برای سردرد میگرن به چه دکتری مراجعه کنیم؟

متخصصین مغز و اعصاب، پزشکانی هستند که به طور تخصصی در مورد درمان انواع سردردهای میگرنی فعالیت نموده و پس معاینه دقیق بیمار و بررسی علائم، بهترین و جدیدترین روش‌های درمانی را ارائه می‌دهند.



:: بازدید از این مطلب : 119
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 18 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

پاسخ به این سوال که ایا بیمار سکته مغزی خوب میشود یا خیر کاملا وابسته به نوع و شدت آن است. تشخیص سکته مغزی و تماس فوری با اورژانس اولین راه درمان و پیشگیری از عوارض جدی آن است. اما فوریت‌های اورژانسی که در ساعات اولیه بعد از سکته مغزی انجام می‌شود در جلوگیری از آسیب مغز و اندام‌های حیاتی بدن بسیار سرنوشت ساز است.

اهداف درمان سکته مغزی در ساعات اولیه چیست؟

اهداف درمان سکته مغزی در ساعات اولیه شامل موارد زیر است:

  1. تثبیت وضعیت و علائم حیاتی بیمار
  2. تشخیص نوع و محل سکته
  3. انجام درمان اورژانسی سکته مغزی و نجات جان بیمار

تثبیت وضعیت و علائم حیاتی بیمار

با کنترل کردن تنفس، فشار خون، عملکرد قلب، خونریزی، توانایی بلع و سایر علائم بالینی.

تشخیص نوع و محل سکته مغزی

بلافاصله پس از رساندن فرد به بیمارستان، از بیمار یک اسکن مغزی (معمولا سی تی اسکن) گرفته می‌شود. این اسکن می‌‌تواند نوع سکته مغزی را مشخص کند که انسدادی است یا خونریزی دهنده. همچنین در سی تی اسکن، محل وقوع سکته در مغز مشخص می‌شود.

این یافته‌ها به تیم پزشکی کمک می‌کند تا بهترین روش درمان اورژانسی سکته مغزی را متناسب با بیمار انتخاب کنند. آزمایش‌های خون هم برای بررسی و ارزیابی بیشتر وضعیت بیمار انجام می‌شوند.

انجام درمان اورژانسی سکته مغزی و نجات جان بیمار

نوع درمان اورژانسی سکته مغزی به علت و نوع آن بستگی دارد که در ادامه مقاله به آن می‌پردازیم.

روش‌های درمان اورژانسی سکته مغزی چیست؟

برای اینکه بدانیم ایا بیماران سکته مغزی خوب میشوند یا خیر، ارزیابی دقیق بیمار و تسریع در شروع روند درمان برای ریکاوری و بهبودی بهتر بیمار حیاتی است. هرچه زمان بیشتری را از دست دهید، سلول‌های مغزی بیشتری از بین می‌روند و مغز بیشتر آسیب می‌بیند. بنابراین به محض این که متوجه علائم سکته شدید با ۱۱۵ تماس بگیرید.

درمان اورژانسی سکته مغزی به نوع سکته و این که کدام بخش از مغز آسیب دیده، بستگی دارد. ما در درمان هر نوعی از سکته مغزی هدف خاصی را در پیش می‌گیریم. مثلا هدف در درمان سکته‌ انسدادی یا ایسکمیک، برطرف کردن انسداد و برقراری مجدد جریان خون یا به عبارتی درمان گرفتگی رگهای مغز است، اما در درمان سکته‌ خونریزی دهنده یا هموراژیک، هدف کنترل خونریزی است.

درمان سکته مغزی ایسکمیک یا انسدادی

از آنجا که در سکته مغزی ایسکمیک عروق مغزی به دلایل مختلف مسدود می‌شوند، اولین هدف در درمان اورژانسی سکته مغزی ایسکمیک، باز کردن مسیر عروق خونی و رسیدن مجدد خون به بافت مغز است تا از آسیب بیشتر جلوگیری شود.

روش‌های درمانی زیاد و مشابهی برای برطرف کردن انسداد و گرفتگی عروق وجود دارد. در حقیقت سکته مغزی انسدادی اگر از نوع خفیف و گذرا باشد، با دارو درمانی غالبا خوب می‌شود و احتیاج به جراحی نیست.

انواع درمان های اورژانسی سکته مغزی انسدادی

درمان های اورژانسی سکته مغزی انسدادی به دو دسته تقسیم می‌شود:

  1. دارو درمانی که روش غیر تهاجمی است.
  2. جراحی که روش تهاجمی است.

روش غیر تهاجمی؛ دارو برای درمان سکته مغزی

یکی از مهمترین بخش‌های درمان اورژانسی سکته مغزی، دارو درمانی است تا فرد را زنده نگه دارد. نقش اصلی این داروها جلوگیری از تشکیل لخته‌های خونی و از بین بردن این لخته‌ها، پایین آوردن فشار خون و کاهش میزان کلسترول است.

انواع دارو برای درمان سکته مغزی عبارتند از:

  1. داروهای حل کننده‌ لخته خون
  2. داروهای فعال کننده پلاسمینوژن بافتی یا TPA
  3. داروهای ضد انعقاد خون (Anticoagulant)
  4. داروهای ضد پلاکتی (antiplatelet)
  5. داروهای استاتین (Statins)
  6. داروهای تنظیم فشار خون
داروهای حل کننده‌ لخته خون

داروهای حل کننده‌ لخته خون می‌توانند انسداد را برطرف کنند و مسیر رگ را باز کنند. این کار باعث کاهش صدمات بیشتر مغزی می‌شود.

داروهای فعال کننده پلاسمینوژن بافتی یا TPA

داروهایی مثل فعال کننده پلاسمینوژن بافتی یا TPA (Tissue plasminogen activator)، به عنوان درمان کننده‌های طلایی برای لحظات اولیه سکته ایسکمی هست که به فرد تزریق می‌شود. این دارو می‌تواند شریان‌‌های مسدود شده را در برخی از بیماران مبتلا به سکته ایسکمیک باز کند.

همچنین شدت سکته را کاهش داده و برخی از عوارض آن را معکوس کند. البته نمی‌توان برای تمام بیمارانی که به سکته انسدادی یا ایسکمیک دچار شده‌اند از این دارو استفاده کرد.

اگر درمان دارویی در ۳ تا ۴ ساعت اول پس از شروع علائم آغاز شود، می‌تواند به سرعت لخته‌ خون موجود در عروق را حل کرده و مسیر رگ را باز کند. مطالعات نشان داده، افرادی که داروی TPA را در همان ساعات اولیه دریافت می‌کنند، کمتر دچار ناتوانی و صدمات مغزی می‌شوند و احتمال اینکه بیمار سکته مغزی خوب شود زیاد است.

داروهای ضد انعقاد یا لخته خون (Anticoagulant)

این داروها می‌توانند از تشکیل لخته خون و بزرگ شدن لخته خون‌‌های موجود جلوگیری ‌کنند، به همین دلیل از این داروها برای جلوگیری از ایجاد سکته مغزی و یا برای درمان اورژانسی سکته انسدادی و TIA یا حمله‌ ایسکمی زودگذر استفاده می‌کنند. یکی از شایع‌ترین داروهای ضد ‌انعقاد خون هم وارفاین است. داروهای ضد انعقادی و ضد پلاکتی باید در ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از شروع علائم سکته استفاده شوند.

داروهای ضد پلاکت خون (antiplatelet)

پلاکت‌ها با چسبیدن به یکدیگر باعث ایجاد لخته‌ خون می‌شوند و عاملی هستند که وقتی انگشتتان را می‌برید با ایجاد لخته‌ خون در ناحیه‌ زخم جلوی خونریزی بیشتر را می‌گیرند. این داروها از به هم چسبیدن پلاکت‌‌های خون جلوگیری کرده و باعث می‌شوند که لخته شدن خون کمتر و سخت‌تر اتفاق افتد.

از این داروها برای درمان اورژانسی سکته‌ انسدادی و یا جلوگیری از خطر سکته‌ بعدی استفاده می‌شود. یکی از شایعترین داروهای ضد پلاکت خون آسپرین است که می‌تواند با توجه به شرایط بیمار یکی از اولین اقدامات درمانی در برابر صدمات سکته مغزی باشد. این دارو معمولا اولین خط دفاعی در برابر آسیب و عوارض سکته است.

داروهای استاتین (Statins)

این داروها سطح بالای کلسترول خون را کاهش می‌دهند و باعث کم شدن خطر بروز سکته‌ بعدی می‌شوند. داروهای استاتین از تولید آنزیمی که باعث تبدیل کلسترول به پلاک چربی می‌شود، جلوگیری می‌کنند.

پلاک چربی ماده‌‌ای چسبناک و چرب است که در درون دیواره‌ عروق رسوب می‌کند و سکته‌ قلبی و مغزی ایجاد می‌کند.

داروهای تنظیم فشار خون

فشارخون بالا می‌تواند پلاک‌های چربی را که داخل عروق چسبیدند و رسوب کردند، از دیواره‌های رگ کنده و جدا کند. این کار باعث می‌شود پلاک‌های چربی آزادانه در خون حرکت کرده و در عروق باریک بدن مثل مویرگ‌های مغزی و قلبی گیر افتاده و مسیر عبور خون را مسدود کنند. بنابراین داروهای تنظیم فشار خون با کاهش و کنترل فشار خون می‌توانند از بروز مجدد سکته جلوگیری کنند.

روش های تهاجمی درمان سکته مغزی

روش های تهاجمی در درمان سکته مغزی عبارت است از:

  1. خارج کردن لخته خون (ترومبکتومی)
  2. استنت گذاری
  3. جراحی
خارج کردن لخته خون (ترومبکتومی)

در این روش، پزشک یک لوله نازک به داخل یکی از شریان‌های بزرگ بیمار مثل شریان ران (از محل کشاله‌ ران) وارد می‌کند و آن را به سمت عروق خونی مغز هدایت می‌کند. در واقع این روش تهاجمی برای اطمینان از اینکه با سرعت بیشتری بیمار سکته مغزی خوب میشود و خطر آسیب به اندام‌های حیاتی کمتر می‌شود، انجام می‌گیرد.

سپس به وسیله یک دستگاه، لخته‌ خون را از درون رگ بیرون می‌کشد تا جریان خون به حالت طبیعی خودش برگردد. این روش نیز در صورتی که بین ۶ تا ۲۴ ساعت اولیه انجام شود، می‌تواند موفقیت آمیز باشد. ترومبکتومی می‌تواند جان افراد را نجات دهد و ناتوانی بعد از سکته را کم کند. این روش امروزه پایه درمان بسیاری از بیماران مبتلا به سکته انسدادی یا ایسکمیک است.

استنت گذاری

با مشخص شدن جای دقیق رگ مسدود شده و محل وجود لخته یا پلاک چربی، می‌توان با گذاشتن یک استنت (یک لوله فلزی یا پلاستیکی) مسیر رگ را باز کرد.

عمل جراحی سکته مغزی

اگر هیچکدام از روش‌‌ها موثر و کافی نباشند ممکن است عمل جراحی انجام شود. در جراحی ممکن است برای باز کردن عروق از کاتتر (لوله نازک) استفاده شود و در مواردی که لخته خون خیلی بزرگ باشد جراح مجبور به باز کردن عروق شود. در صورت ورم کردن مغز هم انجام عمل جراحی برای از بین بردن تورم و کاهش احتمال خونریزی مجدد در سکته‌ های هموراژیک یا خونریزی دهنده ضروری است.

درمان سکته خونریزی دهنده یا هموراژیک

سکته مغزی هموراژیک که در نتیجه خونریزی و پارگی عروق به ‌وجود می‌آید، خطر بسیار جدی دارد و آن را با داروهای فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی (tPA) نمی‌توان درمان کرد. این نوع از سکته دوران نقاهت طولانی‌تری نسبت به سکته انسدادی یا ایسکمیک دارد.

انواع روش های درمان سکته مغزی هموراژیک

در درمان سکته مغزی هموراژیک هم روش ‌های مختلفی وجود دارد، که عبارتند از:

  1. دارو درمانی
  2. کویلینگ (Coiling)
  3. گیره بستن یا کلمپ (Clamping)
  4. عمل جراحی

دارو درمانی در سکته مغزی هموراژیک

برخی از انواع دارو برای درمان سکته مغزی شامل موارد زیر است:

  • داروهای لخته کننده خون
  • داروهای کاهنده فشار خون
داروهای لخته ‌کننده‌ خون

بر خلاف سکته مغزی انسدادی یا ایسکمیک که در آن به فرد داروهای ضد لخته شدن خون داده می‌شود، در این نوع سکته از داروهایی که منجر به لخته شدن خون می‌شوند استفاده می‌گردد تا با لخته کردن خون، خونریزی را متوقف کنند. در نتیجه هر نوع رقیق کننده‌ای که در خون باشد، کاهش پیدا می‌کند.

داروهای کاهنده‌ فشار خون

داروهای کاهنده فشار خون باعث کاهش میزان خونریزی، کاهش خطر تشنج و کاهش میزان انقباض عروق می‌شوند. با استفاده از آن‌ها خونریزی کمتر شده و احتمال خطر و آسیب مغزی کاهش پیدا می‌کند.

کویلینگ (Coiling)

در این روش، جراح یک لوله‌ طویل و باریک را در محل خونریزی یا درون ناحیه‌ای که عروق ضعیفی دارد قرار می‌دهد. سپس با یک وسیله مارپیچی بخشی از دیواره رگ که ضعیف است و به بیرون برجسته شده را پر می‌کند. به این ترتیب خونریزی در آن ناحیه قطع می‌شود.

گیره بستن یا کلمپ (Clamping)

با استفاده از عکس‌‌برداری‌های مغزی می‌توان آنوریسم‌‌های عروقی که هنوز خونریزی نکرده‌اند یا خونریزی آن بند آمده را مشاهده کرد. آنوریسم به حالتی گفته می‌شود که دیواره قسمتی از رگ ضعیف شده و به سمت بیرون برجسته شود، این نواحی مستعد پارگی هستند.

برای جلوگیری از خونریزی مجدد، جراح و متخصص مغز و اعصاب ممکن است با استفاده از گیره‌هایی بسیار کوچک به نام کلمپ، محل آنوریسم را ببندد. بدین ترتیب آن بخش از آنورسیم بسته شده و احتمال خونریزی مجدد و سکته کاهش پیدا می‌کند.

عمل جراحی در سکته مغزی

در مورد این نوع از سکته، پزشک تشخیص می‌دهد که آیا واقعا نیاز به جراحی هست یا نه. اگر جراح مشاهده کند که آنوریسم پاره شده، ممکن است آن رگ را جراحی کرده و برای جلوگیری از خونریزی آن را ببندد. حتی ممکن است در سکته های شدید، برای کاهش فشار داخل مغزی، نیاز باشد بخشی از جمجمه برداشته شود (کرانیوتومی).

به طور کلی هدف از انجام عمل جراحی در سکته مغزی موارد زیر است:

  1. کنترل خونریزی در مغز
  2. ترمیم عروق آسیب دیده
  3. کم کردن فشار داخل مغز

درمان سکته مغزی با rTMS آر تی ام اس

دستگاه rTMS یا تحریک مغناطیسی مغز یکی از جدیدترین روش‌های درمانی و با تاثیرات مثبت جهت درمان سکته مغزی است که به عنوان یک روش غیرتهاجمی استفاده می‌شود.

بهبودی و پیشگیری از عوارض سکته مغزی

برای بهبودی بیشتر بعد از سکته مغزی و اطمینان از اینکه عوارض سکته مغزی سریعتر خوب شود، لازم است یکسری اقدامات هنگامی که بیمار در بیمارستان بستری است صورت گیرد.

این اقدامات عبارتند از:

  1. جلوگیری از لخته شدن خون
  2. جلوگیری از زخم بستر
  3. آزمایش بلع توسط پرستار

جلوگیری از لخته شدن خون

درصورتی که بیمار نتواند از تخت بلند شود و راه برود، باید از لخته شدن خون (ترومبوز عروق عمقی) در پاهای بیمار جلوگیری شود تا خطر بروز مجدد سکته کاهش پیدا کند (اینکار را می‌توان با شلوارهای بادی فشاری انجام داد). به محض آن که بیمار مقداری توانایی حرکت کردن را پیدا کرد باید با کمک فرد دیگری، سعی کند بنشیند، بایستد و کم کم راه برود.

جلوگیری از زخم بستر

اگر بیمار قادر به تکان خوردن نیست و یا هوشیاری لازم را ندارد باید به طور مداوم وضعیتش را در تخت تغییر داد و از تشک مواج برقی استفاده کرد تا از ایجاد زخم بستر جلوگیری شود.

در این بیماران ضعف عضلات و مشکلات تعادلی ممکن است فرد را مستعد افتادن کند. بهتر است که در ابتدا با کمک فرد دیگری راه برود و یا از عصا یا واکر استفاده کند.

آزمایش بلع توسط پرستار

پیش از این که بیمار بتواند چیزی بخورد باید آزمایش بلع را توسط پرستار انجام دهد تا اطمینان حاصل شود که عضلاتی که عمل بلع و قورت دادن غذا را انجام می‌دهند به اندازه‌ کافی قوی هستند. این کار باعث می‌شود تا مطمئن شوید خوردن غذا باعث خفگی بیمار سکته مغزی نمی‌شود.

اهمیت توانبخشی بعد از سکته مغزی

توانبخشی بعد از سکته مغزی از اهمیت بسیاری برخوردار است. شروع به موقع توانبخشی و انجام تمرینات ورزشی بعد از سکته مغزی در یک محیط حرفه‌ای می‌تواند از بروز سایر عوارض بعد از سکته مغزی مثل تشنج، زخم بستر، آسپیراسیون، عفونت و حتی بروز سکته مجدد جلوگیری کند.

هدف اصلی توانبخشی پس از سکته مغزی بهبود کیفیت زندگی فرد و بازیابی سلامت فرد از طریق ریکاوری عصبی و عملکردی با تمرینات مناسب و تکنیک‌‌های پیشرفته است.

اغلب در ۳ ماه اول بعد از سکته نشانه‌‌های قابل توجهی از بهبودی در فعالیت‌های روزمره فرد مشاهده می‌شود. در صورتی که توانبخشی زود، منظم و مداوم انجام شود، می‌توان اکثر عوارض عصبی ناشی از سکته را کاهش داد.



:: بازدید از این مطلب : 92
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 18 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

بیماری آلزایمر از جمله مشکلاتی است که معمولا سالمندان را درگیر می‌کند و موجب مشکلاتی در حافظه می‌شود. در این مقاله توصیه‌هایی در مورد مراقبت بیمار آلزایمر بیان می‌شود. همچنین راه‌های تشخیص بیماری مانند mri و سایر روش‌ها بیان شده و روش‌های درمان آلزایمر (دارویی و غیر دارویی) بررسی می‌شود.

بیماری آلزایمر یا فراموشی چیست؟

بیماری آلزایمر در دسته بیماری‌های دمانس یا زوال عقل جای می‌گیرد. در مقاله زوال عقل یا دمانس چیست بطور کامل علت و علائم آن را تشریح کرده ایم. پس بطور خلاصه بیماری دمانس یا زوال عقل یک بیماری تحلیل برنده بافت مغز است. برای تشخیص و درمان و مراقبت از بیمار آلزایمری از آنجا که مراحل مختلفی دارد باید به بهترین دکتر آلزایمر که سراغ دارید، مراجعه کنید.

چرا که می‌تواند پیشرونده باشد و به سرعت بیمار را درگیر خود کند. آلزایمر عمدتا در افراد سالمند رخ می‌دهد و موجب شکل‌گیری علائمی مثل کاهش عملکرد شناختی، حافظه، تکلم و در نهایت مشکلات حسی و حرکتی در فرد می‌شود.

به طور کلی، سیر بیماری را در اغلب موارد می‌توان به سه بخش تقسیم نمود که عبارتند از:

  1. اولیه (شامل ۱ الی ۲ سال ابتدایی)
  2. میانی (شامل ۲ الی ۵ سال)
  3. پیشرفته (۵ الی ۲۰سال)

اما سیر آغاز علائم بسته به علت آن متفاوت است. مثلا ممکن است آغاز این تغییرات، تدریجی یا ناگهانی باشد و یا اینکه به صورت پلکانی کاهش عملکرد وجود داشته باشد.

پژوهش‌های عصب شناختی بهترین دکترهای آلزایمر نشان داده‌اند؛ بیماری‌های تحلیل برنده بافت مغز مثل آلزایمر و بیماری پارکینسون که ممکن است در سنین پایین‌تری در افراد موجب شروع دمانس شوند، بیشتر در افرادی بروز می‌کنند که بار ژنتیکی بیشتری داشته باشند. البته در این افراد نیز، سایر عوامل خطر ممکن است در سن بروز و یا تشدید بیماری نقش داشته باشند.

همچنین موارد زیر قابل توجه است:

  • افرادی که در سنین میانسالی دچار آلزایمر می‌شوند بیشتر به دلیل سابقه ژنتیکی است.
  • تروما و ضربه‌های مغزی نیز از عمده ترین دلایل ابتلا به آلزایمر هستند.
  • باید توجه داشت که خطر ابتلا به آلزایمر در زنان بیشتر از مردان است.

دستورالعمل آموزش خود مراقبتی برای درمان بیمار آلزایمری

در درجه اول، از سوال کردن و یا گفتن اینکه «موضوعی را فراموش کرده‌اید» نترسید و خجالت نکشید. به ما ایمان داشته باشید، این را بهترین دکترهای آلزایمر به شما می‌گویند. اگر نمی‌توانید مانند گذشته، چیزایی را به یاد بیاورید، تقصیر شما نیست. به جای ناراحتی از این وضع، به اموری که حافظه شما را تقویت، یا از کم شدن آن جلوگیری می‌کند، توجه کنید.

در ادامه با ما همراه باشید تا راه حل هایی را به شما بگوییم.

راه های درمان خانگی بیماری آلزایمر و جلوگیری از پیشرفت آن

این بخش از مقاله شامل توصیه‌هایی هم برای خود بیمار و هم برای اطرافیان بیمار است. با کمک این توصیه‌ها می‌توانید از شدت عوارض آلزایمر بکاهید.

توصیه هایی برای خود بیمار آلزایمری

توصیه های مهم برای بیماران آلزایمری عبارتند از:

  1. چیزهایی مثل عینک یا کلید را که همیشه از آن استفاده می‌کنید در یک جای مشخص بگذارید. به عنوان مثال داخل یک کاسه بزرگ در اتاق نشیمن.
  2. هر روز به اخبار رادیو یا تلویزیون گوش دهید.
  3. سعی کنید هر روز یک مطلب جدید یاد بگیرید.
  4. کتاب یا روزنامه مطالعه کنید.
  5. در جمع دوستان یا خانواده، خاطرات گذشته را تعریف کنید.
  6. بازی‌های فکری مثل شطرنج و تخته نرد انجام دهید.
  7. با دوستانتان مشاعره کنید.
  8. جدول حل کنید.
  9. دفترچه یادداشتی داشته باشید و نکاتی که از تلویزیون یا اطرافیان می‌شنوید و دوست دارید را بنویسید.

توصیه هایی برای بیمار آلزایمری

نحوه رفتار و روش برخورد با بیمار آلزایمری

قبل از همه به دلیل حساسیت معالجه بیمار آلزایمری مهم است که با بهترین دکتر آلزایمر و متخصص مغز و اعصاب در ارتباط باشید تا روند بیماری به خوبی کنترل شود. افرادی که در ارتباط مستقیم با بیمار آلزایمری هستند، بهتر است در موقعیت‌های مختلف رفتار خاصی را بروز دهند که در ادامه می‌خوانید.

کم توجهی بیمار آلزایمری

زمانی که بیمار آلزایمری کم توجهی می‌کند، به موارد ذیل دقت نمایید:

  1. تذکر شفاهی
  2. قرار دادن غذا و نوشیدنی در معرض دید
  3. هر بار که قاشق غذا را به طرف دهان بیمار می‌برید، صبر کنید کامل بجود و همزمان و پشت سر هم قاشق غذا و ماست را به او ندهید.
  4. دادن لقمه های کوچک
  5. استفاده از غذاهای نرم برای کاهش نیاز به جویدن
  6. دادن غذا در محیط خلوت
  7. به حداقل رساندن پرت شدن حواس بیمار
  8. استفاده از ظروف ساده مانند ظروف سفید
  9. استفاده از قاشق و کاسه

راه رفتن بیمار آلزایمری در هنگام غذا خوردن

در شرایطی که بیمار آلزایمری هنگام غذا خوردن راه می‌رود، به موارد ذیل دقت نمایید:

  1. دادن غذاهای انگشتی
  2. استفاده از فنجان درب‌دار
  3. بیمار پرخاشگر است
  4. شرایط تحریک‌کننده را پیدا کنید و سعی کنید آن را حذف کنید.
  5. از بشقاب‌های نشکن استفاده کنید.
  6. به رفتار درست پاداش بدهید.

مراقبت از بیمار الزایمری

جویدن مداوم بیمار آلزایمری

اگر بیمار آلزایمری به طور مداوم می جود، به موارد ذیر دقت نمایید:

  1. بعد از هر لقمه به او تذکر دهید.
  2. لقمه‌های کوچک به او بدهید.
  3. بیمار اشیاء غیرخوراکی مصرف می‌کند.
  4. اشیاء غیرخوراکی را دور از دسترس قرار دهید.
  5. غذاهای انگشتی به بیمار بدهید.

سریع غذاخوردن بیمار آلزایمری

هنگامی که بیمار آلزایمری سریع غذا می خورد، به نکات ذیل توجه نمایید:

  1. عدم استفاده از غذاهایی که نیاز به جویدن زیاد داشته باشد.
  2. قاشق یا فنجان کوچکتر استفاده کنید.
  3. غذاها را جدا گانه بدهید.

آهسته غذاخوردن بیمار آلزایمری

اگر بیمار آلزایمری آهسته غذا می‌خورد، موارد گفته شده را دقت نمایید:

  1. به او تذکر دهید که سریعتر غذا بخورد.
  2. ظروف عایق‌دار استفاده کنید که غذا رود یخ نکند.
  3. هنگام شروع غذا خوردن به بیمار بگویید ۱۵دقیقه وقت غذا خوردن است و بعد تلویزیون می‌بینیم.

ارزیابی های پارا کلینیک در تشخیص بیماری آلزایمر

تشخیص دمانس یک تشخیص بالینی است، اما یک دکتر آلزایمر بهترین راه شناسایی بیماری آلزایمر را استفاده از تصویربرداری‌های رایج مغز مثل MRI و مشاهده آتروفی یا کوچک شدن مغز در برخی مناطق و افزایش چین و شکنج‌ها می‌داند. در بسیاری از موارد هم ممکن است با وجود تشخیص بالینی دمانس، نکته مثبتی در تصویربرداری مغزی دیده نشود.

پیشگیری و تشخیص آلزایمر

راه های درمان بیماری آلزایمر

از نقطه نظر بهترین دکترهای آلزایمر و متخصصین مغز و اعصاب، راه های درمان بیماری آلزایمر شامل ۲ دسته می‌باشد که عبارتند از:

  1. درمان دارویی آلزایمر
  2. درمان غیر دارویی آلزایمر
  3. نوروفیدبک تراپی

درمان دارویی آلزایمر

در حال حاضر برای درمان دارویی آلزایمر، دارو هایی در چند دسته مختلف وجود دارند که در برخی از موارد سیر پیشرفت بیماری را کند می‌کنند و قدری عملکرد فرد را بهبود می‌بخشند که البته باید توسط پزشک متخصص مغز و اعصاب تجویز شود.

کنترل تغییرات رفتاری و خلقی با استفاده از داروهای روانپزشکی بسیار موثر است. همانطور که کنترل عوامل خطر بیماری‌های قلبی عروقی مانند کنترل قند، فشار، چربی خون و کنترل نارسایی‌های ایسکمیک و سکته مغزی و کنترل عملکرد کلیه در پیشگیری از آلزایمر نقش بسزایی دارد، افراد مبتلا نیز باید از این حیث تحت نظر پزشک و مراقبت دارویی باشند.

درمان غیر دارویی آلزایمر

درمان غیر دارویی آلزایمر عمدتا شامل مداخلات توانبخشی از جمله فیزیوتراپی، کاردرمانی، روانشناسی، تغذیه، گفتاردرمانی و آموزش خانواده‌ها و مراقبین بیماران توسط متخصصین دوره دیده می‌باشد.

بهترین دکتر آلزایمر که می‌شناسید و همچنین روانپزشکان و متخصصین طب سالمندی، سه گروه از متخصصین هستند که سالمندان با تشخیص اولیه آلزایمر می‌توانند جهت تشخیص نهایی به آنان ارجاع شوند.

درمان بیماری آلزایمر

مدیریت بیماران آلزایمری

مدیریت بیماران مبتلا به آلزایمر، چند مرحله‌ای است و بر اساس مرحله بیماری هدایت می‌شود. همچنین باید بر روی علائم مشخصی که ظاهر می‌شود تمرکز کرد. در هر مرحله پزشک متخصص مغز و اعصاب که باید بهترین دکتر آلزایمر نیز باشد با هوشیاری به بیمار و خانواده کمک کند تا علائم و مراقبت‌های لازم را در آینده پیش‌بینی کنند.

باید اختلالات شناختی و غیرشناختی و تغییر عملکردی نسبت به سطح اولیه ارزیابی شود. در بیمارانی که چندین مشکل دارند، ابتدا مشکلاتی را درمان کنید که مخاطره آمیزتر هستند و یا بیشتر موجب پریشانی می‌شوند. باید مکرر سلامت درمان‌ها و راهکارهای انتخابی مدنظر قرار گیرند.

به هر حال ممکن است، افرایش فعالیت اجتماعی، شروع فعالیت‌های لذت‌بخش، کنارگذاشتن کارهایی که موجب درگیری و یا سرخوردگی فرد می‌شوند، به عنوان مثال فعالیت‌هایی که بیمار دیگر نمی‌تواند انجام دهد، تعیین پاداش برای موفقیت های هر چند کوچک، حذف هرگونه محرک مشکلات رفتاری یا تامین هر آنچه که موجب آسایش بیمار شود؛ مثل موسیقی مورد علاقه بیمار، مفید باشد.

در بیماران با تشخیص آلزایمر، پزشک باید ورزش منظم (دو بار در هفته) را به عنوان بخشی از رویکرد کلی مدیریت درمان پیشنهاد کند. همچنین در این بیماران ممکن است بازتوانی شناختی توصیه شود. باید بیماران به طور دوره‌ای از نظر علایم شناختی و علایم روانپزشکی غیرشناختی و پاسخ آنها به اقدامات درمانی ارزیابی شوند.

ارزیابی دوره‌ای حداقل هر ۳ تا ۶۰ ماه توصیه می‌شود، مگر اینکه بیمار علایم پیچیده و بالقوه خطرناکی داشته باشد یا دچار افت شدید شده باشد. همچنین از قطع ناگهانی دارو اجتناب کنید زیرا ممکن است عوارض قطع را تشدید کند و موجب اختلال سطح هوشیاری بیمار شود.

هنگام تصمیم برای قطع دارو که البته با نظر پزشک متخصص مغز و اعصاب صورت می‌گیرد، پیشنهاد می‌شود که دارو به تدریج کم و سپس قطع شود. اگر قطع به دلیل عدم تاثیر دارو بوده است باید در ۱ تا ۳ ماه پس از قطع دارو، بیمار از نظر شواهد قابل مشاهده افت شناختی – عملکردی، رفتاری تحت نظر گرفته شود. اگر افت رخ دهد پیشنهاد می‌شود که دارو مجددا شروع شود.

اهمیت تغذیه در پیشگیری از بیماری آلزایمر

تغذیه در تمام طول زندگی از دوران جنینی تا سنین بالاتر می‌تواند بر خطر ابتلا به آلزایمر موثر باشد. وزن کم هنگام تولد و رشد کم در سال‌های اولیه زندگی با توانایی کمتر شناختی در بزرگسالی همراه است.

چاقی در میانسالی با افزایش خطر ابتلا به آلزایمر در سنین بالاتر ارتباط دارد. بنابراین پیشگیری و درمان آن در میانسالی توصیه می‌شود، اما در سالمندی، اضافه وزن خطر ابتلا به آلزایمر را کاهش می‌دهد، در سالمندان کاهش وزن جز در شرایط خاص توصیه نمی‌شود. در صورت کاهش وزن یا کم وزنی در سالمندان لازم است با پزشک مشورت شود.

اهمیت تغذیه در پیشگیری از بیماری آلزایمر

بر اساس شواهد موجود، پیروی از رژیم غذایی مدیترانه‌ای خطر ابتلا به آلزایمر را کاهش می‌دهد. در رژیم غذایی مدیترانه، غذای اصلی مصرفی در طول روز، شامل غلات کامل، سبزی‌ها، میوه‌ها، حبوبات، مغزها، روغن‌های سالم مانند زیتون و ادویه‌هاست. ماهی و غذاهای دریایی حداقل دوبار در هفته استفاده می‌شوند. در حالیکه گوشت قرمز و شیرینی‌جات به ندرت مصرف می‎شوند. آب هم نوشیدنی معمول در این رژیم می‌باشد.

به طور کلی پیروی از رژیم‌های غذایی سالم و پیشگیری از کمبودهای تغذیه‌ای با تمرکز بر ویتامین های B12 ،B6 ، اسید فولیک، ویتامین C و اسیدهای چرب امگا-۳ توصیه می‌شود.

اصول کلی مدیریت برای درمان بیمار آلزایمری

درمان‌های غیردارویی شامل حمایت اجتماعی، افزایش کمک به فعالیت‌های روزانه، اطلاع‌رسانی و آموزش و حمایت از کسانی که است که مراقبت بیمار را به عهده دارند. هر آنچه که موجب آسایش بیمار شود، مثل موسیقی مورد علاقه بیمار، می‌تواند برای بیمار مفید باشد.

باید بیماران به طور دوره‌ای از نظر علایم شناختی و علایم روانپزشکی غیرشناختی و پاسخ آنها به اقدامات درمانی ارزیابی شوند. تماس و مشاوره با دکتر آلزایمر خود، امری ضروری در روند بیماری و جلوگیری از شدت آن و تجویز به موقع است.

در حال حاضر درمان قطعی برای بیماری آلزایمر و انواع دمانس وجود ندارد. مدیریت فعلی شامل درمان علایم شناختی، غیرشناختی و رفتاری است. هدف درمان، ارتقای استقلال بیمار، حفظ عملکرد و درمان علایم شناختی و غیر شناختی (توهم، هذیان، اضطراب، بی‌قراری و رفتارهای تهاجمی) علایم رفتاری و روانپزشکی است.



:: بازدید از این مطلب : 109
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 18 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

سکته مغزی یک بیماری جدی پزشکی با عواقب بسیار است. متاسفانه اغلب بیماران با کاهش قدرت و اختلال عملکردی و کیفیت پایین زندگی، روزهای خود را می‌گذرانند. در این مقاله سعی شده با آموزش انواع ورزش دست برای سکته مغزی و تمرینات کاربردی و مفید، سطح زندگی بیماران را ارتقا داده و به آن‌ها بیاموزد تا دوباره یاد بگیرند، زیرا که این بار قهرمان زندگی خود هستند.

سکته مغزی، یک بیماری جدی پزشکی

سکته مغزی یک مشکل رایج برای افراد به خصوص بعد از ۶۵ سالگی است. کسانی که زنده می‌مانند ممکن است از کیفیت پایین زندگی به دلیل آثار آسیب عصبی رنج ببرند. سکته مغزی یک بیماری جدی پزشکی با عواقب وسیع است. بیماران سکته مغزی اغلب تحت‌تاثیر کاهش قدرت و اختلالات عملکردی قرار می‌گیرند. کاهش مرگ‌ و میر ناشی از سکته مغزی پیشرفت بزرگی است، اما هنوز راه طولانی در جهت بهبود زندگی بازماندگان سکته مغزی در پیش است.

متاسفانه میزان بهبودی راکد و کیفیت پایین زندگی برای بازماندگان سکته مغزی بسیار رایج است. با برنامه‌هایی که بهبودی مناسبی را با ورزش، برای توانبخشی در اولویت قرار می‌دهند، بازماندگان سکته مغزی می‌توانند مهارت‌های حرکتی اساسی‌ای را برای بازیابی کیفیت بالای زندگی «دوباره یاد بگیرند».

به لطف پدیده‌ای که به «پلاستیسیته عصبی» معروف است، حتی آسیب دائمی مغز نیز ناتوانی را اجتناب ناپذیر نمی‌کند. سکته مغزی باعث از بین‌رفتن عملکرد فیزیکی می‌شود زیرا به طور موقت یا دائمی به قسمت‌هایی از مغز که مسئول این عملکردها هستند آسیب می‌رساند.

همین آسیب همچنین مسئول تغییرات رفتاری و شناختی است که از مشکلات حافظه و بینایی گرفته تا افسردگی و عصبانیت شدید را شامل می‌شود. هر یک از این تغییرات مربوط به ناحیه خاصی از مغز است که با استفاده از آنژیوگرافی مغز و عروق مغزی میزان آسیب بر اثر سکته مغزی مشاهده می‌شود.

به عنوان مثال، آسیب در نیم‌کره چپ مغز بیمار باعث ضعف و فلج در سمت راست بدن وی می‌شود. اگر سکته مغزی به سلول‌های مغزی در نیمکره راست آسیب برساند یا آنها را از بین ببرد، ممکن است بیمار برای درک نشانه‌های صورت یا کنترل رفتار خود دچار مشکل شود. با این حال، آسیب مغزی ناشی از سکته مغزی لزوما دائمی نیست؛ تمرینات ورزشی سکته مغزی بسیار تاثیرگذار است.

تاثیر ورزش در بهبودی بیماران بعد از سکته مغزی

فعالیت بدنی خطر سکته مغزی را بین ۲۵ تا ۳۰ درصد کاهش می‌دهد، اما فقط خطر سکته مغزی را کاهش نمی‌دهد. ورزش همچنین شانس بیمار را برای بازیابی عملکرد پس از سکته مغزی افزایش می‌دهد. متأسفانه، بازماندگان سکته مغزی همیشه متوجه نیستند که شانس بهبودی آنها بیشتر به تلاش‌های توانبخشی آنها مربوط می‌شود تا میزان اولیه آسیب مغزی که آنها متاسفانه تنها این آسیب را به یاد دارند.

بهبودی کامل تنها در صورتی امکان‌پذیر است که در ماه‌ها و سال‌های بعد اقدام مستقیم برای بازیابی عملکرد انجام شود. بیمار با پیروی از یک برنامه تمرینی تخصصی سکته مغزی که مناطق و عملکردهای خاصی را هدف قرار می‌دهد، می‌تواند هماهنگی، قدرت و دامنه حرکتی خود را در سراسر بدن بازیابی کند. پس از سکته مغزی، حداکثر نیروی ارادی کاهش می‌یابد، سازماندهی مجدد سیستم عصبی مرکزی انجام می‌شود و تغییرات عضلات محیطی (به عنوان مثال، ضعف عضلانی) رخ می‌دهد.

هر یک از تمرینات و ورزش دست برای سکته مغزی که در این مقاله بیان می‌شود به گونه‌ای طراحی شده است که بدن و مغز بیمار را به روش‌های خاصی آماده کند. حرکات توسط متخصصان مورد اعتماد توانبخشی توصیه می‌شود که در ادامه به طور تخصصی، عضلات دست و هماهنگی عصبی عضلانی مورد توجه است.

تمرین کشش دست بیمار سکته مغزی

طول درمان سکته مغزی چقدر است؟

دستاورد و نتایج درمان‌ها می‌توانند به سرعت یا به مرور زمان اتفاق بیفتند. سریع‌ترین بهبود معمولا طی ۳ تا ۴ ماه اول پس از سکته مغزی رخ می‌دهد، اما برخی از بازماندگان انواع سکته مغزی، در سال اول و دوم پس از سکته، به بهبود خود ادامه می‌دهند.

بازیابی حرکت دست و شانه پس از سکته مغزی، می‌تواند چالش برانگیز باشد. اگر بیمار نمی‌تواند به راحتی اشیاء را بگیرد و رها کند، نمی‌تواند بازوهای خود را به جلو حرکت دهد یا اصلا از بازوهای خود استفاده کند، یا تحرک کافی در بازوها ندارد، پس تمرینات قدرتی راهی عالی برای معکوس کردن آتروفی عضلانی است که ممکن است در دوران نقاهت رخ داده باشد.

عضلات آسیب دیده در اثر سکته مغزی عمدتا به دلیل عدم فعالیت، ضعیف می‌شوند. به همین دلیل است که توانبخشی بسیار مهم است. هنگامی که بیمار دامنه حرکتی بازو و مچ دست خود را به دست آورد، آماده است تا با این تمرینات پیشرفته، عضلات خود را تقویت کند. بهتر است چند جلسه ابتدایی بعد از سکته مغزی را به همراه متخصص توانبخشی انجام دهید تا حرکت صحیح را بیاموزید.

تمرینات قدرتی دست بعد از سکته مغزی

فعالیت‌های قدرتی-استقامتی-عضلانی یا به عبارتی تمرینات قدرتی دست بعد از سکته مغزی شامل موارد ذیل است:

  1. تمرینات مقاومتی اندام‌ها با استفاده از وزنه‌های آزاد
  2. فعالیت‌های تحمل وزن یا تحمل هر وزن جزئی
  3. نوارهای کشسان
  4. سیم پیچ‌های فنری
  5. قرقره و تمرینات دایره‌ای
  6. تمرینات اکتیو و پویا

تعداد دفعاتی که یک تمرین را بیمار می‌تواند تکرار کند، بستگی به توانایی بیمار دارد. اغلب در ابتدا ۳ تکرار از هر تمرین کافی است. هدف، قرار دادن افزایش به ۱۰ تکرار است. به خاطر داشته باشید که هنگام خستگی ماهیچه‌ها، بیمار باید استراحت کند تا از بروز آسیب جلوگیری شود.

۵ تمرین کششی سطح ساده برای تقویت دست بیمار سکته مغزی

حرکات کششی و تمرینات دست سکته مغزی عبارتند از:

  1. باز کردن (اکستنشن) و خم کردن (فلکشن) مچ دست
  2. باز کردن و خم کردن انگشت شست
  3. چرخاندن کف دست به بالا و پایین
  4. خم کردن و باز کردن مچ دست
  5. خم کردن مچ دست به راست و چپ

باز کردن (اکستنشن) و خم کردن (فلکشن) مچ دست

برای انجام این تمرین به صورت زیر عمل کنید:

  1. بازوی خود را روی میز قرار دهید.
  2. مچ دست را از لبه میز آویزان کنید.
  3. کف دست رو به پایین باشد.
  4. مچ دست را به بالا و پایین حرکت دهید.
  5. وقتی یک سری با کف دست رو به پایین انجام دادید، همین تمرین را به صورتی انجام دهید که کف دست رو به بالا باشد.
  6. تکرار سه ست ۱۰ تایی برای کف دست رو به پایین و سه ست ۱۰ تایی با کف دست رو به بالا.
  7. برای هر دست تمرین را تکرار کنید.

تمرین خم کردن مچ دست به بالا و پایین

باز کردن و خم کردن انگشت شست

تمرین باز کردن و خم کردن انگشت شست را به این صورت انجام دهید:

  1. ابتدا کف دست را باز کنید و عدد ۵ را نشان دهید.
  2. سپس انگشت شست را به داخل خم کنید و عدد ۴ را نشان دهید.
  3. تعداد ۳ ست ۱۰ تایی این حرکت را برای هر کدام از دست‌ها تکرار کنید.

تمرین خم کردن و باز کردن شست

چرخاندن کف دست به بالا و پایین

حرکت ورزشی چرخاندن کف دست به بالا و پایین را به شکل زیر انجام دهید:

  1. دست خود را روی میز قرار دهید بطوری که کف دست رو به بالا باشد.
  2. با دست دیگر خود دست‌تان را بگیرید و بچرخانید.
  3. تنها با نوک انگشتان دست دیگر، کف دست را بچرخانید.
  4. یک بار کف دست رو به بالا باشد و در چرخش کف دست روی میز قرار گیرد.
  5. این تمرین را برای هر دست ۲۰ بار تکرار کنید.

این تمرین به مغز شما کمک می‌کند دوباره اتصالات عصبی عضلانی برقرار شود.

تمرین پشت و رو کردن کف دست

خم کردن و باز کردن مچ دست

تمرین ورزشی خم کردن و باز کردن مچ دست را به صورت زیر انجام دهید:

  1. در حالی‌که آرنج خود را روی میز تکیه داده‌اید مطابق شکل با دست دیگر کف دست خود را گرفته و به بالا خم کنید و ۵ ثانیه مکث کنید.
  2. سپس به پایین خم کنید و ۵ ثانیه مکث کنید.
  3. این تمرین را برای هر دست ۲۰ بار تکرار کنید.

تمرین خم کردن کف دست به بالا و پایین

خم کردن مچ دست به راست و چپ

تمرین خم کردن مچ دست به راست و چپ را به شکل زیر انجام دهید:

  1. کف دست خود را روی میز قرار دهید.
  2. با دست دیگر مچ دست را به سمت چپ خم کنید.
  3. ۵ ثانیه مکث کنید و حالا مچ دست را به راست خم کنید و ۵ ثانیه مکث کنید.
  4. این تمرین را برای هر دست ۲۰ بار تکرار کنید. یعنی ۱۰ بار به چپ و ۱۰ بار به راست.

توجه داشته باشید که تمام تمرینات ورزشی دست برای بیمار سکته مغزی که بیان شد، باید با تمرکز و به آهستگی انجام گیرد.

تمرین خم کردن مچ دست به چپ و راست

تقویت حرکت انگشتان دست در سکته مغزی با چند بازی عالی و مفید

در ادامه چند بازی عالی که برای حرکت انگشتان دست در سکته مغزی و هماهنگی عصب و عضله مفید است را، پیشنهاد می‌دهیم. این تمرینات ورزشی عبارتند از:

  1. جابجا کردن و چیدن سکه روی هم
  2. بستن دکمه‌های پیراهن
  3. بازی‌هایی که صفحه و مهره دارند مانند منچ، تخته نرد و شطرنج
  4. چیدن پازل
  5. پیانو یا کیبورد زدن (البته پیانوی مجازی با اپلیکیشن هم مفید است)

برای اینکه بازی‌ها جذاب‌تر شوند می‌توانید تنوعش را بیشتر کنید یا جایزه تعیین کنید.

۳ ورزش دست برای افراد سکته مغزی و هماهنگی عصب و عضله

۳ تمرین سطح متوسط برای تقویت هماهنگی عصب و عضله دست بیمار سکته مغزی در ادامه بیان می‌شود. این تمرینات و حرکات ورزشی شامل موارد زیر است:

  1. تمرین گرفتن و رها کردن
  2. چرخاندن فرفره ای مداد روی میز
  3. تمرین خم کردن نوبتی انگشتان دست

تمرین گرفتن و رها کردن

تمرین گرفتن و رها کردن را به صورت زیر انجام دهید:

  1. مانند تصویر، مدادی را روی میز قرار دهید و به آرامی دستان خود را به سمت مداد که در سمت دیگر میز است بکشید.
  2. مداد را با نوک انگشتان خود بگیرید و ۵ ثانیه مکث کنید.
  3. در حالی‌که مداد در میان انگشتانتان قرار دارد دست خود را به بالا و پایین به آرامی حرکت دهید.
  4. حالا به سمت گوشه‌های میز دستتان را حرکت دهید.
  5. حالا مداد را به آرامی روی میز رها کنید.
  6. این تمرین را برای هر دست ۱۰ بار تکرار کنید و تمام عرض و طول میز را طی کنید، بطوری که مداد را خیلی نرم گرفته‌اید و فشار زیاد ندهید.

تمرین گرفتن و رها کردن مداد

چرخاندن فرفره ای مداد روی میز

تمرین چرخاندن فرفره ای مداد روی میز را به شکل زیر انجام دهید:

  1. مانند تصویر ذیل، مدادی را روی میز قرار دهید.
  2. با نوک انگشتان سعی کنید مداد را مانند فرفره در محور مرکزی خود بچرخانید.
  3. سعی کنید مداد از میز نیفتد و همچنین از حرکت هم نایستد.
  4. برای یک الی ۳ دقیقه این تمرین را ادامه دهید.

سعی کنید با دست غیر غالب خود هم تمرین را انجام دهید. سخت است می‌دانیم ولی شما یک قهرمانید و سعی خود را بکنید.

تمرین چرخاندن فرفره ای مداد

تمرین خم کردن نوبتی انگشتان دست

برای انجام تمرین خم کردن نوبتی انگشتان دست به شکل زیر عمل کنید:

  1. ابتدا با انگشت شست و اشاره خود یک حرف O انگلیسی بسازید.
  2. سپس آرام و با گفتن شماره دو، سه و چهار هریک از انگشتان را نوبتی به نوک شست برسانید.
  3. این تمرین را برای هر کدام از دستها ۵ بار تکرار کنید.

تمرین رساندن شست به نوک انگشتان

۹ تمرین قدرتی سطح ساده و ورزش دست در سکته مغزی

در ادامه ۹ ورزش دست در سکته مغزی که به تقویت انگشتان بیماران مبتلا به سکته مغزی کمک می‌کنند را بیان می‌کنیم. این تمرینات و حرکات ورزشی عبارتند از:

  1. غلت دادن و نگهداشتن
  2. خم کردن مچ دست
  3. گرفتن و فشار دادن
  4. گرفتن با نوک انگشتان
  5. باز کردن شست
  6. فشار دادن و هول دادن
  7. خم کردن قدرتی انگشتان
  8. چرخش شست
  9. فشار جانبی انگشتان

تمرین قدرتی غلت دادن و نگهداشتن

اولین ورزش دست برای سکته مغزی که در این بخش معرفی می‌کنیم، تمرین قدرتی غلت دادن و نگهداشتن است. این تمرین ورزشی را به صورت زیر انجام دهید:

  1. دست خود را روی میز قرار دهید و بطری آب نیم لیتری یا وزنه نیم کیلویی استوانه شکلی را با دست دیگر روی کف دست خود قرار دهید.
  2. اجازه دهید انگشتان ریلکس باشند و کف دست وزن بطری را حس کند.
  3. ایرادی ندارد اگر کمی انگشتان‌تان به بالا خم شد، این به خاطر کشیدگی عضلات کف دست است.
  4. حالا به آرامی انگشتان خود را خم کنید و اجازه دهید بطری در کف دستتان بغلتد و سپس بطری را با انگشتان‌تان محکم بگیرید.
  5. سپس انگشتان را باز کنید و اجازه دهید غلت بخورد و به سمت انگشتان‌تان برگردد.
  6. این تمرین را برای هر دست ۲۰ بار تکرار کنید.

تمرین غلت دادن بطری اب

تمرین قدرتی خم کردن مچ دست

این تمرین مانند حرکت قدرتی جلو بازو است ولی با این تفاوت که برای قوی کردن عضلات روی ساعد و خم کننده‌های مچ دست استفاده می‌شود. این حرکت ورزشی را به شکل زیر انجام دهید:

  1. آرنج خود را روی میز تکیه دهید و با دست دیگر مچ دست خود را حمایت کنید.
  2. بطری آب را بگیرید و به بالا خم کنید.
  3. ۵ ثانیه مکث کنید و حالا آرام آرام به پایین باز کنید و مراقب باشید بطری از انگشتان‌تان رها نشود.
  4. این تمرین را برای هر دست ۳ تا ست ۵ تایی تکرار کنید.
  5. در صورتی‌که حین اجرای تمرین احساس سوزش در مچ دست کردید، وزنه سبک‌تری را امتحان کنید و هم مچ دست خود را با دست دیگر محکمتر و از بالاتر دست نزدیک به کف دست بگیرید.

تمرین تقویت عضلات ساعد

تمرین قدرتی گرفتن و فشار دادن

یکی دیگر از ورزش های دست در سکته مغزی که در این بخش معرفی می‌کنیم، تمرین قدرتی گرفتن و فشار دادن است. برای انجام این حرکت به صورت زیر عمل کنید:

  1. توپ فیزیوتراپی را با کف دست محکم بگیرید و بین کف دست و انگشتان فشار دهید.
  2. این تمرین را بری هر یک از دست‌ها ۳ تا ست ۱۰ تایی تکرار کنید.

تمرین گرفتن و فشار دادن انگشتان

تمرین گرفتن با نوک انگشتان

برای انجام این تمرین به صورت زیر عمل کنید:

  1. توپ فیزیوتراپی را در حالی‌که انگشتان‌تان به حالت کشیده است بین انگشتان و شست گرفته و نگهدارید و فشار دهید.
  2. این تمرین را برای هر یک از دست‌ها سه تا ست ۷ تایی تکرار کنید.

تمرین گرفتن توپ با نوک انگشتان

تمرین باز کردن شست

برای انجام این تمرین ورزشی به صورت زیر عمل کنید:

  1. توپ را روی کف دست خود با نوک شست نگهدارید.
  2. سعی کنید بدون اینکه توپ بیفتد شست را باز کنید و توپ را به بالا و پایین هول دهید.
  3. این تمرین را برای هر دست ۱۵ بار تکرار کنید.

تمرین باز کردن شست

تمرین فشار دادن و هول دادن

برای انجام این حرکت ورزشی به صورت زیر عمل کنید:

  1. توپ را روی میز قرار دهید و با کف دست به توپ فشار دهید و توپ را به جلو و عقب برانید.
  2. این تمرین را برای هر دست ۲۰ بار تکرار کنید.

تمرین فشار دادن توپ

تمرین خم کردن قدرتی انگشتان

تمرین خم کردن قدرتی انگشتان دست را به صورت زیر انجام دهید:

  1. توپ را در کف دست خود قرار دهید و بدون کمک‌گیری از شست، نوک انگشتان را محکم به توپ فشار دهید و باز کنید.
  2. این تمرین را برای هر دست ۵۰ ست ۷ تایی انجام دهید.

تمرین قدرتی عضات خم کننده انگشتان

تمرین چرخش شست

تمرین چرخش شست را به صورت زیر انجام دهید:

  1. توپ را در کف دست قرار دهید و مطابق شکل با حرکت چرخشی شست به صورت کنترلی توپ را بچرخانید.
  2. این حرکت را یک بار در جهت عقربه‌های ساعت و یکبار در خلاف جهت عقربه‌های ساعت برای ۳ بار به مدت ۳۰ ثانیه تکرار کنید.

تمرین چرخشی شست

تمرین فشار جانبی انگشتان

حرکت ورزشی فشار جانبی انگشتان دست را به صورت زیر انجام دهید:

  1. توپ را مانند تصویر بین انگشتان نگه دارید و سعی کنید در حالی‌که انگشتان کشیده هستند توپ را بین خود بفشارند و توپ نیز نیفتد.
  2. این تمرین را برای هر دو دست و تمام انگشتان به صورت ۳ دور تکرار کنید.
  3. هر دو انگشت را ۵ بار بهم فشار دهید.

تقویت عضلات جانبی انگشتان



:: بازدید از این مطلب : 96
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 18 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

پیشگیری از سکته مغزی دوم بسیار مهم است و به بیماران کمک می‌کند تا به زندگی عادی خود بازگردند.

سکته مغزی چیست؟

سکته مغزی (Stroke) از جمله شایعترین بیماری‌هایی هست که سبب بروز ناتوانی‌ مزمن در بیماران می‌شود. ارتباط بین مغز و عضلات بدن را کاهش می‌دهد یا حتی از بین می‌برد.

آمارها نشان می دهند که یک سوم افرادی که دچار سکته مغزی می شوند، دوباره در کمتر از یکسال سکته دوم را تجربه می کنند. این باعث کاهش توانایی فرد برای ورزش، تمرین و ایجاد افسردگی و ترس از وقوع دوباره سکته مغزی می شود.

اما تحقیقات نشان داده است که حداقل ۲۰ دقیقه ورزش هوازی با تکرار ۳ الی ۷ مرتبه در هفته می‌تواند کمک بزرگی در کاهش ریسک ابتلای دوباره به سکته مغزی کند. حتی می‌تواند در از بین بردن عوارض سکته و درمان سکته مغزی مفید باشد.

عوارض حرکتی و فلج قسمت‌هایی از بدن، سبب می‌شود که فرد برای انجام حتی کارهای شخصی نیز به دیگران نیازمند باشد و استقلال خود را از دست بدهد. ناتوانی در حفظ تعادل و ضعف در دست‌ و پاها یکی از بزرگترین مشکلات بعد از سکته مغزی است.

راه حل جلوگیری از سکته مغزی دوم چیست؟

تنها راه جلوگیری از سکته مغزی دوم که برای درمان این گونه عوارض وجود دارد انجام فیزیوتراپی و توانبخشی به طور منظم و پیوسته هست. لازم به ذکر است که شدت و نوع تمرینات باید با مشورت کامل پزشک متخصص مغز و اعصاب انجام شود.

از آنجا که سکته مغزی، کاهش ظرفیت تنفسی فرد و همچنین آتروفی یا تحلیل عضلانی در کنار کاهش انعطاف پذیری و تعادل بیمار را به همراه دارد، توصیه می‌شود که تمرینات هوازی مانند پیاده‌روی سبک ۲۰ تا ۶۰ دقیقه با تکرار ۳ تا ۷ روز در هفته انجام شود و تمرینات کششی، قدرتی و تعادلی هم بصورت سبک ۲ الی ۳ بار در هفته تکرار شود.

می‌توانید برای آغاز با روزی ۱۰ دقیقه پیاده‌روی شروع کنید و کم کم به ۲۰ دقیقه تا ۶۰ دقیقه برسانید و در میان پیاده‌روی بعد از اینکه بدنتان گرم شد، تمرینات کششی سبک با تکیه‌گاه انجام دهید و با وزنه‌های سبک نیم کیلویی تمرینات قدرتی با ست‌های ۱۰ الی ۱۵ تکرار اجرا کنید.

این برنامه ترکیبی می‌تواند سلامتی و شادابی شما را تضمین کند، عوارض سکته مغزی را درمان کند و مهمتر از همه به پیشگیری از سکته مغزی دوم کمک کند.

ورزش های مناسب بعد از سکته مغزی

انواع ورزش مناسب برای بیماران سکته مغزی که شامل ترکیبی از حرکات هوازی، کششی و تعادلی است و بعد از سکته مغزی می‌تواند مفید باشد، شامل موارد زیر می‌شود:

  • ۱۰ دقیقه پیاده‌روی سبک به طوری که احساس کنید کمی ضربان قلب بالاتر آمده است
  • ۱۰ دقیقه تمرین کششی کنترل شده با استفاده از تکیه‌گاه
  • ۱۵ دقیقه تمرین قدرتی سبک با استفاده از وزن بدن یا وزنه سبک نیم کیلویی
  • ۱۰ الی ۲۰ دقیقه پیاده‌روی پایانی بطوریکه ۱۰ دقیقه آخر با سرعت کمتری باشد که بدن آرام آرام سرد شود

توجه داشته باشید که این تمرینات برای درمان سکته مغزی معجزه می‌کند.

نکات مهم در انجام حرکات ورزشی بعد از سکته مغزی

نکات مهم که در انجام حرکات ورزشی بعد از سکته مغزی باید رعایت کنید، عبارتند از:

  1. حتما تحت نظر پزشک متخصص مغز و اعصاب باشید و تمرینات ورزشی را با مشورت و تایید ایشان انجام دهید.
  2. هرگز قبل از گرم کردن، حرکات کششی و قدرتی انجام ندهید. اجازه دهید بدن شما با شروع یک پیاده روی سبک ۱۰ دقیقه‌ای آرام آرام گرم شود.
  3. هنگام پیاده روی نفس‌گیری صحیح انجام دهید؛ یعنی در ذهن خود با ریتم منظم بگویید دو دو چی چی، دو تا دم کوتاه با بینی (دو دو) و با ریتم چی چی دو تا بازدم کوتاه با دهان انجام دهید. اینگونه بدرستی دم و بازدم را اجرا می‌کنید.
  4. به توانبخشی بعد از سکته مغزی خود نظم دهید. اجازه دهید مویرگ‌سازی و فیزیولوژی بدنتان بهبود یابد.
  5. هرگز فراموش نکنید افرادی که دارای توانبخشی منظم و تمرینات پیوسته هستند ۲۰ تا حتی ۵۰ درصد کمتر از سایرین دچار حمله مجدد یا حتی سکته قلبی می‌شوند.
  6. در کنار برنامه تمرینی منظم حتما رژیم غذایی سالمی نیز داشته باشید که تاثیر تمرینات شما را چند برابر می‌کند.
  7. چکاپ را فراموش نکنید! هر شش ماه یکبار و با دیدن هر تغییر یا عارضه‌ای حتما با بهترین متخصص مغز و اعصاب تهران ملاقات کنید.

تمرینات کششی و ورزش مناسب برای بیماران سکته مغزی

توجه داشته باشید که تمرینات کششی پیشنهادی برای درمان سکته مغزی که در ادامه ارائه شده است حتما باید بعد از گرم کردن بدن انجام شود تا عضلات خونرسانی کافی شده باشند و سبب گرفتگی عضلانی نشوید.

اولین تمرین برای درمان سکته مغزی: کشش داخلی دست

کشش داخلی دست، اولین تمرین برای درمان سکته مغزی است. برای انجام آن به صورت زیر عمل کنید:

  1. کف هر دو دست خود را روی میز قرار دهید.
  2. پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید و نه بیشتر یا کمتر تا تعادل بهتری داشته باشید.
  3. مچ دست راست را به سمت راست و مچ دست چپ را به سمت چپ بچرخانید به صورتیکه امتداد انگشتان شما رو به تنه شما باشند.
  4. به آرامی بدن خود را به عقب بکشید بطوریکه کف دستتان از میز جدا نشود و آرنج‌ها خم نشوند، در این حالت کشش خوشایندی را در عضلات روی ساعد خود احساس می‌کنید که تا مچ دستتان کشیده می شود.
  5. در صورتیکه احساس عدم تعادل می‌کنید، می توانید با یک دست میز را بگیرید و دست دیگر را بکشید و برای هر دو دست تمرین را تکرار کنید.
  6. سه ست ۱۵ تایی تمرین را تکرار کنید.
  7. ریتم تنفسی منظم دم از بینی و بازدم از دهان فراموش نشود.

تمرین برای درمان سکته مغزیتمرین برای درمان سکته مغزی

دومین ورزش برای افراد سکته مغزی: افزایش دامنه حرکتی شانه

دومین ورزش برای درمان افراد سکته مغزی «تمرین کشش شانه» نام دارد که با هدف افزایش دامنه حرکتی شانه انجام می‌شود و به صورت زیر است:

  1. حوله‌ای را در مقابل خود روی میز بگذارید.
  2. در صورتیکه ایستاده‌اید پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید.
  3. دست راست را روی حوله بگذارید و دست چپ را روی دست راست قرار دهید.
  4. به آرامی و کنترل شده هر دو دست را به جلو بکشید بطوریکه حوله بلغزد و از شما دور شود.
  5. سعی کنید آرنج‌ها خم نشوند و تا جایی که کشش خوشایندی را حس کنید به جلو خم شوید.
  6. برای هر دست سه ست ۱۰ تایی تمرین را تکرار کنید.
  7. این تمرین برای کشیدگی عضلات پشتی و همچنین افزایش دامنه حرکتی شانه‌ها موثر است.
  8. دم از بینی و بازدم از دهان فراموش نشود و هرگز نفس خود را حبس نکنید.

ورزش برای افراد سکته مغزیورزش برای افراد سکته مغزی

سومین ورزش سکته مغزی: کشش عضلات مورب شکمی و افزایش دامنه حرکتی لگن

سومین ورزش سکته مغزی که با هدف کشش عضلات مورب شکمی و افزایش دامنه حرکتی لگن انجام می‌شود، به صورت زیر است:

  1. یک مت یا زیرانداز ورزشی روی زمین قرار دهید یا روی تخت انجام دهید.
  2. بصورت طاقباز دراز بکشید و کف دستان را روی زمین قرار دهید.
  3. برای اینکه فشار کمتری به کمر بیاید زانوها را خم کنید بطوریکه کف پاها روی زمین باشد.
  4. به آرامی زانوها و لگن خود را به سمت راست بچرخانید بطوریکه کشش خوشایندی را در عضلات ناحیه شکم و پهلوی چپ احساس کنید و دوباره زانوها را به وسط برگردانید.
  5. ابتدا سه ست ۱۰ تایی برای سمت راست و سپس سه ست ۱۰ تایی برای سمت چپ انجام دهید.
  6. هرگز حرکت چرخشی ۱۸۰ درجه انجام ندهید، بگذارید چرخش ۹۰ درجه و کنترل شده باشد. یعنی ابتدا ست‌های سمت راست را انجام دهید و سپس ست‌های سمت چپ.
  7. دم از بینی و بازدم از دهان با ریتم منظم فراموش نشود.

ورزش سکته مغزیورزش سکته مغزی

چهارمین ورزش بعد از سکته مغزی: کشش عضلات پشت ساق و جلوی ران

چهارمین ورزش بعد از سکته مغزی که با هدف کشش عضلات پشت ساق و جلوی ران انجام می‌شود را باید به صورت زیر انجام دهید:

  1. کنار یک دستگیره محکم، میله یا میزی که بتوانید با گرفتن آن تعادل خود را بخوبی حفظ کنید بایستید.
  2. به آرامی ثقل بدن خود را از پاشنه و کف پا به پنجه بیاندازید.
  3. زانوهای خود را ثابت نگه دارید.
  4. کمرتان خم نشود.
  5. عضلات شکم را محکم کیپ کنید.
  6. دم و بازدم مرتبی داشته باشید و نفس خود را حبس نکنید.
  7. سه ست ۷ تایی حرکت پاشنه به پنجه را انجام دهید و در حالت پنجه به اندازه دو شماره مکث کنید.
  8. هرگز بصورت الاکلنگی و برعکس از پنجه به پاشنه انجام ندهید.
  9. بهتر است این تمرین را در جایی انجام دهید که پشتتان با فاصله کمی دیوار باشد.

ورزش بعد از سکته مغزیورزش بعد از سکته مغزی



:: بازدید از این مطلب : 99
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 18 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

سردرد چیست؟

سردرد در همه‌ گروه‌های سنی اتفاق می‌افتد و ۱-۲٪ مراجعات بخش اورژانس و تا ۴٪ مراجعات به مطب پزشکان را شامل می‌شود؛ اگرچه بیشتر اوقات، علتی خوش‌خیم دارد؛ به ویژه در صورتی‌که درد‌شدید و مزمن یا عودکننده باشد؛ اما بروز سردردهای جدید می‌تواند یافته اصلی یا اولین تظاهر یک بیماری سیستمیک، یا بیماری داخل جمجمه ای خطرناک باشد و از این رو نیازمند ارزیابی بالینی سیستماتیک و کامل می‌باشد.

تشخیص علت سردرد چگونه است؟

تشخیص علت سردرد به درک پاتوفیزیولوژی آن، تهیه شرح حال از بیمار که همراه با مشخص‌کردن ویژگی‌های درد باشد، نیاز دارد.

ویژگی‌هایی که برای تشخیص دلیل سردرد مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از:

  1. درد حاد
  2. درد تحت حاد، یا مزمن

این تشخیص به انجام معاینه فیزیکی دقیق و جمع‌بندی تشخیص‌های افتراقی نیاز دارد.

 

پاتوفیزیولوژی سردرد و درد صورت

برخی از دلایل سردرد شامل موارد زیر می‌شود:

  1. کشش
  2. جابه‌جایی
  3. التهاب
  4. اسپاسم عروقی
  5. اتساع ساختمان‌های حساس به درد در سر و گردن

گرفتاری منفرد بخش استخوانی جمجمه و بسیاری از قسمت های دورا (Dura) یا بسیاری از نواحی پارانشیمی مغز، درد ایجاد نمی‌کند.

ساختمان‌های حساس به درد

ساختمان‌های حساس به درد به دو بخش تقسیم می‌شود:

  1. بخش اول: ساختمان های حساس به درد در داخل جمجه
  2. بخش دوم: ساختمان های حساس به درد در خارج جمجه

ساختمان‌های حساس به درد در داخل جمجمه

این ساختمان‌ها شامل سینوس‌های وریدی هستند. به عنوان مثال می‌توان به این موارد اشاره کرد:

  1. سینوس ساژیتال
  2. عصب سه‌قلو
  3. شریان‌های مننژی قدامی و میانی دورا در قاعده جمجمه
  4. عصب زبانی حلقی(IX)
  5. بخش پروکسیمال شریان کاروتید داخلی و شاخه‌های آن در نزدیکی حلقه ویلیس
  6. عصب واگ(X)
  7. ماده خاکستری جنب قنات مغزی در ساقه مغز
  8. هسته حسی تالاموس

ساختمان های حساس به درد در خارج جمجمه

این ساختمان‌ها عبارتند از:

  1. ضریع جمجمه
  2. پوست
  3. بافت زیرجلدی عضلات و شریانها
  4. عضلات گردن
  5. دومین و سومین عصب جمجمه ای
  6. چشم‌ها و گوش‌ها
  7. دندان‌ها
  8. سینوس‌ها
  9. حلق‌دهانی
  10. پوشش مخاطی حفره بینی
 

تشخیص علت سردرد و درد صورت

مشخصات درد در ناحیه سر

درد در ناحیه سر یا درد صورت، بیشتر اوقات دارای ویژگی‌های زیر است:

  1. کوبنده یا ضربان‌دار
  2. مبهم
  3. درد ثابت یا فرورونده یا درد خراشنده.

ویژگی‌های درد برای انواع سردرد

سردردهای ضربان‌دار و کوبنده معمولا به میگرن نسبت داده می‌شود، همچنین سردرد خوشه ای یا آرتریت سلول غول‌آسا ممکن است درد خود را شبیه درد خنجر توصیف کنند.

در بیماران مبتلا به سردردهای عصبی نیز به همان اندازه سردردهای ضربان‌دار شایع می‌باشند و همچنین احساس فشردگی مداوم یا فشار نیز به وفور در سردردهای عصبی دیده می‌شود.

درد تیز و خراشنده نشان‌دهنده عللی نظیر نورالژی تری‌ژمینال می‌باشد. دردی که به علت ضایعات فضاگیر داخل جمجمه‌ای ایجاد می‌شود، به طور معمول مبهم و ثابت است.

سردردها با هر کیفیتی؛ ممکن است در بیماران مبتلا به میگرن یا تومور مغزی بروز کند؛ بنابراین مشخصات درد نمی‌تواند به تنهایی راهنمای تشخیص قابل اعتماد اتیولوژیک باشد.

محل درد در ناححیه سر

محل درد در چند قسمت شایع است که عبارتند از:

  1. سردردهای یک طرفه
  2. درد چشمی یا خلف چشمی
  3. درد اطراف بینی
  4. سردرد ناشی از ضایعات فضاگیر داخل جمجمه
  5. ناراحتی پس سری یا نواری شکل
  6. درد در ناحیه اولین شاخه عصب سه قلو
  7. دردهای برشی یا خنجری
  8. حلق و سوراخ گوش خارجی

سردردهای یک طرفه

سردردهای یک طرفه، ویژگی همیشگی سردرد خوشه‌ای است و در اکثر حملات میگرن اتفاق می‌افتد؛ اغلب بیماران مبتلا به سردردهای عصبی، سردردهای دوطرفه را گزارش می‌کنند.

درد چشمی یا خلف چشمی

درد چشمی یا خلف چشمی نشان دهنده بیماری اولیه چشمی مانند التهاب حاد عنبیه یا گلوکوم، بیماری عصب اپتیک (II) (مثل نوریت اپتیک) یا التهاب خلف حدقه‌ایی می‌باشد؛ این نوع درد هم‌چنین در میگرن یا سردرد خوشه‌ای نیز شایع است.

درد اطراف بینی

درد اطراف بینی محدود به یک یا چند سینوس، اغلب با حساسیت پوست روی آن همراه بوده و در موارد عفونت حاد یا انسداد مجرای خروجی سینوس‌ها اتفاق می‌افتد.

سردرد ناشی از ضایعات فضاگیر داخل جمجمه

سردردی که ناشی از ضایعات فضاگیر داخل جمجمه‌ای است، ممکن است موضعی باشد؛ که بیمار با این عبارت توضیح می‌دهد: درست همین‌جا درد می‌کند؛ اما حتی در چنین مواردی هم، هنگامی که فشار داخل جمجمه‌ای افزایش یابد، ممکن است به جای آن درد دو طرفه پس سری یا دو طرف پیشانی پیش آید.

ناراحتی پس سری یا نواری شکل

ناراحتی پس سری یا نواری شکل، اغلب با سردردهای عصبی همراه است؛ قرارگرفتن درد در ناحیه اکسی‌پیتال ممکن است در تحریک مننژ ناشی از عفونت یا خونریزی و همراه با اختلالات مربوط به مفاصل، عضلات یا لیگامان‌های مهره‌های فوقانی گردن نیز اتفاق بیفتد.

درد در ناحیه اولین شاخه عصب سه قلو

درد در ناحیه اولین شاخه عصب سه قلو، به طور مشخص به صورت دردی با کیفیت سوزشی شرح داده می‌شود؛ و ویژگی شایع نورالژی هرپسی به شمار می‌آید.

دردهای برشی یا خنجری

دردهای برشی یا خنجری که به دومین یا سومین شاخه عصب سه قلو محدود باشند‌؛ احتمال تیک دولوره (تیک دردناک) را مطرح می‌نمایند.

حلق و سوراخ گوش خارجی

حلق و سوراخ گوش خارجی شایعترین محل‌های درد ناشی از نورالژی زبانی حلقی می‌باشند.

انواع سردرد

علائم و نشانه‌های همراه با درد در ناحیه سر

تظاهرات بیماری سیستمیک زمینه‌ای، می‌توانند به تشخیص اتیولوژیک سردرد کمک کنند و باید همیشه چنین تظاهراتی را جستجو نمود.

این نشانه‌ها و علائم به این شرحند که:

  1. کاهش اخیر وزن، ممکن است با سرطان، آرتریت سلول ژانت یا افسردگی همراه باشد.
  2. تب و لرز ممکن است نشانی از عفونت سیستمیک یا مننژیت باشد.
  3. تنگی نفس یا سایر نشانه‌های بیماری قلبی احتمال آندوکاردیت عفونی تحت حاد و آبسه مغزی حاصل از آن را مطرح می‌کنند.
  4. اختلالات دید نشان دهنده بیماری چشم (مثلا: گلوکوم)، میگرن یا گرفتاری داخل جمجمه‌ای همراه با ابتلاء عصب بینایی یا راه‌های بینایی و یا مسیرهای مرکزی بینایی می‌باشد.
  5. تهوع و استفراغ در میگرن و سندرم‌های سردرد پس از تروما شایع بوده و ممکن است همراه با ضایعات فضاگیر دیده شود؛ هم‌چنین برخی بیماران مبتلا به میگرن، وقوع اسهال را همراه با حملات سر درد گزارش می‌کنند.
  6. فتوفوبی ممکن است در میگرن و مننژیت حاد یا در خونریزی ساب آراکنوئید دیده شود.
  7. میالژی اغلب با سردردهای عصبی، سندرم‌های ویروسی و آرتریت سلول ژانت همراه است.
  8. آبریزش بینی طرف مبتلا به درد و اشک‌ریزش همان طرف در جریان حملات تیپیک سردرد خوشه‌ای دیده می‌شوند.
  9. کاهش گذرای هوشیاری می‌تواند با میگرن (میگرن بازیلر) و نورالژی زبانی حلقی (سنکوپ قلبی) همراه باشد.
 

الگوهای زمانی سر درد

این الگوها نسبت به نوع متفاوت سردرد متغیر است. مثلا:

    1. دردهای میگرنی دوره‌ای است و ممکن است در فواصل متغیر بروز کند. سردردهای میگرنی دوره‌ای هستند و ممکن است در جریان عادت ماهیانه بدتر شوند.
    2. سردردهای عصبی معمولا به هنگام وجود شرایط استرس زا بروز کرده و اغلب در پایان روز کاری شدیدتر هستند. ممکن است سردردهای عصبی هر روز بروز کنند.
    3. سردردهای خوشه‌ای در قالب حملاتی بروز می‌کنند که در بین این حملات بیمار نشانه‌ای ندارد. آنها بیشتر اوقات بیمار را از خواب بیدار و معمولا این سردردها هر روز، یا هر شب در یک ساعت خاص عود می‌کنند.
    4. سردردهای ناشی از تومور مغزی اغلب با گذشت زمان شدیدتر می‌شوند.
    5. سردردهای ناشی از ضایعات فضاگیر و هم‌چنین دردهای ناشی از سینوس‌ها معمولا به هنگام بیدار شدن به حداکثر شدت خود می‌رسند؛ با این وجود، شدت سردردهای ناشی از ضایعات فضاگیر، در طول زمان افزایش می‌یابد.

الگوهای زمانی سردرد

سایر ویژگی‌های سردرد

این ویژگی‌ها در دو حالت بررسی می‌شود:

  1. شرایط تسکین دهنده سردرد
  2. شرایط تشدید کننده سردرد
  3. سابقه درد

شرایط تسکین دهنده سردرد

سردردهای میگرنی اغلب با تاریکی، خواب، استفراغ یا فشار بر شریان تمپورال همان طرف، تسکین می‌یابند و معمولا میزان بروز درد در جریان بارداری کاهش می‌یابد.

مقاله سر درد بارداری را بخوانید.

سردردهای پس از پونکسیون کمر و یا سردردهای ناشی از کاهش فشار جمجمه به طور تیپیک با درازکشیدن تسکین می‌یابند، درحالی‌که سردردهای ناشی از ضایعات فضاگیر ممکن است در حالت ایستاده شدت کمتری داشته باشند.

شرایط تشدید کننده سردرد

تشدید ناراحتی در اثر تغییر سریع موقعیت سر، یا همراه با وقایعی مانند سرفه یا عطسه که به طور موقت فشار داخل جمجمه را افزایش می‌دهند؛ اغلب با توده داخل جمجمه‌ای همراه می‌باشد، اما در میگرن نیز می‌تواند ظهور کند.

عصبانیت، هیجان یا تحریک می‌توانند موجب بروز یا تشدید سردردهای میگرنی و عصبی شوند. پریدن، خم شدن رو به جلو یا عطسه کردن و باد انداختن در بینی به طور مشخص درد ناشی از سینوزیت را تشدید می‌کنند.

سردردهای وضعیتی که در حالت ایستاده، شدید بوده و در حالت درازکش تقریبا محو می‌شوند؛ در شرایط کاهش فشار CSF در اثر پونکسیون کمری، ضربه سر یا نشت خود به خودی CSF اتفاق می‌افتند.

افت و‌ خیز در شدت و مدت بروز درد بدون علت واضح، به ویژه هنگامی که با نوسانی مشابه در سطح هشیاری همراه باشد، در هماتوم ساب دورال دیده می‌شود.

سابقه درد

باید مشخصات سردرد کنونی را با مشخصات سردردهای قبلی مقایسه نمود، زیرا سردردی که مشخصاتی متفاوت از سردردهای قبلی دارد، نیازمند بررسی دقیق توسط نورولوژیست است.

برای سردرد به چه دکتری مراجعه کنیم؟

پزشکان متخصص مغز و اعصاب به صورت کاملا تخصصی در زمینه درمان انواع سردرد شامل سردرد خوشه‌ای یا کلاستر، سردرد سینوزیتی، میگرنی، تنشی (عصبی) و … فعالیت می‌کنند. این پزشکان متخصص با در نظر گرفتن شرایط و علائم بیمار، بهترین روش را برای درمان پیشنهاد می‌دهند.



:: بازدید از این مطلب : 94
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 18 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

بیماری میگرن چیست؟

بیماری میگرن شیوعی در حد ۱۲% دارد. اکثر میگرن‌ها، سردردهای رایجی است که معمولا یک طرفه است و بیشتر اوقات کیفیتی ضربانی دارد. اغلب میگرن‌ها با تهوع، استفراغ، فونوفوبی (صوت هراسی) یا نور هراسی و بی‌حالی همراه است.

حملات میگرن با علائم چشمی یا سایر علائم نورولوژیک (معمولا حسی) در ۲۰-۱۵٪ بیماران شروع می‌شود، (میگرن همراه اورا یا میگرن کلاسیک) که به دنبال آن فاز سردرد می‌آید.

همچنین در بیشتر بیماران، نشانه‌های بدخلقی، بی‌اشتهایی و یا حتی شناخت فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهند، متاسفانه به چشم می‌خورد. با این‌حال در اغلب موارد، «اورا» وجود ندارد. (مـیگرن بدون اورا، یا مـیگرن معمولی).

دوسوم تا سه‌چهارم موارد میگرن در زنان اتفاق می‌افتد؛ شروع بیماری در مراحل اولیه‌ عمر حدود ۲۵٪ در اولین دهه، ۵۵٪ تا سن ۲۰ سالگی و بیش از ۹۰٪ قبل از ۴۰ سالگی روی می‌دهد.

میگرن و تاثیرات ژنتیک

استعداد به مـیگرن بیشتر تحت‌تأثیر ژنتیک است. در اکثر موارد، سابقه خانوادگی میگرن دست کم در یکی از منسوبان درجه‌ی اول وجود دارد و مطالعه روی دوقلوها، دخالت عوامل ژنتیکی و محیطی (هر دو) را نشان می‌دهد.

وراثت میگرن با الگوی اتوزوم غالب در چندین سندرم معروف، از جمله مـیگرن همی‌ پلژیک‌ فامیلی و آرتروپاتی مغزی با الگوی اتوزوم غالب همراه با انفارکت‌های زیر قشر (CADASIL) رخ می‌دهد.

همچنین میگرن همی پلژیک نیز در خانواده‌ها به صورت وراثتی رخ می‌دهد. موتاسیون در ژن‌های کدکننده کانال‌های یونی غشا در این سندرم بیان‌شده‌اند.

سردرد ناشی از میگرن

ویژگی‌های ساختاری‌ میگرن

میگرن با افزایش در ضایعات ماده سفید در MRI ضایعات شبه‌انفارکت، تغییرات حجمی در ماده سفید و خاکستری مغز همراهی دارد که در بیمارانی که اورا دارند و یا بدون اورا هستند به یک میزان دیده می‌شوند.

در ساختار میگرن هیچ‌گونه ارتباط مشخصی با فراوانی سردرد، بیان‌نشده‌است. اهمیت بالینی این یافته‌های MRI، نامشخص است، هم‌چنین عواقب شناختی مشخصی نیز یافت نشده‌اند.

عوامل تشدید کننده‌ میگرن

بسیاری از بیماران میگرنی، پیش از حمله، مشکلاتی مانند خستگی، علائم شناختی، عاطفی یا گوارشی پیدا می‌کنند که ممکن است تا یک روز ادامه یابد. اساس این فاز پیشگویی‌کننده، کاملا شناخته‌ شده‌ نیست اما ممکن است بیانگر تغییر عملکرد هیپوتالاموس یا ساقه مغز باشد.

اما می‌توان برخی موارد را، تسریع‌کننده حملات میگرنی دانست. این موارد عبارتند از:

  1. غذاها
  2. مواردی که مربوط به سبک‌زندگی می‌شود.

موارد مربوط به غذا

غذاها را، می‌توان تسریع‌کننده حملات میگرنی دانست. مانند:

  1. پنیرهای حاوی تیرامین.
  2. گوشت‌هایی، مانند: هات‌داگ یا بیکن که دارای نگهدارنده‌های نیتریتی هستند.
  3. شکلات‌هایی که حاوی فنیل‌آمین هستند و نه هر شکلات به تنهایی.
  4. افزودنی‌های موادغذایی، مانند مونوسدیم گلوتامات که طعم دهنده‌ شایعی است.

موارد مربوط به سبک‌زندگی

  1. روزه‌داری.
  2. احساسات.
  3. عادت ماهیانه.
  4. برخی از داروها (به ویژه داروهای ضد بارداری خوراکی و گشادکننده‌های عروقی مانند نیتروگلیسیرین).
  5. تغییرات آب و هوایی.
  6. اختلالات خواب.
  7. نور شدید هم ممکن است ایجادکننده حملات باشد.

سردردهای میگرنی

یافته‌های بالینی‌ میگرن

پزشکان در این یافته‌ها به میگرنی رسیدند به نام میگرن همراه با اورا که در ادامه بیشتر توضیح می‌دهیم.

میگرن همراه با اورا (میگرن کلاسیک)

در ۳۰٪ موارد، سردرد میگرن بعد از وقوع نشانه‌های گذرای نورولوژیک یعنی اورا اتفاق می‌افتد. شایع ترین انواع اورا اختلالات بینایی به ویژه نقص همیانوپیک میدان بینایی و اسکوتوم (نقطه کور) و جرقه‌زدن‌هایی است که به طرف نواحی محیطی گسترش می‌یابند.

به دنبال آن، سردردی یک طرفه و کوبنده اتفاق می‌افتد. میزان بروز سردرد متغیر است، اما بیش از ۵۰% بیماران، بیشتر از یک حمله در هفته را تجربه نمی‌کنند.

مدت دوره‌های حمله در اغلب بیماران بیشتر از دو ساعت و کمتر از یک روز است. بهبود حملات در سه ماهه دوم و سوم بارداری و در دوران پس از یائسگی شایع است.

اگر چه درد نیمه‌ سر، ویژگی مشخصه میگرن کلاسیک است، اما این سردرد می‌تواند دوطرفه نیز باشد. بنابراین وجود سردرد دوطرفه و همچنین درد ناحیه پس سری که معمولا به سردرد عصبی نسبت داده می‌شود، میگرن را رد نمی‌کنند.

علائم میگرن چیست؟

در خلال سردرد، نشانه‌های بارزی دیده می‌شود که می‌توان به این موارد اشاره کرد:

  1. تهوع
  2. استفراغ
  3. نورهراسی
  4. صوت‌هراسی
  5. تحریک‌پذیری
  6. بیزاری از بوها (اسموفوبی)
  7. بی‌حالی

نشانه‌های «اتونومیک» و «وازوموتور» نیز شایع هستند.

نشانه های میگرن بازیلار

موارد ذیل نشان‌دهنده «این بیماری» می‌باشند:

  1. احساس منگی
  2. سرگیجه
  3. آتاکسی یا اختلال هوشیاری

«میگرن بازیلر» به وسیله‌ شروع تدریجی (مارش میگرنی) و رفع خودبه خودی علائم، از سکته متمایز می‌شود. گاه‌گاهی نیز، نقص‌های نورولوژیکی (مثل مـیگرن همی پلژیک) ایجاد می‌کند که تا بعد از مرحله درد، پایدار می‌ماند و به ندرت نیز ممکن است باعث سکته شود.

علائم حرکتی بیماری را، می‌توان از سکته با آغاز تدریجی «march میگرنی» و رفع خود به خودی علائم، افتراق داد. به ویژه پس از ۵۰ سالگی، «اورا» ممکن است بدون سردرد اتفاق بیفتد. (هم ارزهای میگرنی).

سایر علائم بیماری میگرن

علائم بیماری میگرن عبارتند از:

  1. اختلالات دید
  2. همی پارزی
  3. اهش حس نیمه بدن
  4. دیس آرتری، یا آفازی که معمولا ۱۵ تا ۶۰ دقیقه طول می‌کشند.
  5. «میگرن march » تدریجی و غیر مشابه با سکته که علائم حسی–حرکتی آن، از نظر تشخیصی مفید است.

سایر زیرگونه‌ها و انواع میگرن

دیگر زیرمجموعه‌ها و انواع میگرن عبارت هستند از:

  1. شبکیه‌ای (سردرد با اسکوتوم یک چشمی)
  2. وستیبولار
  3. قاعدگی

میگرن بدون اورا

«میگرن معمولی» که بسیار شایع‌تر از میگرن همراه اورا بوده و سردردی را ایجاد می‌کند که غالبا دوطرفه و در اطراف حدقه است. ممکن است کیفیت درد به صورت ضربانی (کوبنده) توصیف شود. تهوع، استفراغ و نورهراسی از علائم شایع می‌باشند، تا هنگامی که درد وجود دارد، انقباض عضلات گردنی می‌تواند همراه دیگر نشانه‌ها باشد.

در جریان حمله، معمولا حساسیت جمجمه وجود دارد. در صورت عدم درمان، سردرد ۴ تا ۷۲ ساعت طول می‌کشد. اغلب استفراغ می‌تواند به سردرد خاتمه‌ دهد.

در هر دو نوع میگرن کلاسیک و معمولی، واردکردن فشار سطحی به «شریان کاروتید» همان طرف یا «شریان تمپورال» از شدت درد کم می‌کند.

میگرن مزمن (تغییر شکل یافته)

ویژگی‌های بالینی میگرن حمله‌ای ممکن است پس از ماه‌ها تا سال‌ها به صورت یک سندرم سردرد مزمن با درد، تقریبا روزانه تغییر پیدا کند.

این سردرد اغلب تظاهرات کلاسیک میگرنی ندارد. چاقی، تعداد سردردهای قبلی و کافئین از عوامل خطر مرتبط می‌باشند. یک زیرگروه شایع از سردرد مزمن، مصرف بیش از حد داروها است.

استفاده مفرط از داروهایی که در درمان میگرن یا سایر انواع سردرد مورد استفاده قرارمی‌گیرند، می‌تواند به یک سندرم سردرد مزمن روزانه منجر شود.

غالب بیماران، میگرن را به عنوان مشکل زمینه‌ای خود دارند و مسکن‌های ساده و تریپتان‌ها را زیاد مصرف کرده‌اند، اما بیمارانی با سایر انواع سردرد که از داروهای دیگر استفاده کرده‌اند نیز مستعد این بیماری هستند.

بیشتر بیماران زن هستند. سردرد مشخصا (حداقل ۱۵ روز در ماه برای ۳ ماه) وجود دارد. درمان شامل قطع ناگهانی داروهای صدمه‌زننده و شروع درمان پروفیلاکتیک است.

در پی توقف یک حمله میگرنی، علائم میگرن ممکن است با تکان ناگهانی سر دوباره ایجاد‌ شوند. احساس خستگی (یا به ندرت سرخوشی) هم ممکن است ایجاد‌ شود.

راههای درمان میگرن چیست؟

کنترل سبک‌زندگی مربوط به نظم عادات مفید، ممکن است تا حدی کمک‌کننده باشد. در حملات میگرنی غالبا به مسکن‌های ساده پاسخ خوبی دیده‌می‌شود؛ در غیر این صورت، (تریپتان) یا آلکالوئیدهای ارگو (مثل دی هیدروارگوتامین) استفاده می‌شود.

ثابت شده است که دسته جدیدی از داروهای ضد میگرن؛ یعنی آنتاگونیست‌های گیرنده پپتیدی وابسته به ژن کلسی تونین (مثل olcepegant telcagepant)؛ نیز ممکن است مفید باشند.

داروهای سردرد حاد میگرنی (درمان متوقف‌ کننده)، برای حداکثر تأثیر خود، باید بلافاصله پس از شروع علائم مصرف شوند. داروهای تزریقی با جذب سریع نسبت به فراورده‌های خوراکی ارجح هستند.

تهوع که خود یک علامت برجسته در میگرن است، از عوارض برخی از داروهای ضد میگرن نیز هست و بنابراین ممکن است تجویز غیرخوراکی این داروها با تجویز همزمان با یک داروی ضداستفراغ ضروری باشد.

درمان پیشگیرانه باید برای بیمارانی استفاده شود که دارای دو مرتبه یا بیشتر حملات سردرد در هفته هستند و یا اینکه درمان متوقف کننده ناکافی باشد.

ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای، بتابلوکرها، ضد‌تشنج‌ها، و بلوکرهای کانال کلسیمی نیز می‌تواند به همان ترتیب مورد استفاده قرار گیرد مگر اینکه بیماری یا داروهای مصرفی همزمان، غیر از آن را ضروری سازند.

میگرن مزمن (بیش از ۱۵ روز در ماه) که به درمان‌های دارویی پاسخ نمی‌دهد در مراکز تخصصی زیر نظر متخصص مغز و اعصاب یا نورولوژیست با تزریق «سم بوتولینوم، بوتاکس» در نقاط مشخصی از پوست سر و صورت درمان شده‌ است.

تزریق بوتاکس برای درمان میگرن

درمان میگرن در دوران بارداری و شیردهی

در حاملگی، زنان باید انتظار کاهش (تواتر سردرد) را طی سه ماهه‌ دوم، سوم و بازگشت به فرکانس پیش از بارداری را بعد از زایمان داشته باشند. (سوماتریپتان) حتی برای سه ماه اول حاملگی، بی‌خطر است.

استامینوفن نیز می‌تواند گاهی کمک‌کننده باشد و برای سردردهای شدیدتر از ضددردهای نارکوتیک نیز می‌توان استفاده کرد. پروکلرپرازین (خوراکی یا شیاف) برای تهوع و سردرد امن است.

سایر داروهای ضدمیگرن ممکن است تراتوژنیک بوده یا در حاملگی موجب عوارض شوند، لذا باید از عوامل آشکارساز خودداری شود.

درمان دارویی میگرن

در شرایط حاد و سخت می‌توان به سراغ داروهایی برای کنترل این درد رفت. ازجمله:

  1. استامینوفن
  2. سوماتریپتان
  3. میریدین
  4. تهوع
  5. اندانسترون
  6. سردرد و تهوع
  7. پروکرپرازین خوراکی یا شیاف
  8. پروفیلاکتیک سردرد میگرنی
  9. پروپرانولول
  10. ممانتین
  11. سیپروهپتادین (در طی شیردهی ممنوع است)
  12. سوماتریپتان
  13. ایبوپروفن
  14. دیکلوفناک

برای میگرن چه دکتری باید رفت؟

پزشک مغز و اعصاب فردی است که به صورت کاملا تخصصی در زمینه درمان انواع میگرن مشغول به فعالیت هستند. ایشان پس از معاینه کامل بیمار و بررسی علائم و علت‌های بیماری، از بهترین و جدیدترین روش‌های درمانی برای بهبود کامل بیمار استفاده می‌نمایند.



:: بازدید از این مطلب : 88
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 17 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

بررسی‌های الکتروفیزیولوژیک در پتانسیل برانگیخته

پتانسیل برانگیخته مغزی یا نخاعی که در اثر تحریک غیرتهاجمی راه‌های ویژه‌ آوران فعال می‌شوند، ابزار مهمی برای کنترل سلامت عملکرد این راه‌ها به شمار می‌آیند. در هر صورت، این پتانسیل‌ها نشان‌دهنده علت ضایعه مبتلاکننده این راه‌ها نیست. در مقایسه با فعالیت EEG زمین‌های Noise، این پتانسیل‌ها کوچک هستند و رابطه‌ای با زمان تحریک ندارند. بنابراین پاسخ‌های مربوط به تعدادی از محرک‌ها و میانگین آن‌ها به وسیله کامپیوتر محاسبه می‌شود تا این پتانسیل‌های اضافی و اتفاقی حذف شوند.

انواع پتانسیل برانگیخته مغزی نخاعی

انواع پتانسیل برانگیخته مغزی شامل موارد زیر است:

  1. بینایی
  2. شنوایی
  3. جسمی-حسی (سوماتوسنسوری)

پتانسیل برانگیخته بینایی

تحریک دید تک چشمی به وسیله الگوهای صفحه‌ای برای ایجاد پتانسیل‌های تحریکی بینایی به کار می‌رود که از سطح میانی اکسی‌پیتال جمجمه ثبت می‌شوند. مهمترین جزئی که از نظر بالینی اهمیت دارد پاسخ p100 یک قله مثبت با تأخیری در حدود تقریبا ۱۰۰ms است. وجود پاسخ و تأخیر آن باید ذکر شوند. اگرچه بلندی آن را می‌توان اندازه‌گیری کرد، اما تغییرات بلندی در تشخیص پاتولوژی چندان اهمیتی ندارد.

پتانسیل برانگیخته شنوایی

تحریک تک-گوشی با تق‌تق‌های مکرر برای ایجاد پتانسیل برانگیخته شنوایی در ساقه مغز مورد استفاده قرار می‌گیرد، این پتانسیل‌ها در فرق (Vertex) جمجمه ثبت می‌شوند. پس از تحریک شنوایی، در اولین ۱۰ms یک سری پتانسیل‌ها برانگیخته می‌شوند؛ این پتانسیل‌ها نشانه‌ی فعال‌شدن سلسله‌وار ساختمان‌های مختلف در راه‌های شنوایی تحت کورتکسی است.

برای مقاصد بالینی به وجود، طول مدت، و فواصل بین قله‌های ۵ پتانسیل ثبت شده اول در ورتکس توجه می‌شود.

پتانسیل برانگیخته جسمی-حسی (سوماتوسنسوری)

تحریک الکتریکی اعصاب محیطی برای ایجاد پتانسیل‌های برانگیخته جسمی- حسی مورد استفاده قرار می‌گیرد، این پتانسیل‌ها از جمجمه و ستون مهره‌ها ثبت می‌شوند. ترکیب و طول مدت پاسخ ها به عصبی که تحریک شده بستگی دارد.

موارد استفاده پتانسیل برانگیخته و تحریک الکتریکی

موارد استفاده پتانسیل برانگیخته به شرح ذیل است:

  1. شناسایی ضایعات در اسکلروزمولتیپل
  2. کشف ضایعات در سایر بیماری‌های دستگاه عصبی مرکزی
  3. ارزیابی و پیش آگهی به دنبال تروما یا هیپوکسی دستگاه عصبی مرکزی
  4. نظارت در جریان عمل
  5. ارزیابی حدت بینایی و شنوایی

شناسایی ضایعات در اسکلروزمولتیپل

پتانسیل برانگیخته برای کشف و مکان‌یابی ضایعات در دستگاه عصبی مرکزی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این عمل به ویژه در اسکلروز مولتیپل مهم است، زیرا تشخیص آن به کشف ضایعات در مناطق متعدد دستگاه عصبی مرکزی بستگی دارد. هنگامی که بیمار با شواهد بالینی ضایعه‌ای فقط در یک مکان مراجعه می‌کند؛ کشف الکتروفیزیولوژیک اختلالات در سایر مکان‌ها به تشخیص کمک می‌کند.

هنگامی که بیمار مشکوک به اسکلروز مولتیپل با شکایات مبهم مراجعه می‌کند، اختلالات الکتروفیزیولوژیک در راه‌های آوران متناسب، برای نشان دادن اساس ارگانیک نشانه‌ها کمک می‌کند. هرچند مطالعات تصویربرداری غیرتهاجمی نظیر MRI در کشف این ضایعات مفیدتر است، ولی باید آن‌ها را به عنوان مکمل مطالعات پتانسیل تحریکی و نه به عنوان جایگزین آن‌ها، به کار برد.

مطالعات پتانسیل تحریکی بیشتر وضعیت عملکردی و نه سلامت آناتومیک راه‌های آوران را تحت نظر قرار می‌دهد، و می‌تواند گاهی اختلالاتی را نشان دهد که به وسیله MRI کشف نمی‌شوند (عکس این مطلب نیز صادق است).

 

هزینه این مطالعات به نحو قابل ملاحظه‌ای کمتر از MRI است. در بیمارانی که تشخیص اسکلروز مولتیپل در نزد آن‌ها مسلم شده است، گاهی یافته‌های پتانسیل فراخوانده برای پیگیری سیر بیماری یا کنترل پاسخ به شیوه‌های جدید درمانی به کار می‌رود، اما ارزش آن‌ها در این ارتباط روشن نیست.

کشف ضایعات در سایر بیماری‌های دستگاه عصبی مرکزی

اختلالات پتانسیل برانگیخته در بیماری‌های دیگری غیر از اسکلروز مولتیپل نیز رخ می‌دهند، اختلالات چند شیوه‌ای پتانسیل برانگیخته ممکن است در برخی دژنراسیون های نخاعی- مخچه‌ای، پاراپلژی اسپاستیک خانوادگی، بیماری لایم (Lyme)، AIDS، سیفیلیس عصبی و کمبود ویتامین‌های E و B۱۲ مشاهده شود.

بنابراین، ارزش تشخیصی اختلالات الکتروفیزیولوژیک به زمینه‌ای که این اختلالات در آن کشف می‌شوند بستگی دارد. هرچند این یافته‌ها می‌توانند به تعیین محل ضایعات در مناطق وسیعی از دستگاه عصبی مرکزی کمک کنند، ممکن است مکان یابی دقیق ممکن نباشد، زیرا مولدهای بسیاری از این پتانسیل‌ها ناشناخته‌اند.

ارزیابی و پیش آگهی به دنبال تروما یا هیپوکسی دستگاه عصبی مرکزی

در کمای پس از تروما یا پس از آنوکسی، فقدان دوطرفه‌ی اجزای کورتکسی پتانسیل‌های فراخوانده جسمی- حسی به معنای عدم امکان بهبود عملکرد شناختی است؛ در صورتی که در یک یا دو طرف پاسخ های کورتکسی وجود داشته باشد، پیش آگهی خوش بینانه‌تری وجود خواهد داشت.

چنین مطالعاتی به ویژه در مورد افراد مشکوک به مرگ مغزی سودمند است. همچنین از پتانسیل‌های فراخوانده جسمی – حسی برای تعیین کامل بودن ضایعات تروماتیک نخاعی استفاده می‌شود؛ وجود یا بازگشت زودهنگام پاسخ به دنبال تحریک عصبی در سطح پایین‌تر از ضایعه نخاعی، نشان دهنده این است که ضایعه ناکامل است و بنابراین پیش آگهی بهتری را نوید می‌دهد.

پتانسیل برانگیخته مغزی نخاعی

نظارت در جریان عمل

از پتانسیل فراخوانده برای نظارت بر صحت عملکرد برخی ساختمان‌های عصبی در جریان عمل جراحی استفاده می‌شود تا اختلالات عملکرد به‌صورتی زودهنگام تشخیص داده‌شده و آسیب ناشی از آن به حداقل برسد. در صورتی که اختلال عملکرد مربوط به مانور جراحی باشد می‌توان اختلالات نورولوژیک بارز را به وسیله قطع جریان عمل و برگرداندن به حالت اولیه کاهش داد یا از بروز آن جلوگیری نمود.

ارزیابی حدت بینایی و شنوایی

می‌توان در جریان مطالعات پتانسیل برانگیخته حدت شنوایی یا بینایی را در بیماری که به علت کهولت سن یا وضعیت غیرطبیعی ذهنی قادر به همکاری در تست‌های رفتاری نیست، ارزیابی نمود.



:: بازدید از این مطلب : 101
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 17 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

اروی لاکوزاماید در ۲ سال با عناوین زیر تاییدیه FDA دریافت کرده است:

  • در سال ۲۰۰۹ به عنوان ادجوانت تراپی
  • در سال ۲۰۱۴ به عنوان مونوتراپی در صرع پارشیال

کاربامازپینیک گزینه مناسب برای افرادی است که برای اولین بار تشخیص صرع برای آن‌ها داده شده است. از این رو برای استفاده از داروهای نسل جدیدتر در این موارد، مقایسه داروها با کاربامازپین صورت می گیرد.

بررسی مقالات مختلف درباره اثربخشی داروی لاکوزاماید

در ادامه ۳ مقاله با موضوع اثربخشی داروی لاکوزاماید را بررسی میکنیم.

مقاله اول از میشل بولاک

در این مقاله که در سال ۲۰۱۷ توسط میشل بولاک و همکارانش چاپ شده است، به بررسی اثر بخشی، ایمنی و تحمل پذیری لاکوزاماید به صورت مونوتراپی در بیمارانی که صرع آنها به تازگی تشخیص داده شده است در مقایسه با کاربامازپین (controlled-release) پرداخته شده است.

در بررسی دوره ۶ ماهه بیماران مشخص شد که دو دارو از نظر اثر بخشی تفاوت معنا داری با یکدیگر ندارند. اما در گروه دریافت کننده لاکوزاماید به علت تداخلات کمتر این دارو با سایر داروها و عوارض جانبی کمتر، تحمل‌پذیری بیماران در گروه دریافت کننده لاکوزاماید نسبت به کاربامازپین بهتر می‌باشد.

در نهایت می‌توان لاکوزاماید را به عنوان درمان خط اول مونوتراپی در بیمارانی که به تازگی دچار صرع شده اند، مخصوصا بیماران مسن (به علت تداخلات دارویی کمتر) انتخاب نمود. چرا که اثر بخشی مشابه با کاربامازپین داشته و عوارض جانبی کمتری نسبت به آن دارد.

منبع: pubmed.ncbi.nlm.nih.gov

مقاله دوم از الینور بن مناخیم

در این مقاله که توسط الینور بن مناخیم و همکارانش در سال ۲۰۱۹ چاپ شده است، به بررسی اثر بخشی، ایمنی لاکوزاماید به صورت مونوتراپی در بیمارانی که صرع آنها به تازگی تشخیص داده شده است در مقایسه با کاربامازپین (controlled-release) به صورت long-term پرداخته شده است.

در این مطالعه اثر بخشی و ایمنی دارو تا ۲ سال مورد بررسی قرار گرفته است. در نهایت بیمارانی که لاکوزاماید دریافت نموده‌اند، به علت عوارض جانبی کمتر، تحمل‌پذیری بهتری نسبت به کاربامازپین نشان داده‌اند.

در واقع اثر بخشی مناسب و ایمنی لاکوزاماید هنگامی که به عنوان خط اول به صورت مونوتراپی در بیماران تجویز می‌شود در این مطالعه مورد تایید قرار می‌گیرد.

منبع: pubmed.ncbi.nlm.nih.gov

قرص لاکوزامید

مقاله سوم از بتینا اشمیتز

از بیماری‌های همراه شایع در بیماران دچار صرع، اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب می باشد. به علت اینکه این موارد از عوارض داروهای ضد صرع نیز می باشد از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

در این مقاله که توسط بتینا اشمیتز و همکارانش در ۲۰۲۰ چاپ شده است، به بررسی اثر بخشی و تحمل پذیری لاکوزاماید به صورت مونوتراپی در بیمارانی که صرع آنها به تازگی تشخیص داده شده است و دچار اختلالات روانی نیز می باشند در مقایسه با کاربامازپین (controlled-release) بررسی شده است.

تعداد بیمارانی که درمان را به پایان رسانده‌اند و دارو را به علت عوارض قطع نکرده‌اند در گروه لاکوزاماید بیشتر است.

این مطالعه لاکوزاماید به صورت مونوتراپی را به عنوان درمان خط اول در این گروه از بیماران، اثر بخش و قابل‌تحمل از لحاظ عوارض جانبی می‌داند.

منبع: sciencedirect.com

نتیجه‌گیری

و در نهایت در این متا آنالیز نتایج مطالعات فوق تایید و لاکوزاماید از لحاظ اثر بخشی مشابه کاربامازپین گزارش شده و از لحاظ عوارض جانبی کمتر از کاربامازپین بوده و برای بیماران قابل تحمل‌تر می‌باشد.



:: بازدید از این مطلب : 94
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 17 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

با استفاده از الکتروانسفالوگرافی (EEG) یا تست نوار مغزی می‌توان فعالیت الکتریکی مغز را از طریق الکترودهایی که بر روی پوست سر قرار می گیرند، ثبت نمود.  روشی ساده، نسبتا ارزان و در شرایط مختلف بالینی سودمند است.

کاربرد الکتروانسفالوگرافی

از الکتروانسفالوگرافی می‌توان برای تشخیص موارد زیر استفاده کرد:

  • ارزیابی موارد مشکوک به صرع
  • طبقه بندی اختلالات تشنجی
  • ارزیابی و پیش آگهی تشنج ها
  • درمان حالت صرعی مداوم
  • تشخیص بیماری های نورولوژیک
  • ارزیابی اختلال هوشیاری

ارزیابی موارد مشکوک به صرع

تشخیص صرع با EEG یک روش مناسب به شمار می‌رود. الکتروانسفالوگرافی در ارزیابی موارد مشکوک به بیماری صرع مفید است. وجود فعالیت تشنجی الکتروگرافیک (فعالیت غیرطبیعی و ریتمیک الکتریکی مغز با شروع و خاتمه ناگهانی با یک طرح متغیر) در جریان فعالیت رفتاری غیرطبیعی با ماهیت نامشخص، می‌تواند نمایانگر صرع باشد.

از آنجا که تشنج به صورتی غیرقابل پیش‌بینی اتفاق می‌افتد، اغلب ثبت الکتروانسفالوگرافی (EEG) در جریان تشنج ممکن نیست. علیرغم این امر، ممکن است الکتروانسفالوگرافی (EEG) در فاصله بین حملات (زمانی که بیمار دچار حمله بالینی نیست)، یافته‌های غیرطبیعی داشته باشد. بنابراین از جهت مقاصد تشخیصی مفید واقع می‌شود.

وجود فعالیت صرعی شکل در بین حملات (فعالیت حمله ای غیرطبیعی که حاوی چند موج نیزه‌ای باشد) در این رابطه از اهمیت خاصی برخوردار است. گاهی این نوع فعالیت در افرادی دیده می‌شود که هرگز یک حمله تشنج نداشته‌اند. اما شیوع آن در بیماران مبتلا به صرع بیشتر از افراد طبیعی است.

فعالیت صرعی شکل در الکتروانسفالوگرافی (EEG) یک بیمار مبتلا به اختلال رفتاری دوره‌ای که از لحاظ بالینی بتوان آن را نوعی تشنج به شمار آورد، به طور قابل ملاحظه‌ای احتمال صرعی بودن این حملات را افزایش داده و از تشخیص بالینی پشتیبانی می‌کند.

تشخیص صرع با EEG

طبقه بندی اختلالات تشنجی

در بیماران مبتلا به صرع، یافته‌های الکتروانسفالوگرافی (EEG) می‌تواند به طبقه بندی اختلالات تشنجی و بنابراین انتخاب مناسب داروهای ضد تشنجی کمک کند. به عنوان مثال: در بیماری که آبسانس تیپیک صرع کوچک دارد.

الکتروانسفالوگرافی در زمان حمله و بین حملات با فعالیت امواج نیزه‌ای – دوره‌ای ژنرالیزه مشخص می‌گردد. برعکس، در بیمار مبتلا به اختلال دوره‌ای هوشیاری خارجی ناشی از تشنج کانونی مرکب، ممکن است الکتروانسفالوگرافی (EEG) طبیعی باشد یا در بین حملات دیس شارژهای صرعی شکل نشان دهد.

ممکن است در جریان تشنج؛ فعالیت ریتمیک غیرطبیعی با فرکانس متغیر و انتشار کانونی یا فراگیر یا در برخی از موارد، عدم ارتباط الکتروگرافیک وجود داشته باشد. وجود منابع صرع زای کانونی یا یک طرفه در صورتی که درمان جراحی مدنظر است، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

الکتروانسفالوگرافی (EEG)

ارزیابی و پیش آگهی تشنج ها

می‌توان یافته‌های الکتروانسفالوگرافی (EEG) را به عنوان راهنمایی جهت پیش آگهی یا عاملی برای پیگیری سیر بیماری تشنجی مورد استفاده قرار داد. یک الکتروانسفالوگرافی (EEG) طبیعی پیش آگهی بهتری در رابطه با کنترل تشنج در پی دارد، در حالی که زمینه غیرطبیعی یا فعالیت صرعی شکل منتشر به معنای پیش آگهی بد (ضعیف) است. در هر صورت، یافته‌های EEG راهنمای قابل اعتمادی برای پیدایش آتی تشنج در بیماران مبتلا به ترومای سر، سکته یا تومورهای مغزی نیست.

برخی پزشکان از الکتروانسفالوگرافی برای تعیین میسر بودن قطع داروهای ضد تشنجی در بیمارانی که چند سال بدون تشنج بوده‌اند، استفاده می‌کنند. اگرچه در صورت طبیعی بودن EEG ممکن است بیماران بهبود یافته باشند، اما این یافته‌ها فقط راهنمای کلی هستند.

ممکن است علیرغم طبیعی بودن (EEG)، به محض قطع داروهای ضدتشنجی به حملات بیشتری دچار شوند. از طرف دیگر، احتمال دارد که حتی در صورت وجود اختلالات الکتروانسفالوگرافی (EEG)، دیگر تشنج رخ ندهد.

تشخیص تشنج با الکتروانسفالوگرافی (EGG)

درمان حالت صرعی مداوم

الکتروانسفالوگرافی (EEG) در درمان صرع مداوم تونیک کلونیک فایده کمی دارد، مگر اینکه بیماران مواد بلوک کننده عصبی عضلانی دریافت کرده و در یک کمای دارویی باشند. در این مورد، نتایج الکتروفیزیولوژیک به تعیین سطح بیهوشی و پیش بینی تداوم صرع کمک می‌کند.

صرع مداوم با تشنجهای مکرر الکتروگرافیک یا فعالیت صرعی شکل مداوم (امواج نیزه‌ای) مشخص می‌شود. حالتهای تشنج بدون جزء حرکتی ممکن است پس از کنترل وضعیت تشنجی مشاهده شود.

در بیماران مبتلا به صرع مداوم بدون جزء حرکتی، تنها روش تشخیصی مطمئن و قاطع که بین دو وضعیت اصلی افتراق میدهد، الکتروانسفالوگرافی است. در صرع مداوم آبسانس، فعالیتهای مداوم موج – نیزه ای دیده می‌شود، در حالی که تشنج‌های مکرر الکتروگرافیک در صرع مداوم مرکب دیده می شود.

صرع و الکتروانسفالوگرافی (EEG)

الکتروانسفالوگرافی (EEG) برای تشخیص بیماری های نورولوژیک

برخی از بیماری‌های نورولوژیک، اختلالات مشخص اما غیر اختصاصی در الکتروانسفالوگرافی (EEG) ایجاد می‌کنند. وجود آنها برای مطرح کردن، تأیید یا پشتیبانی کردن تشخیص سودمند است.

در بیمارانی که با اختلال حاد عملکرد مغزی مراجعه می کنند، وجود کمپلکسهای امواج آهسته به طور مکرر در یک یا هر دو لوب تمپورال، می‌تواند نشان دهنده انسفالیت ناشی از هرپس سیمپلکس باشد.

به طریقی مشابه، وجود کمپلکس های دوره ای در بیمار مبتلا به بیماری حاد دمانس، می‌تواند نشان دهنده بیماری کروتزفلد – جاکوب یا انسفالیت اسکلروز دهنده سراسری تحت حاد یا سمیت ناشی از لیتیم، باکلوفن یا بیسموت باشد.

الکتروانسفالوگرافی (EEG) و تشخیص بیماری های نورولوژیک

ارزیابی اختلال هوشیاری

در صورتی که هوشیاری کاهش یابد، الکتروانسفالوگرافی (EEG) نیز تمایل به آهسته شدن دارد، اما حداقل این یافته تا حدی به اتیولوژی اختلال بالینی بستگی دارد.

یافته‌هایی مانند وجود فعالیت تشنجی الکتروگرافیک، می‌تواند مطرح کننده احتمالات مختلف تشخیصی (مانند صرع مداوم بدون جزء حرکتی) باشد که در صورت انجام نشدن الکتروانسفالوگرافی (EEG) ممکن است نادیده گرفته شوند. بررسی‌های پیاپی اجازه می‌دهد که سیر بیماری و پیش آگھی آن پیگیری شود.

پاسخ الکتروانسفالوگرافی (EEG) به تحریک خارجی از روشهای مهم تشخیصی و تعیین پیش آگهی است. پاسخ دهی الکتریکی مغز به معنای کمای خفیف تری است، سکوت الکتریکی مغز در یک رکورد مطلوب تکنیکی، در غیاب هیپوترمی یا مسمومیت دارویی، به معنای مرگ نئوکورتکس است. در برخی بیماران که کماتوز به نظر می رسند، درحقیقت هوشیاری حفظ شده است.

با اینکه کوادری پلژی و فلج فوق هستهای عضلات بولبر و صورتی در این بیماران وجود دارد، معمولا الکتروانسفالوگرافی (EEG) در بیماران مبتلا به سندرم Locked-in طبیعی است و این امر به تعیین دقیق تشخیص کمک میکند.



:: بازدید از این مطلب : 73
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 17 خرداد 1401 | نظرات (0)

💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران