نوشته شده توسط : heydaribookboj

ادم‌پاپیل تورم صفحه‌ی بینایی است، جایی که عصبی که در مغز است در داخل چشم شما متصل می‌شود.

این تورم یک واکنش به ایجاد فشار در مغز یا اطراف آن است.

اغلب این نشانه هشدار دهنده یک عارضه جدی پزشکی است که نیاز به توجه دارد.

اما گاهی اوقات فشار و تورم نمی‌تواند به عنوان یک مشکل خاص دنبال شود. در این مورد، راه‌های دیگری برای کاهش تورم وجود دارد.

سردرد و تهوع علائمی از ادم‌پاپیلاری

وقتی سردرد شدید یا تهوع و استفراغ بدون علت دارید، پزشک با چشم بین داخل چشم شما را نگاه می‌کند.

این وسیله‌ی دستی یک نور روشن در چشم شما می‌تاباند. تغییرات در ظاهر عصب بینایی و عروق خونی که از طریق آن عبور می‌کنند،

می‌توانند از طریق چشم بین دیده شوند و ممکن است مربوط به منبع علائم شما باشند.

برای تشخیص و درمان صحیح ادم‌پاپیل و جلوگیری از آسیب‌های بعدی به صفحه بینایی لازم است در اسرع وقت به متخصص مغز و اعصاب مراجعه شود.

دکتر رخصت یزدی به عنوان متخصص مغز و اعصاب با سالها تجربه در زمینه رفع مشکلات اعصاب مغز و بینایی می‌تواند در این زمینه به بیماران عزیز کمک کند.

برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با  ما تماس حاصل فرمایید.

ادم‌پاپیل چیست؟

ادم‌پاپیل تورم عصب بینایی است که به علت فشار داخل جمجمه‌ای افزایش یافته در پشت چشم ایجاد می‌شود.

مایع اطراف مغز به طور مداوم تولید می‌شود و دوباره جذب می‌شود و

تنها فشار داخل جمجمه‌ای را به اندازه کافی برای کمک به محافظت از مغز در صورت ضربه کند به سر حفظ می‌کند. آناتومی عصب بینایی، آن را نشانگر حساس برای مشکلات داخل مغز می‌کند.

این عصب یک طناب ضخیم است که پشت هر مردمک چشم و شبکیه آن در مغز متصل می‌شود.

در محدوده کوتاه آن بین مغز و چشم، سطح کامل عصب بینایی در داخل مایع مغزی نخاعی شناور است. این مایع از عصب در برابر حرکت ناگهانی محافظت می‌کند.

عصب صفحه بینایی

با این حال، حتی افزایش کمی در فشار این مایع، ناشی از تورم مغز، می‌تواند عصب بینایی را در محیط کل دور خود در حالت “مسدود” فشرده کند.

هنگامی که این عصب در معرض فشار بالا قرار می‌گیرد یا زمانی که خودش التهاب را ایجاد می‌کند،

می‌تواند در دیواره پشتی کره‌ی چشم متورم شود و باعث ایجاد عارضه‌ی ادم‌پاپیل شود.

پزشکان معمولا از این اصطلاح برای توصیف ظاهر مستقل علت زمینه‌ای استفاده می‌کنند.

اصطلاح ادم‌پاپیل به طور ایده‌آل باید برای تورم عصب سر هنگامی که تورم ناشی از افزایش فشار درون جمجمه‌ای است، حفظ شود.

عارضه‌های دیگر می‌توانند ظاهر مشابه با ادم‌پاپیل داشته باشند که ناشی از فشار داخل جمجمه‌ای است.

بعضی از علل مهم افزایش فشار مایع مغزی نخاعی و ادم‌پاپیل تومورهای مغزی  و عفونت‌های مغزی  مانند آبسه مغزی، مننژیت  یا انسفالیت  هستند.

بخش قابل توجهی از افرادی که مبتلا به تومورهای مغزی تشخیص داده می‌شوند شواهدی از عارضه‌ی ادم‌پاپی دارند.

عصب صفحه بینایی

افزایش فشار ناشی از خونریزی یا فشار خون بسیار بالا نیز می‌تواند باعث بروز ادم‌پاپی شود.

یک عارضه می‌تواند باعث افزایش فشار در مایع مغزی نخاعی، بدون تورم مغز یا شکمچه‌های مغز همراه شود.

این عارضه پسودوتومور سربری یا فشار خون داخل جمجمه خوش خیم نامیده می‌شود،

که ناشی از زمانی است که بدن مایع نخاعی خیلی زیاد ایجاد می‌کند.

این عارضه در زنانی که چاق هستند یا در سنین بارداری می‌باشند رایج‌تر است.

به نظر می‌رسد که این عارضه در مواردی رخ می‌دهد که بدن با تغییرات هورمون مانند بارداری، شروع قرص‌های ضد بارداری، اولین دوره قاعدگی یا یائسگی سازگار می‌شود.

چه چیزی باعث به وجود آمدن ادم‌پاپیل می‌شود؟

شستشوی مایع مغز و طناب نخاعی شما مایع مغزی نخاعی یا نشت مایع مغزی نخاعی نامیده می‌شود.

تورم عصب بینایی هنگامی رخ می‌دهد که نشت مایع مغزی نخاعی جایی رخ می‌دهد که عصب بینایی و رگ شبکه‌ای مرکزی بین مغز شما و عصب چشم‌تان حرکت می‌کند.

این ناحیه با عنوان فضای زیرعنکبوتیه‌ای شناخته می‌شود.

هنگامی که فشار روی عصب و رگ‌ها وارد می‌شود، خون و مایع نمی‌توانند از چشم خارج شوند، و این باعث به وجود آمدن ادم‌پاپی می‌شود.

عصب صفحه بینایی

تورم مغزی می‌تواند ناشی از تعدادی از آسیب‌ها و عارضه‌ها باشد، از جمله:

  • آسیب جراحتی به سر
  • نداشتن گلبول قرمز یا هموگلوبین کافی (کم خونی)
  • ایجاد نشت مایع مغزی نخاعی در مغز (هیدروسفالی)
  • خونریزی مغزی (hemorrhage)
  • التهاب مغزی (آنسفالیت)
  • التهاب بافت مغز (مننژیت)
  • فشار خون بالا (هایپرتنشن)
  • تجمع چرک عفونی در مغز (آبسه)
  • تومور مغزی

گاهی اوقات فشار مغز بدون علت ظاهری ایجاد می‌شود.

این با عنوان هایپرتنشن درون جمجمه‌ای ایدیومتیک شناخته می‌شود که در صورت چاقی بیشتر احتمال رخ دادن دارد.

علائم  ادم‌پاپیل چیست؟

رایج‌ترین علائم اولیه ادم‌پاپیل تغییرات مختصری در بینایی است.

این تغییرات در ابتدا ممکن است با تار شدن، دو بینی، چشمک زدن چشم یا از بین رفتن دید در چند ثانیه به سختی قابل توجه باشند.

اگر فشار مغز ادامه یابد، این تغییرات ممکن است چند دقیقه یا بیشتر طول بکشند.

در برخی موارد ممکن است دائمی شوند. تورم مغزی که موجب ادم‌پاپیل می‌شود علائم دیگری را ایجاد می‌کند که

آن را از دیگر عارضه‌های چشم متمایز می‌کند، از جمله:

  • احساس تهوع
  • استفراغ کردن
  • سر دردهای غیرطبیعی
  • شنیدن صدای زنگ یا صداهای دیگر در گوش (وزوز گوش)

پاتوفیزیولوژی

این تورم صفحه در ادم‌پاپیل نتیجه‌ی جریان اگزوپلاسم ادم داخل اگزون استاز در ناحیه صفحه بینایی است.

فضای ساب آراکنوئیدی مغز با غلاف عصب بینایی پیوسته است.

از این رو، به علت افزایش فشار مایع مغزی نخاعی (CSF)، فشار به عصب بینایی منتقل می‌شود و

غلاف عصبی بینایی به عنوان یک شریان بند برای ممانعت از حمل آکوپلاسمی، عمل می‌کند.

این منجر به ایجاد مواد در سطح کریبسا لامینا می‌شود که موجب تورم مشخصی از عصب سر می‌شود.

ادم‌پاپیل ممکن است در موارد قبل از آتروفی بینایی غیرموجود باشد.

در این موارد، عدم وجود ادم‌پاپیل به احتمال زیاد کمکی برای کاهش تعداد فیبرهای عصبی به طور فیزیولوژیکی فعال است.

فرکانس

  • بین المللی: نادر
  • مرگ و میر، بیماری: تشخیص زودهنگام و شناسایی علت ممکن است حفظ کننده زندگی باشد.
  • نژاد: هیچ علاقه‌ی نژادی وجود ندارد.
  • جنسیت: ادم‌پاپیل در هر دو جنس به طور مساوی تاثیر می‌گذارد.
  • سن: پاپیلاری می‌تواند در هر سنی، ولو، در دوران خردسالی، قبل از بسته شدن فانتینله وجود داشته باشد، یافتن ادم‌پاپیل ممکن است علیرغم فشار درون جمجمه‌ای بالا رخ ندهد.

این عارضه چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پزشک ابتدا یک آزمایش فیزیکی کامل برای بررسی سلامتی کلی شما و بررسی هر گونه علائم دیگر انجام خواهد داد.

پزشک احتمالا میدان دید شما را با حرکت دستانش به عقب و جلوی چشمان شما برای دیدن اینکه نقاط کور شما کجا هستند، را بررسی می‌کند.

پزشک همچنین ممکن است از یک ابزار به نام “چشم بین” برای دیدن هر یک از چشم‌های شما در عصب بینایی از طریق مردمک چشمتان، دریچه در جلوی چشم استفاده کند.

در صورتی که صفحه‌ی بینایی شما، که در انتهای عصب بینایی است، به طور غیر طبیعی تار به نظر آید، پزشک شما ممکن است تشخیص دهد که شما مبتلا به ادم‌پاپیل هستید.

در صورت مبتلا بودن به این عارضه، همچنین ممکن است پزشک لکه‌های خون در چشم شما ببیند.

عصب صفحه بینایی

اگر پزشک بر این باور است که عارضه مغزی باعث به وجود آمدن ادم‌پاپیل شده است، آزمایشات اضافی انجام خواهد داد.

پزشک ممکن است انجام آزمایش ام آر آی  یا سی تی اسکن سر را برای بررسی تومورها یا دیگر ناهنجاری‌ها در مغز و جمجمه تجویز کند.

پزشک شما ممکن است از نمونه بافتی (بیوپسی) تومور برای آزمایش سلول‌های سرطانی یا تخلیه مقداری از CSF برای تست آن برای هر گونه اختلال استفاده کند.

مدت زمان درمان

پس از تشخیص و درمان عارضه‌ی ادم‌پاپی و هرگونه افزایش فشار مایع نخاعی که به حالت عادی بازگردانده می‌شود، تورم صفحه‌ی بینایی به تدریج طی شش تا هشت هفته از بین می‌رود.

هنگامی که افزایش فشار مانند پسودوتومور سربری یا تومور مغزی کاذب، علائم نیاز به درمان طولانی‌تر برای از بین رفتن دارند.

پیشگیری

از بسیاری از علل پاپیلاری نمی‌توان پیشگیری کرد. مراحلی برای کمک به جلوگیری از برخی علل پاپیلاری عبارتند از:

  • دستورات پزشک خود را برای کنترل فشار خون بالا دنبال کنید و هرگز مصرف دوز دارو فشار خون را فراموش نکنید، مگر اینکه پزشک به شما دستور دهد.
  • با ورزش و حفظ رژیم غذایی کم چرب، از لحاظ جسمی تندرست بمانید و از چاقی اجتناب کنید.

پیش‌بینی

شما ممکن است چند ماه تا چند سال ادم‌پاپیل خفیف مزمن داشته باشید و هنوز به طور قابل توجه بینایی‌تان را از دست ندهید. با این حال، زمانی که شما شروع به از دست دادن بینایی می‌کنید، می‌تواند در عرض چند روز یا چند هفته دائمی شود و نیاز به درمان فوری دارد.

این عارضه چگونه درمان می‌شود؟

پزشک ممکن است یک پونکسیون کمری که اسپینال تپ نیز نامیده می‌شود را برای تخلیه مایع اضافی از مغز شما و کاهش تورم انجام دهد.

پزشک شما همچنین ممکن است استازولامید (Diamox) را برای حفظ فشار سیستم عصبی در سطح طبیعی تجویز کند.

در صورتی که اضافه وزن یا چاقی علت پاپیلاری است، پزشک ممکن است برنامه کاهش وزن و همچنین پیشاب آور را توصیه کند که ممکن است باعث کاهش فشار داخل سر شما شوند.

عصب صفحه بینایی

پزشک شما ممکن است داروهایی برای کاهش تورم تجویز کند.

کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزون (دلتاسون)، توبرامایسین یا دگزامتازون (Ozurdex) و کورتیزول (Cortef) می‌توانند همه برای جلوگیری از تورم در مغز شما استفاده شوند.

این داروها ممکن است تزریق شده یا ماهیانه مصرف شوند. اگر فشار خون بالا باعث ایجاد پاپیلاری شود، پزشک ممکن است داروها را جهت کنترل فشار خون شما تجویز کند.

داروهای رایج برای فشار خون بالا عبارتند از:

  • پیشاب‌آورها: بومتانید (Bumex) و کلرتیازید (Diuril)
  • مسدودکننده گیرنده آدرنرژیک بتا: آتنولول (Tenormin) و اسمولول (Brevibloc)
  • بازدارنده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین: کاپتوپریل و moexipril

اگر تومور مغزی دارید، پزشک ممکن است عمل جراحی برای حذف بخشی از تومور یا کل آن، به ویژه اگر تومور سرطانی باشد را انجام دهد.

پرتو یا شیمی درمانی همچنین ممکن است به کوچک‌تر شدن تومور و کاهش تومور کمک کند.

اگر یک عفونت باعث ایجاد ادم‌پاپیل شود، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک‌ها را تجویز کند.

داروهای عفونت براساس نوع باکتری که باعث ایجاد عفونت شده است، متفاوت هستند.

اگر آبسه دارید، ممکن است پزشک شما ترکیبی از آنتی بیوتیک‌ها و تخلیه را برای درمان عفونت احتمالی و همچنین حذف چرک عفونتی یا مایع آلوده از مغز شما استفاده کند.

اگر تنها دچار آسیب جدی به سر شده‌اید، پزشک شما سعی خواهد کرد که فشار و تورم را در سر کاهش دهد.

این ممکن است شامل تخلیه CSF از سر شما و از بین بردن یک قطعه کوچک از جمجمه به منظور از بین بردن فشار باشد.

آیا عوارض احتمالی وجود دارد؟

در صورتی که فشار مداوم مدت زمان طولانی درمان نشود، پاپیلاری می‌تواند باعث ایجاد نابینایی شود، حتی اگر یک عارضه زمینه‌ای وجود نداشته باشد. سایر عوارض ناشی از ادم‌پاپیل مربوط به عارضه‌هایی هستند که می‌توانند باعث شوند به وجود آمدن موارد زیر شوند:

  • آسیب مغزی
  • سکته مغزی
  • تشنج
  • سر دردهای دائمی
  • مرگ

چشم انداز

ادم‌پاپیل معمولا خودش یک مشکل خاص نیست. به طور معمول می‌توان با تخلیه مایع اضافی CSF که باعث تورم می‌شود، درمان شود.

سپس علائم پس از چند هفته ناپدید می‌شوند.

تورم یا آسیب به مغز شما می‌تواند جدی و تهدید کننده زندگی باشد.

اگر ادم‌پاپیل توسط یک عارضه‌ی زمینه‌ای ایجاد شود، برای جلوگیری از عوارض طولانی مدت، بلافاصله درمان می‌شود.



:: بازدید از این مطلب : 103
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 11 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

امروزه از لیزر در درمان بسیاری از بیماری‌ها استفاده می‌شود. کاربرد لیزر در فیزیوتراپی و درمان دردهای عضلانی ثابت شده است.

درمان اسپاسم عضلات کمر با لیزر

لیزر‌ درمانی پرتوان کلاس چهار در سطح سلولی به تسریع فرآیند بهبود بافت نرم بدن کمک می‌کند، این امر از طریق فرآیندی که تحریک زیستی نوری نام دارد انجام می‌شود. هنگامی که انرژی فوتون بر نفوذ عمیق در بافت نرم سلولی تمرکز می‌کند سطح آدنوزین ‌تری فسفات را افزایش می‌دهد.

آدنوزین تری فوسفات ماده‌ای است که وظیفه تولید انرژی مورد نیاز برای سلول را بر عهده دارد. لیزکلاس چهار دارای یک حالت پالسی منحصر به فرد است که انرژی لیزر را به بافت‌های عمیق‌تر می‌رساند اما باعث گرم شدن غیر‌عادی بافت نمی‌شود.

فرکانس‌های آن به صورت مداوم و متغیر به بافت ارسال می‌شوند و باعث کنترل درد و فرایند بهبود می‌شوند. انرژی پر قدرت لیزر باعث کوتاه شدن دوره ی درمان می‌شوند. استفاده از این روش با نتایج دائمی و ایمن همراه است.

کاربرد لیزر در درمان درد های اسکلتی عضلانی

در لیزر درمانی از انرژی غیر تهاجمی لیزر برای تولید پاسخ شیمیایی نوری در بافت آسیب دیده و معیوب استفاده می‌شود. لیزر درمانی می‌تواند باعث کاهش درد، کاهش التهاب، تسریع فرایند بهبود و افزایش دامنه حرکات بدن شود.

همانگونه که متخصصین توانبخشی اشاره می‌کنند، هدف اصلی از درمان با لیزر رفع درد و درمان بیماری برای افزایش دامنه حرکات بدن و توانایی راه رفتن و تکان دادن اعضا است. استفاده از لیزر درمانی در فیزیوتراپی روشی که در آن از دارو استفاده نمی‌شود و بدون‌ نیاز به عمل جراحی به بهبود بیمار کمک می‌کند.

لیزر درمانی دیسک کمر

تفاوت لیزر پرتوان و لیزر سرد

عملکرد همه لیزر‌ها شبیه هم نیست، دستگاه‌های لیزر درمانی کم توان جز دستگاه‌های کلاس سه یا لیزر سرد هستند که دامنه‌ی قدرت آنها بین ۵ تا ۵۰۰ میلی وات است.

تفاوت لیزر پرتوان و لیزر سرد

لیزر کلاس چهار یک دستگاه لیزر پرتوان است که دامنه انرژی آن برابر با۶۰۰میلی‌وات است و می‌توان انرژی آن را از ۱۰۰ میلی‌وات تا ۱۲۰۰ میلی‌وات تنظیم کرد، این امر باعث شده است که بتوان از قوانین مختلف درمانی بهره گرفت. این میزان انرژی و نفوذ در سیستم لیزر کلاس چهار در لیزر سرد ایجاد نمی‌شود.

کاربرد لیزر در درمان دیسک کمر و درد ستون فقرات

دیسک کمر زمانی ایجاد می‌شود که رشته‌های خارجی دیسک بین مهره ای آسیب ببیند و مواد نرم درون هسته از فضای طبیعی خود خارج شوند. اگر پارگی این رشته‌ها در نزدیکی کانال نخاع رخ دهد مواد درون دیسک خارج شده و وارد کانال نخاع می‌شوند.

درمان فتق دیسک کمر با لیزر

در اطراف کانال نخاعی فضای بسیار کمی وجود دارد بنابراین اگر فتق دیسک در قسمت میانی کمر رخ می‌دهد می‌تواند یک وضعیت بسیار حاد را به وجود بیاورد. در موارد حاد فشاری که بر کانال نخاعی وارد می‌شود می‌تواند باعث فلج شدن کمر شود.

کاربرد لیزر در درمان دیسک کمر

لیزر درمانی کلاس چهار در عضلات آسیب دیده بر رباط‌ها، دیسک بین مهره‌ای، کپسول‌های مفاصل سطح خاجی تاثیر به سزایی دارد. می‌توان برای بهبود دیسک آسیب دیده ستون فقرات از لیزر درمانی کلاس چهار استفاده کرد.

تکنیسین‌های آموزش دیده بر دیسک‌هایی آسیب دیده ستون فقرات تمرکز می‌کنند که به درمان نیاز دارند. این روش درمانی با مجموعه ای از آثار ارزشمند همراه است که در بخش زیر به آنها اشاره می‌کنیم:

  • افزیش عملکرد سلولی
  • بهبود جریان خون
  • کاهش التهاب
  • بهبود انتقال مواد مغذی در غشای سلول
  • افزایش گردش خون
  • انتقال آب اکسیژن و مواد مغذی به موضع آسیب دیده
  • کاهش تورم، اسپاسم عضلانی، خشکی و درد

بیمارانی که از لیزر درمانی پرتوان در کنار سایر روش‌های درمانی رفع فشار از روی ستون فقرات استفاده می‌کنند، به طور قابل توجه‌ای از میزان درد گردن و کمر آنها کاسته می‌شود و بهبود می‌یابد. می‌توان انرژی لیزر را مطابق با نیازهای بیمار تقسیم کرد.

مزایای لیزر درمانی پرتوان

لیزر درمانی پر‌توان با مزایای متعددی همراه است که در بخش زیر به تعدادی از آنها اشاره می‌کنیم:

  • کوتاه کردن زمان بهبود، سه تا پنج برابر سریع تر از سایر روش‌های درمانی
  • کاهش درد
  • بهبود گردش خون
  • کاهش التهاب
  • تاثیر گذاری این روش در کاهش درد فورا احساس می‌شود.

مزایای لیزر درمانی کمر

به طور کلی لیزر درمانی کلاس چهار برای بیماری‌های مزمن و حاد از قبیل درد ناشی از جراحی بسیار موثر است. هر جلسه حدود ۱۵ یا کمتر طول می‌کشد.

تاثیرات لیزر درمانی کاهش درد ستون فقرات

آسیب دیدگی دیسک علت اصلی درد کمر و گردن است. دیسک های نخاعی عمدتا از بافت نرم (کلاژن ) ساخته شده اند و عملکرد‌های متعددی دارند. دیسک به فضای بین مهره‌های ستون فقرات کمک می‌کند امکان حرکت کردن بدن را فراهم می‌کند و ضرباتی که در طول فعالیت‌های روز‌مره ایجاد می‌شود را جذب می‌کند.

 

اما در صورتی که دیسک تحت فشار قرار بگیرد، پاره شود، یا دچار لغزش شود باعث ایجاد درد، بی حسی، سوزن سوزن شدن و سایر علائم و نشانه‌های مرتبط خواهد شد. لیزر درمانی کلاس چهار، انرژی پرقدرت لیزر به بافت‌های عمیق می‌رساند و باعث بهبود دیسک می‌شود.

می‌توان از لیزر پرتوان برای دیسک کمر استفاده کرد. همچنین می‌توان برای حصول بیشترین میزان تاثیرگذاری انرژی لیزر را مطابق با نیازهای بیمار تنظیم کرد.

از لیزر درمانی برای بهبود چه بیماری‌هایی استفاده می‌شود؟

آثار درمانی لیزر کلاس چهار فقط به دیسک‌های ستون فقرات محدود نیست. تحقیقات متعددی در خصوص آثار این روش سودمند انجام شده است. در بیش از ۱۰۰ تحقیق علمی، تاثیر گذاری لیزر درمانی در برخی از بیماری‌های بالینی تائید شده است.

در جدول زیر به تعدادی از کاربردهای لیزر پرتوان برای دیسک کمر اشاره می‌کنیم:

درد کمر درد گردن
درد شانه درد زانو
درد آرنج درد و تورم تاندون آشیل
سندرم تونل کارپال نقاط ماشه ای میوفاسیال
نرمی کشکک چسبندگی آرنگ کف پا
آرتریت روماتوئید استئوآرتریت
زونا آسیب دیدگی ناشی از ضربه
درد عصب سه قلو فیبرو میالژی
نوروپاتی دیابتی زخم سیاهرگ
زخم پای دیابتی سوختگی
ادم عمقی / تورم آسیب‌های ناشی از ورزش
آسیب‌های ناشی از کار یا تصادفات خودرویی  

اسپاسم عضلات ناحیه لومبر

همیشه امکان آسیب دیدگی و التهاب رباط و عضلات کمر وجود دارد. برخی از حرکات ناگهانی بازی تنیس یا فوتبال می‌توانند مشکلات متعددی را به وجود بیاورند بنابراین باید کاملا احتیاط کرد تا از پارگی دیسک در پی سقوط از ارتفاع، چرخش ناگهانی کمر یا انقباض ناگهانی عضلات اجتناب شود.

درد ناگهانی در پی آسیب‌دیدگی و پارگی دیسک ایجاد می‌شود اما ممکن است چند روز تا چند روز یا چند ساعت طول بکشد تا درد شروع شود. برخی از حرکات باعث تشدید درد می‌شوند. آسیب دیدگی عضله و اسپاسم عضلانی در بدتر شدن این عارضه نقش دارند.

اسپاسم عضلانی ممکن است بدون آسیب دبدگی عضله و در پی التهاب ساختار‌های عمیق بدن از قبیل پارگی رباط، عفونت، یا التهاب مزمن دیسک یا فتق دیسک رخ دهد. نحوه راه رفتن، حالت بدن و سایر تست‌ها به پزشک کمک می‌کند بتواند برای درمان اسپاسم عضلانی کمر و پا ناشی از برخی بیماری‌ها را تشخیص دهد.



:: بازدید از این مطلب : 84
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 11 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

طی سال‌های اخیر، علم فیزیوتراپی پیشرفت چشمگیری داشته است و تکنیک‌ها و روش‌های درمانی جدید به آن اضافه شده است. هایتون تراپی یکی از جدیدترین روش‌های درمانی است که زیر شاخه‌ای از الکتروتراپی و فیزیوتراپی به شمار می‌رود.

هایتون تراپی چیست؟

هایتون تراپی جهشی جدید در زمینه الکتروتراپی است. روش‌های متداول الکتروتراپی، اعصاب و ماهیچه‌ها را تحریک می‌کنند. هدف اصلی هایتون تراپی تاثیر متمرکز بر روی متابولیسم سلول‌ها است. از لحاظ فنی، هایتون تراپی یک روش اصلاح شده الکتروتراپی سنتی است و با استفاده از یک فرکانس تعدیل شده با دامنه متوسط انجام می‌شود.

۷۰ تا ۸۰ درصد از تمام بیماران بعد از اولین جلسه درمان احساس تسکین درد را تجربه می‌کنند و یا حتی درد آنها بطور کامل برطرف می‌شود. هایتون تراپی برای درمان درد و بهبود وضعیت جسمی و روحی بیمار مورد استفاده قرار می‌گیرد. هدف اصلی از HiToP (هایتون تراپی) تحریک مستقیم متابولیسم سلول‌ها است.

فرکانس‌های دستگاه هایتون تراپی بین ۴۰۹۶ هرتز و ۳۲۷۶۸ هرتز، فرآیندهای بیوشیمیایی و بیوالکتریک را در داخل و خارج سلول‌ها به حالت عادی و طبیعی در می‌آورند.

کاربرد هایتون تراپی در چه مواردی است؟

هایتون تراپی تاثیر جوانسازی بیولوژیکی سلول‌ها را به همراه دارد، درد را کاهش می‌دهد و عملکرد جسمی، ذهنی و جنسی را بهبود می‌بخشد. این روش باعث تحریک بدن برای ترمیم خود می‌گردد.

دستگاه هایتون تراپی

کاربردهای اصلی هایتون تراپی شامل کاهش درد ناشی از آرتروز زانو و تعویض مفصل لگن، سندرم دردناک شانه، آرنج تنیس بازان، درمان اسپاسم عضلات کمر و گردن و پا درد پس از سانحه و بعد از عمل، شکستگی، رگ به رگ شدگی، دررفتگی، کوفتگی و غیره می‌باشد.

این روش شامل انجام ماساژ توسط یک درمانگر و با کمک دستگاه هایتون می‌باشد. تاثیرات درمانی این روش بسیار بیشتر از سایر انواع ماساژ است. ماساژ با انرژی برای آرامش عمیق عضلانی، درمان‌ نواحی مختلف بدن، تسکین درد موضعی و کاهش تورم مورد استفاده قرار گرفته و نیز در رفع چین و چروک پوست و درمان سلولیت موثر است به خوش فرم شدن بدن کمک می‌کند.

هایتون تراپی چگونه به بدن کمک می‌کند؟

در بدن انسان، میدان‌های الکترومغناطیسی با فرکانس بالا در حفظ حیات و تنظیم فرآیندهای بدن نقش طبیعی دارند. اولین دستگاه‌های درمانی که از این میدان‌ها استفاده می‌کردند توسط دانشمندان آلمانی در سال ۱۹۹۴ تهیه شدند. آنها الگوهای فرکانس پیچیده را برای بهبود متابولیسم، ارتباط سلولی و گردش خون اعمال می‌کنند.

این الگوهای فرکانس در محدوده طیف بالا یعنی کمتر از ۲۰ کیلو هرتز هستند. امواج الکترومغناطیسی ارتباط سلولی را از طریق فرآیندهای همزمان بیوشیمیایی و بیوالکتریکی تقویت می‌کنند. این فرکانس‌های شفابخش همیشه به منشا درد، حتی آنهایی که در عمق بدن هستند می‌رسند، زیرا از سلولی به سلول دیگر انتقال یافته و مانند یک دومینو عمل می‌کنند.

سلول‌ها با مواد طبیعی موجود در بدن تامین می‌شوند که نیاز به داروها را از بین می‌برند. حتی سلول‌های موجود در بافت‌های عمیق زیر پوست تحت تاثیر قرار می‌گیرند، زیرا فرکانس‌ها می‌توانند بدون مانع در بدن نفوذ پیدا کنند.

الگوهای فرکانس مورد استفاده برای این درمان موجب هیچگونه سازگاری سلولی نمی‌گردند و از این رو برای کل دوره درمان موثر هستند. هر یک از اندام نیاز به ارتباط، هماهنگی و همکاری مناسب بین سلول‌های خود دارد. بدن می‌تواند به ترمیم خود کمک کند.

هایتون تراپی چه اثراتی بر روی بدن دارد؟

تسریع انتشار، عادی کردن فعالسازی مواد فرستنده درون سلولی، بهبود هماهنگی و ارتباط بین سلول‌ها برای حفظ یا تکثیر ساختارهای مورد نیاز و عملکرد بافت، بهبود فرآیندهای متابولیک مبتنی بر آنزیم، افزایش میزان و اندازه مراکز نیروی انرژی سلولی، یعنی میتوکندری‌ها، اثرات ضد ورم با تحریک ادرار زیاد، و تسریع فرآیندهای بهبودی، از جمله تاثیرات درمان از طریق هایتون تراپی می‌باشد.

مزیت اصلی هایتون تراپی چیست؟

در مقایسه با رو‌ش‌های معمول و آنهایی که شامل روش‌های دارویی هستند، هایتون تراپی در تسکین درد بسیار موثرتر است. این روش در بسیاری از موارد حتی در موارد درد مزمن که درمان آنها دشوار می‌باشد ثابت شده است. در این روش برخلاف دارو درمانی، متابولیسم بیمار تحت تاثیرات منفی قرار نمی‌گیرد و کاهش یا قطع داروها نیز امکان‌پذیر است.

هایتون تراپی بر روی چه نواحی از بدن می‌تواند تاثیرگذار باشد؟

این روش در درمان بیماری‌های مفصلی دردناک مانند آرتروز، به ویژه آرتروز زانو، سندرم درد شانه، کمر درد، بیماری میگرن، زخم‌های باز (Ulcus cruris) و درد بعد از جراحات و عملیات اثبات شده است. علاوه بر این، هایتون تراپی همچنین به تجدید حیات در موارد خستگی و فرسودگی کلی بدنی و بیماری‌های مزمن کمک می‌کند.

کاربرد هایتون ترابی

هایتون تراپی برای بررسی موفقیت‌آمیز بودن سایر درمان‌های پزشکی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی از این درمان‌ها شامل موارد زیر است:

  • برای تسریع فرایندهای بهبودی، به عنوان مثال پس از استخوان‌های شکسته
  • برای دوباره به دست آوردن قدرت عضلانی پس از دوره‌های فلجی یا استراحت مطلق طولانی مدت
  • برای جلوگیری از ترومبوز ناشی از عضله، بیشتر از همه در پاها پس از مدت طولانی استراحت مطلق اجباری
  • برای بیماری‌های سیستم عصبی
  • برای تحرک درمانی برای بیماران مسن‌تر که در رختخواب بستری بوده‌اند

هایتون تراپی در بین مدرن‌ترین و همه‌کاره‌ترین روش‌های درمان است. بسته به چگونگی، این روش می‌تواند برای درمان پلی نوروپاتی‌ها، و درمان لیپولیز (کاهش وزن، بهبود فرم و ظاهر) مورد استفاده قرار ‌گیرد.

بوتاکس میگرن در تهران

عوارض هایتون تراپی

بیماران مبتلا به عفونت‌های سیستمیک همراه با تب، عفونت‌های باکتریایی موضعی، بیمارانی که از دستگاه تنظیم کننده ضربان قلب استفاده می‌کنند و زنان باردار نباید تحت درمان با هایتون تراپی قرار بگیرند.

نحوه انجام هایتون تراپی چگونه است؟

یک بالش برای گذاشتن زیر پا و نیز یک بالش برای زیر گردن لازم است. پس از تنظیمات لازم، بیمار باید زیر یک پتو قرار بگیرد. در صورت درمان کمر، بیماران باید لباس زیر کشی بپوشند. خانم‌ها نباید جوراب شلواری بپوشند، زیرا الکترودها باید روی پاها نیز قرار بگیرند.

درمان تقریبا ۶۰ دقیقه طول می‌کشد. بنابراین باید بین جلسه یک بیمار تا جلسه‌ی بعدی ۸۰ تا ۹۰ دقیقه بگذرد تا زمان کافی برای آماده‌سازی بیمار وجود داشته باشد.

نحوه انجام هایتون تراپی

توجه شود که قبل از شروع درمان بیماران باید مثانه خود را تخلیه کنند، زیرا اغلب درمان باعث تحریک و تشدید ادرار می‌گردد. پس از تنظیمات دستگاه، بسیاری از بیماران در طول درمان ۶۰ دقیقه کامل می‌خوابند. برخی از بیماران با هدفون آهنگ آرامش‌بخش گوش می‌دهند.

بعد از ۶۰ دقیقه بیمار از طریق صدای دستگاه یا به آرامی توسط دستیار پزشک بیدار می‌شود. به طور متوسط در مجموع نیاز به ۱۰ جلسه درمان می‌باشد که در حالت ایده‌آل حداقل ۳ جلسه در هفته نیاز است. بهترین نتایج با درمان روزانه حاصل می‌شوند.

در برخی موارد ممکن است در ابتدا بدتر شدن مشکل پزشکی رخ دهد. این امر حاکی از این است که درمان در حال اثر گذاشتن است. در این حالت باید همواره درمان متعاقب در روز بعد انجام شود تا بدتر شدن اولیه وضعیت بیمار متوقف شود. با این حال، مهمتر از همه، تشخیص صحیح می‌باشد. این امر در کنار تعیین محل دقیق درد برای انجام یک درمان موثر بسیار مهم است.

نکات تکمیلی درباره دستگاه هایتون تراپی

در ادامه به بررسی چند نکته درباره عملکرد دستگاه هایتون تراپی می‌پردازیم:

تفاوت هایتون تراپی با الکتروتراپی کلاسیک

هایتون تراپی جهشی جدید در زمینه الکتروتراپی است. الکترو درمانی سنتی باعث تحریک اعصاب و عضلات می‌شود. هدف اصلی هایتون تراپی اثر مستقیم بر متابولیسم سلول‌ها است. تفاوت را می‌توان در تاثیر، تکنولوژی و کاربرد عملی درمان مشاهده کرد.

تفاوت‌ها در تاثیر درمان مرتبط با دو مکانیزم اصلی هایتون تراپی می‌باشند:

  1. در ابتدا انرژی برای افزایش پتانسیل انرژی سلولی به بدن وارد می‌شود.
  2. سپس ساختارهای سلولی را دچار نوسان می‌کند تا متابولیسم به حالت عادی بازگردد.

از دیدگاه فنی، الکتروتراپی کلاسیک یک تعدیل در دامنه نوسان است. شدت جریان تعدیل می‌شود، اما فرکانس ثابت باقی می‌ماند. در الکترو تراپی از فرکانس‌های تعدیل بین ۰ تا ۲۰۰ هرتز در محدوده فرکانس پایین و اغلب ۴۰۰۰ هرتز در محدوده فرکانس متوسط استفاده می‌شود.

در هایتون تراپی دامنه نوسان و فرکانس به طور همزمان تعدیل می‌شوند. هر چه فرکانس بالاتر باشد، انرژی بیشتری را می‌توان مطابق با منحنی آستانه تحمل فردی حساسیت الکتریکی بیمار اعمال کرد. بنابراین، این یک تعدیل همزمان فرکانس و دامنه نوسان رخ می‌دهد.

در ادامه این فرایند تحت عنوان SimulFAMi عنوان می‌شود. حرف i برای شدت به کار برده می‌شود، که همزمان با افزایش فرکانس افزایش می‌یابد. در دستگاه هایتون درمانی، فرکانس‌های هایتون بین ۴.۰۹۶ و ۳۲.۷۶۸ هرتز اعمال می‌شوند.

هایتون تراپی در دو نقطه عملی دیگر متفاوت است:

  1. الکتروتراپی کلاسیک به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه اعمال می‌شود، اما هایتون تراپی تا ۶۰ دقیقه انجام می‌گیرد.
  2. در الکتروتراپی کلاسیک، اغلب یک کانال و دو الکترود مورد استفاده قرار می‌گیرند. در هایتون تراپی تا ۴ کانال با حداقل ۱۰ الکترود استفاده می‌شود.

دو اثر اصلی هایتون تراپی

اثر هایتون تراپی چیست؟

دو اثر اصلی هایتون تراپی عبارت است از:

  1. اعمال انرژی به بدن برای فعال کردن سلول‌ها و انرژی بخشیدن به بدن
  2. ایجاد رزونانس یا تشدید به منظور نوسان سلول‌ها و ساختارهای بافتی با هدف بهبود فرآیندهای متابولیک و کاهش درد.

انرژی چگونه به سلول‌ها فرستاده می‌شود؟

منحنی آستانه تحمل حساسیت الکتریکی مشخص می‌کند که چه مقدار انرژی را می‌توان به بدن وارد کرد. هرچه فرکانس نیروی وارد شده بیشتر باشد، بدن انسان نیروی بیشتری را می‌تواند تحمل کند.

هدف این است که انرژی بیشتری به بدن منتقل شود. این امر را می‌توان با فرکانس‌های بالا به دست آورد. هایتون تراپی در محدوده بین ۴.۰۹۶ و ۳۲.۷۶۸ هرتز عمل می‌کند تا ۵۰۰۰ مگاوات به طور مستقیم به بدن اعمال می‌شود.

انتقال انرژی در دستگاه هایتون تراپی

هایتون تراپی مقدار و اندازه میتوکندری‌ها یا اصطلاحا مراکز تامین انرژی را افزایش می‌دهد. پس از درمان، بیمار احساس شادابی می‌کند درست مانند زمان پس از یک پیاده روی طولانی.

این انرژی ورودی دوگانه است. یک بار بصورت موضعی در ناحیه تحت درمان و بار دیگر همزمان در کل بدن. تجدید انرژی کل بدن امری مهم است، زیرا بیماری‌ها به ندرت محدود به یک ناحیه هستند. مقاومت در برابر بیماری در تمام بدن بهبود می‌یابد.

چه چیزی ساختار سلول و بافت را دچار نوسان می‌کند؟

میدان متناوب الکتریکی باعث نوسان ذرات باردرا می‌گردد. فرکانس‌های نوسانات اعمال شده باعث ایجاد رزونانس در مولکول‌ها و ساختارهای سلولی می‌شوند.



:: بازدید از این مطلب : 69
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 11 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

التهاب عصب چشم یا نوریت اپتیک یک بیماری شناخته‌شده چشمی است که به دلیل تورم عصب چشم ایجاد می‌شود. التهاب عصب بینایی یکی از علائم شایع بیماری ام اس نیز به شمار می‌رود.

بیماری نوریت اپتیک چیست؟

بیماری نوربت اپتیک یک نوع التهاب عصب چشم است که به گروهی از رشته‌های عصبی که اطلاعات بینایی را از چشم به مغز انتقال می‌دهند آسیب می‌رساند. درد و از دست دادن بینایی یک چشم از علائم و نشانه‌های شایع نوریت ‌اپتیک است.

اکثر افرادی که در یک دوره دچار نوریت ‌اپتیک می‌شوند، در نهایت بینایی خود را به دست می‌آورند. پس از تشخیص التهاب عصب بینایی توسط پزشک متخصص با تجویز دارو‌های استروئیدی می‌تواند روند درمان التهاب عصب چشم را سرعت بخشد.

ارتباط نوریت اپتیک و ام اس

نوریت ‌اپتیک می‌تواند نشانه بیماری ام اس باشد. التهاب عصب‌های بینایی می‌تواند باعث بروز التهاب و آسیب دیدگی اعصاب مغز و نخاع شود.

بروز علائم التهایب عصب بینایی می‌تواند اولین علامت بیماری مالتیپل ‌اسکلروزیس (ام اس) باشد یا آنکه در مراحل بعدی که بیماری پیشرفت می‌کند ظهور کند. علاوه بر ام اس اختلالات دیگری مانند انواع عفونت‌ها یا بیماری‌های سیستم ایمنی از قبیل لوپوس می‌تواند ناشی از التهاب عصبی چشم باشد.

برای درمان التهاب عصب چشم لازم است به پزشک مراجعه شود تا با تشخیص و درمان صحیح و به موقع از بروز مشکلات بعدی جلوگیری شود. از آنجاییکه التهاب عصب چشم به عنوان یک نقص سیستم ایمنی شناخته می‌شود بنابراین درمان به موقع آن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

بیماری نوریت اپتیک یا التهاب عصب چشم

علت التهاب عصب چشم چیست؟

علت اصلی التهاب عصب چشم مشخص نیست. پزشکان معتقدند که این عارضه زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به غلاف میلین عصب چشم که به ارسال سریع پالس‌های الکتریکی از چشم به مغز کمک می‌نماید آسیب وارد می‌کند.

پالس‌های الکتریکی که توسط اعصاب چشم به مغز می‌رسد در نهایت به اطلاعات بینایی تبدیل می‌شوند. در نتیحه اختلال در این اعصاب بینایی نشانه التهاب عصب بینایی است.

علت التهاب عصب چشم چیست؟

التهاب عصب چشم فرآیند بینایی فرد را مختل می‌کند و بر میزان بینایی تاثیر می‌گذارد. برخی از بیماری‌های سیستم ایمنی که باعث ایجاد نوریت اوپتیک چشم می‌شوند عبارتند از:

  • ام اس
  • سندروم دویک

التهاب عصب چشم و ام اس

مالتیپل اسکلروزیس یکی از بیماری‌های سیستم ایمنی است که در اثر آن سیستم ایمنی به غلاف میلین، که رشته‌های عصبی مغز و نخاع را پوشش می‌دهند، حمله می‌کند.

در افرادی که به التهاب عصب چشم مبتلا هستند، ریسک ابتلا به ام اس پس از تجربه یک دوره نوریت اوپتیک حدود ۵۰ درصد است. اگر تصاویر ام آر آی وجود ضایعه در مغز را نشان دهد، ریسک ابتلا به این بیماری پس از التهاب عصب چشم افزایش می‌یابد.

التهاب عصب چشم و سندروم دویک

در این بیماری التهاب در عصب بینایی و نخاع رخ می‌دهد. این عارضه به بیماری ام اس شباهت دارد ،اما باعث آسیب رساندن به اعصاب مغز نمی‌شود.
این در حالی است که در بیماری ام اس، اعصاب مغز آسیب می‌بینند.

علاوه بر بیماری‌های خود ایمنی که در بالا ذکر شد، عوامل دیگری که در بروز التهاب عصب چشم نقش دارند عبارتند از:

  • عفونت‌ها
  • مصرف برخی از داروها

عفونت‌هایی که باعث ایجاد التهاب عصب چشم می‌شوند

عفونت‌های باکتریایی مانند بیماری لایم، تب خراش گربه و سفلیس و یا ویروس‌هایی مانند هریس، اوریون و سرخک می‌تواند باعث التهاب عصب های چشم شوند. علاوه‌بر این سایر بیماری‌ها مانند لوپوس و سارکوئیدوز نیز ممکن است باعث بروز عفونت اپتیک عودکننده شوند.

مصرف داروهایی که باعث التهاب عصب بینایی می‌شود

برخی از داروها با ابتلا به التهاب عصب چشم ارتباط دارند. مصرف برخی از آنتی‌بیوتیک‌ها و کدئین می‌تواند باعث ضعیف شدن عصب چشم و در نهایت منجر به التهاب اعصاب چشم شوند.

علائم التهاب عصب چشم یا نوریت اپتیک

یکی از مهمترین علائم نوریت اپتیک این است که معمولا یک چشم درگیر می‌شود، بنابراین فرد ممکن است دچار التهاب عصب چشم راست یا التهاب عصب چشم چپ شود.

علائم التهاب عصب بینایی به شرح زیر است:

  • درد
  • از دست دادن بینایی یکی از چشم‌ها
  • از دست دادن میدان دید
  • از دست دادن توانایی دیدن رنگ‌ها
  • دیدن نورهای چشمک زن

درد

تعداد زیادی از افرادی که دچار التهاب عصب می‌شوند از درد چشم نیز رنج می‌برند که این درد با حرکت دادن چشم ها بیشتر می‌شود، گاهی اوقات این درد شبیه درد تیرکشنده پشت چشم است.

از دست دادن بینایی یکی از چشم ها

تعداد زیادی از بیماران به طور موقت دچار کاهش دید می‌شوند اما میزان از دست دادن بینایی در افراد مختلف متفاوت است. معمولا از دست دادن بینایی بین مدت چند ساعت تا چند روز رخ می‌دهد و طی مدت چند ‌هفته یا چند ماه بهبود می‌یابد. در برخی از موارد از دست دادن بینایی دائمی است.

از دست دادن میدان دید

کاهش میدان دید ممکن است در الگوهای مختلفی رخ دهد.

از دست دادن توانایی دیدن رنگ‌ها

این عارضه معمولا بر توانایی فرد در شناخت رنگ ها تاثیر می‌گذارد و ممکن است فرد متوجه شود که نسبت به گذشته رنگ‌ها با وضوح کمتری دیده می‌شوند.

دیدن نورهای چشمک‌زن

برخی از افرادی که دچار التهاب عصب چشم شده‌اند از مشاهده نور چشمک‌زن هنگام حرکت دادن چشم شکایت دارند.

در صورت مشاهده علائم التهاب عصب چشم چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟

بیماری‌های چشمی جزو بیماری‌های خطرناک و جدی هستند. برخی از این اختلالات می‌تواند باعث از بین رفتن دائمی بینایی شوند، و برخی نیز با سایر بیماری‌های حاد جسمانی ارتباط دارند.

در صورت بروز موارد زیر باید حتما به پزشک مراجعه کرد:

  • در صورتی که علائم جدیدی مانند درد چشم یا تغییر در بینایی ایجاد شود. این نشانه‌ها به صورت پیش‌رونده هستند و درمان تاثیری در بهبود آن‌ها ندارد.
  • در صورتی که علائم و نشانه‌های غیرعادی مانند بی‌حسی یا ضعف در یک یا هر دو اندام (دست و پا) ایجاد شود. این علائم نشان دهنده اختلال مغز و اعصاب هستند.

فاکتور‌های خطرناک التهاب عصب بینایی

برخی از عوامل التهاب عصب چشم عبارتند از:

  • سن
  • نژاد
  • جهش ژنتیکی

سن

در اکثر مواقع التهاب عصب چشم در بزرگسالانی با سن ۲۰ تا ۴۰ سال دیده می‌شود.

نژاد

سفید‌پوستان ساکن ایالات متحده در مقایسه با افراد سیاه‌پوست بیشتر دچار این اختلال التهاب عصبی چشم می‌شوند.

جهش ژنتیکی

برخی از جهش‌های ژنی می‌توانند ریسک ابتلا به التهاب عصب چشم و ام اس را افزایش دهند.

عوارض التهاب عصب بینایی

عوارض ناشی از التهاب عصب چشم عبارتند از:

  • آسیب دیدگی عصب چشم
  • کاهش توانایی بینایی
  • عوارض جانبی درمان

عوارض التهاب عصب بینایی

آسیب دیدگی عصب چشم

برخی از افرادی که دچار التهاب عصب چشم می‌شوند آسیب دیدگی دائمی عصب چشم را تجربه خواهند کرد اما ممکن است این آسیب دیدگی باعث بروز هیچ گونه علائم و نشانه‌ای نشود.

کاهش توانایی بینایی

معمولا تعداد زیادی از بیماران می‌توانند طی مدت چند ماه توانایی بینایی کامل یا بینایی نسبی خود را به دست آورند. اما ممکن است توانایی تشخیص رنگ‌ها به یک اختلال دائمی تبدیل شود. در برخی از افراد از دست دادن بینایی معمولا پس از درمان التهاب عصب چشم بهبود می‌یابد.

عوارض جانبی درمان

داروهای استروئیدی که برای درمان التهاب عصب چشم به کار می‌روند باعث سرکوب سیستم ایمنی بدن می‌شوند. این امر باعث می‌شود که بدن بیشتر مستعد ابتلا به انواع عفونت‌ها باشد.

سایر عوارض جانبی این داروها عبارتند از افزایش وزن و تغییرات خلقی.

روش های تشخیص نوریت اپتیک

برای تشخیص التهاب عصب چشم و تاری دید باید به متخصص چشم پزشکی مراجعه کنید. پزشک پس از معاینه چشم به بررسی سابقه پزشکی بیمار می‌پردازد.

معمولا چشم پزشک انجام تست‌های زیر را درخواست می‌کند:

  • معاینه متداول چشم
  • معاینه چشم با افتالموسکوپی
  • تست واکنش مردمک چشم به نور
  • تصویر سازی رزونانس مغناطیسی (ام آر آی)
  • آزمایش خون
  • توموگرافی انسجامی نوری (OTG)
  • ارزیابی پتانسیل برانگیخته بینایی

معاینه متداول چشم

چشم پزشک سطح بینایی و توانایی شما را در تشخیص رنگ‌ها و دید شما از گوشه چشم را بررسی می‌‍کند.

معاینه چشم با افتالموسکوپی

در این روش پزشک از وسیله دستی که دارای منبع نور است برای معاینه چشم و ساختارهای پشتی چشم استفاده می‌کند. در این تست، دیسک ‌اپتیک نیز ارزیابی می‌شود.

تست واکنش مردمک چشم به نور

پزشک نور مستقیم را مقابل چشم شما قرار می‌دهد و واکنش مردمک‌ها را به نور ارزیابی می‌کند. در افرادی که دچار التهاب عصب چشم هستند، مردمک‌هایشان به نور واکنش نمی‌دهند، این درحالی است که مردمک‌های افراد سالم در واکنش به نور تنگ می‌شوند.

تصویر سازی رزونانس مغناطیسی (ام آر آی)

در اسکن ام آر آی از میدان مغناطیسی و انرژی پالس‌های رادیویی برای تولید تصاویر بدن استفاده می‌شود. در حین ام ار ای عصبی چشم ماده حاجب تزریق می‌شود تا عصب اپتیک و سایر اجزای مغز در تصاویر دیده شوند.

انجام ام آر آی برای تشخیص محل دقیق آسیب دیدگی مغز ضروری است. وجود آسیب دیدگی عصب و مغز نشان‌دهنده بالا بودن ریسک ابتلا به بیماری ام اس است. انجام ام آر آی همچنین می‌تواند احتمال وجود سایر علل از دست دادن بینایی مانند تومور را رد کند.

آزمایش خون

انجام آزمایش خون برای بررسی وجود آنتی‌بادی‌های مخصوص این عارضه درخواست می‌شود. افرادی که مشکوک به التهاب عصب بینایی هستند باید آزمایش خون بدهند تا پزشک بتواند به طور قطع آسیب دیدگی عصب چشم را تایید کند.

توموگرافی انسجامی نوری (OTG)

این تست ضخامت لایه‌های رشته‌ای عصب شبکیه را اندازه می‌کند. در صورتی که بیمار دچار التهاب عصب بینایی باشد از ضخامت این رشته های عصبی کاسته می‌‌شود.

ارزیابی پتانسیل برانگیخته بینایی

در این تست بیمار مقابل یک صفحه مانیتور می‌نشیند که الگویی از یک طرح برجسته شطرنجی نشان داده می‌شود. پزشک تعدادی سیم و الکترود را به سر بیمار متصل می‌کند تا بتواند پاسخ‌های مغز برای شبیه‌سازی وضعیت بینایی را ثبت کند.

این نوع تست می‌تواند جریان هدایت عصبی که ناشی از آسیب دیدگی عصب اپتیک است را نشان می‌دهد. پزشک از بیمار می‌خواهد دو تا چهار هفته بعد از شروع علائم برای معاینه مجدد به مطب او مراجعه کند تا بتواند نوریت اپتیک را تایید کند.

درمان بیماری التهاب عصب چشم

معمولا بیماری نوریت اپتیک به صورت خود به خود بهبود می‌یابد. در برخی موارد پزشک برای کاهش التهاب عصب چشم داروهای استروئیدی تجویز می‌کند. این داروها معمولا عوارضی نظیر افزایش وزن، مشکلات معده ،تهوع و استفراغ و بی‌خوابی دارد.

معمولا استروئید درمانی به صورت وریدی انجام می‌شود. استروئید درمانی وریدی می‌تواند سرعت بهبود بینایی را افزایش دهد اما تاثیری بر میزان بهبود بیماری ندارد.

از دارو‌های استروئیدی برای کاهش ریسک ابتلا به ام اس یا کاهش سرعت پیشرفت آن نیز استفاده می‌شود، در صورتی که مصرف داروهای استروئیدی کمکی به بیمار نکند و بیماری او بهبود نیابد از روشی که تعویض پلاسما نام دارد استفاده می‌شود.

هنوز تحقیقات نتوانسته است کارآمد بودن تعویض پلاسما در درمان آسیب دیدگی عصب چشم را تایید کند.

پیشگیری از ام اس

افرادی که دچار التهاب عصب بینایی هستند در اسکن ام آر آی از مغز آنها دو یا چند ضایعه دیده می‌شود که مصرف داروهایی که اینترفرون بتا نام دارند می‌تواند از ابتلا به بیماری ام اس پیشگیری کند یا روند ابتلا به آن و پیشرفت بیماری را کند نماید.

از داروهای قابل تزریق برای درمان افرادی استفاده می‌شود که بیشتر در معرض بیماری‌های ام اس قرار دارند.

برخی از عوارض جانبی این داروها عبارتند از:

  • افسردگی
  • التهاب محل تزریق
  • علائم و نشانه‌های شبیه آنفولانزا

دوران بهبود التهاب عصب بینایی

اکثر افراد طی مدت ۱۲ ماه پس از التهاب عصب چشمی می‌توانند بینایی خود را به دست بیاورند. افرادی که دچار نوریت ‌اپتیک حاد هستند بیشتر در معرض در معرض خطر ابتلا به بیماری ام اس قرار دارند.

این عارضه می‌تواند حتی در افرادی که دارای بیماری زمینه ای نیستند نیز رخ دهد. اما بیمارانی که دچار بیماری ام اس یا سندرم دویک هستند مدت بیشتری طول می‌کشد تا به طور کامل بهبود یابند.

آمادگی برای مراجعه به پزشک

در صورتی که افراد دچار علائم و نشانه‌های نوریت اپیک شده باشد باید برای تشخیص و درمان بیماری چشم به متخصص چشم پزشک مراجعه کند. در ادامه اطلاعاتی را در اختیار شما قرار می‌دهیم که به آمادگی برای مراجعه به پزشک کمک می‌کند.

قبل از مراجعه به پزشک چه باید کرد؟

قبل از آنکه بیمار مبتلا به التهاب اعصاب بینایی به مطب پزشک مراجعه کند باید فهرستی از موارد زیر را تهیه کند:

  • علائم و نشانه‌های بیماری به ویژه اختلالات بینایی
  • اطلاعات شخصی کلیدی از قبیل تنش‌های عصبی اخیر، تغییرات مهم زندگی و سابقه پزشکی فردی و خانوادگی از قبیل عفونت‌های عودکننده و سایر بیماری‌های احتمالی
  • انواع دارو‌ها، ویتامین‌ها و سایر مکمل‌هایی که مصرف می‌کند.
  • سوالاتی که قرار است از پزشک بپرسد.
  • در صورت امکان به همراه یکی از اعضای خانواده با دوستان خود به مطب پزشک مراجعه کند تا در صورت لزوم بتواند اطلاعات لازم را در اختیار پزشک قرار دهند.

افراد مبتلا به التهاب اعصاب بینایی باید سوالات زیر را از پزشک بپرسند:

  • علت بروز این عارضه و علائم آن چیست؟
  • آیا علل احتمالی دیگری نیز وجود دارد؟
  • برای تائید این عارضه انجام چه آزمایشاتی ضروری است؟
  • روش‌های درمانی پیشنهادی کدام‌اند؟
  • عوارض احتمالی داروهایی که پزشک تجویز می‌کند شامل چه مواردی است؟
  • چه مدت طول می‌کشد تا وضعیت بینایی بهبود یابد؟
  • آیا التهاب عصبی چشم می‌تواند ریسک ابتلا به ام اس را افزایش دهد؟
  • اگر پاسخ این سوال مثبت است چه کارهایی می‌توان برای پیشگیری از این عارضه انجام داد؟
  • آیا احتمال وجود سایر بیماری ها مطرح است؟
  • چگونه می‌توان به بهترین روش به کنترل این بیماری پرداخت؟
  • آیا پزشک می‌تواند بروشور یا سایر مطالب چاپ شده را در اختیار بیمار قرار دهد که اطلاعات کاملی را در خصوص بیماری‌اش به او ارائه دهد؟
  • بیمار باید از پزشک چه انتظاراتی داشته باشد؟

احتمالا پزشک از بیمار سوالات متعددی می‌پرسد که در زیر به این سوالات اشاره می‌کنیم:

  • چگونه علائم و نشانه‌هایی که دارد را توصیف می‌کند؟
  • بینایی او چه مقدار کاهش یافته است؟
  • آیا از میزان وضوح رنگ‌ها کاسته شده است؟
  • آیا با گذر زمان علائم او تغییر کرده است؟
  • آیا چیزی باعث بهبود یا بدتر شدن علائم او شده است؟
  • آیا به لحاظ حرکت و هماهنگی اعضای بدن یا بی‌حسی و ضعف دست‌ها و همچنین ضعف پا دچار مشکل شده است؟


:: بازدید از این مطلب : 105
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 11 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

داشتن اطلاعات کافی درباره کمک های اولیه تشنج بسیار مهم است. اگر در خانواده یا اطرافیانتان کسی دچار تشنج می‌شود، حتما این مقاله را مطالعه کنید.

تشنج صرع چیست و انواع تشنج کدامند؟

صرع یکی از شایع‌ترین بیماری های مغز و اعصاب است. در صورتی که یک فرد، حداقل دو حمله تشنج (بدون علت مشخص مانند پائین بودن قند خون) داشته باشد، مبتلا به صرع است.

افراد مبتلا به بیماری صرع، به جز در زمان تشنج خود مانند سایر اشخاص رفتار می‌کنند. تشنج، ناشی از فعالیت بیش از حد و موقت سلول‌های قشر خاکستری مغز است که به انواع مختلفی تقسیم‌بندی می‌شود.

دو نوع از انواع تشنج به نام‌های تشنج تونیک کلونیک (همراه با عدم هوشیاری فرد و حرکات انقباضی و سپس ریتمیک اندام ها) و تشنج کمپلکس پارشیل (همراه با عدم هوشیاری فرد و علائم موضعی ولی بدون حرکات پرشی اندام‌ها) در زمان وقوع، نیازمند کمک های اولیه خاصی هستند که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت.

اساسا کمک های اولیه برای تشنج ساده هستند. هدف از این اقدامات، ایمن نگه داشتن فرد است تا زمانی که تشنج به طور طبیعی و خود به خود متوقف شود یا به متخصص مغز و اعصاب مراجعه شود.

علائم تشنج تونیک کلونیک را بشناسید

علائم و نشانه های تشنج تونیک کلونیک شامل موارد زیر است:

  • ناله کردن یا افتادن ناگهانی فرد، سفت شدن و سپس حرکات ریتمیک اندام‌ها
  • تنفس غیر طبیعی (خرخر کردن یا قطع‌گذرای تنفس)
  • تغییر رنگ پوست (کبود شدن)
  • از دست دادن کنترل ادرار یا مدفوع
  • همراه با شل‌شدن بدن، تنفس طبیعی مجددا از سر گرفته می‌شود
  • گیجی و منگی و خستگی در فرد، به دنبال حمله
  • در نهایت به دست آوردن هوشیاری کامل به طور تدریجی.
  • این تشنج می تواند از ۳۰ ثانیه تا چند دقیقه طول بکشد.

در زمان تشنج و بعد از تشنج چه باید کرد؟

اقدامات لازمی که در هنگام تشنج و بعد از تشنج باید انجام داد عبازتند از:

  • خونسردی خود را حفظ کنید و سایر افراد (در محل حادثه) را به آرامش دعوت کنید. از فرد دیگری برای حفظ آرامش کمک بخواهید.
  • اطراف بیمار را به سرعت از وسایل خطرناک و تیز پاک کنید.
  • مدت تشنج را اندازه گیری کنید.
  • یقه لباس (یا هر چیز دور گردن) وی را شل کنید. زیرا ممکن است تنفس وی را سخت‌تر کند.
  • عینک وی را بردارید.
  • مانع حرکات بیمار نشده و اندام وی را نگیرید.
  • یک جسم نرم و هموار (مثل ژاکت تا خورده) زیر سر وی قرار دهید.
  • سعی نکنید برای جلوگیری از گازگرفتگی زبان به زور دهان وی را با اشیای سخت و یا انگشتان خود باز کنید. زیرا بیمار هرگز زبان خود را نمی بلعد و یا به آن آسیب جدی وارد نمی کند. ممکن است با این کار به دندان های بیمار و یا انگشتان خود آسیب جدی وارد می کنید.
  • هرگز در حین و یا بلافاصله پس از تشنج به وی آب (و یا سایر مایعات) و دارو ندهید. زیرا ممکن است فرد مبتلا به تشنج در وضعیت عدم هوشیاری کامل، آب را آسپیره – ورود آب به داخل راه‌های هوایی- کند که این امر باعث عفونت ریه خواهد شد.

کمک اولیه تشنج تونیک کلونیک شامل چه مواردی است؟

کمک های اولیه در هنگام تشنج شامل موارد زیر است:

  • فرد را به یک طرف چرخانده و روی یک شانه بخوابانید. این کار را زمانی انجام دهید که حرکات شدید اندام‌ها تمام شده باشد و قابلیت اجرا داشته باشد. با این کار مانع ورود ترشحات و کف دهان به نای بیمار خواهید شد.
  • به وی تنفس مصنوعی ندهید. مگر اینکه پس از قطع حرکات بدن، تنفس وی به حالت عادی باز نگردد و یا اینکه تشنج در آب رخ داده باشد و فرد آب را وارد ریه‌های خود کرده باشد.
  • تا زمانی که فرد هوشیاری کامل خود را بازیابد، در کنار وی بمانید.
  • رفتار صمیمانه و اطمینان بخش با وی داشته باشید.
  • به آرامی با وی صحبت کنید و او را از اینکه کجاست آگاه کنید و به وی اطمینان دهید که ایمن است و اینکه شما تا زمانی که او کاملا بهبود یابد، نزد وی خواهید ماند.
  • در صورتی که احساس می کنید فرد همچنان گیج و منگ است و نمی تواند به تنهایی به خانه برود، به وی پیشنهاد بدهید که به آژانس، دوست یا فامیل او برای کمک به بردن او به منزل، تماس بگیرید.

علائم تشنج کمپلکس پارشیل چیست؟

در زمان تشنج کمپلکس پارشیل علائم زیر دیده می‌شود:

  • داشتن حالت خیرگی، گیجی و منگی در بیمار و عدم آگاهی از اطراف خود
  • ناتوانی در پاسخ دادن به سؤال‌ها
  • انجام حرکات غیر ارادی و اتفاقی مثل جویدن یا مکیدن لب، ور رفتن با لباس، زمزمه کردن، آب دهان را قورت دادن، دست‌ها را به هم مالیدن و سعی برای درآوردن لباس
  • این تشنج کمتر از پنج دقیقه طول می کشد.

کمک های اولیه در زمان تشنج کمپلکس پارشیل

کمک های اولیه برای تشنج کمپلکس پارشیل عبارت است از:

  • خونسرد باشید و به سایر افراد ناظر نیز آرامش دهید.
  • با بیمار تماس فیزیکی برقرار نکنید و وی را نگیرید. مگر اینکه در معرض یک خطر قریب الوقوع باشد (مثل نزدیک شدن یک ماشین یا رسیدن به لبه بالکن). در این صورت فرد را به آرامی و ملایمت از موقعیت خطرناک دور کنید.
  • در صورتی که فرد به نظر عصبانی و یا تهاجمی می رسد، از او فاصله بگیرید.
  • مدت تشنج را زمان گیری کنید.
  • فریاد نزنید.
  • موانع آسیب رسان را از مسیر فرد بردارید.
  • انتظار نداشته باشید که وی دستورات شما را بفهمد یا اجرا کند.
  • سعی نکنید تا زمانی که کاملا هوشیار شود، به وی آب، قرص یا غذا بدهید.
  • با آرامش با وی صحبت کنید و تا زمانی که هوشیاری کامل را به دست آورد، نزد وی بمانید.
  • ممکن است این نوع به تشنج تونیک کلونیک تبدیل شود، ولی بهتر است محیط اطراف بیمار را مناسب کنیم.
  • با توجه به گذرا و کوتاه بودن علایم تشنج، ضرورتی ندارد که برای هر حملۀ تشنجی با اورژانس تماس گرفته شود.

موقع تشنج چیکار کنیم؟ آیا با اورژانس تماس بگیریم؟

اگر موارد زیر در زمان تشنج وجود داشت با اورژانس تماس بگیرید:

  • اولین تشنج فرد باشد (یا اینکه اطلاعی از حمله‌های قبلی در دست نباشد).
  • فرد تنفس طبیعی خود را پس از تشنج به دست نیاورد.
  • تشنج بیش از پنج دقیقه طول بکشد و یا اگر یک تشنج به دنبال تشنج دیگر اتفاق بیفتد، بدون اینکه فرد هوشیاری خود را بین دو حمله به دست آورد (Status Epilepticus).
  • فرد به دنبال تشنج آسیب دیده باشد یا اینکه باردار، مبتلا به دیابت و یا دارای تب بالا و عفونت باشد.
  • تشنج در آب رخ داده باشد.
  • اگر هوشیاری فرد پس از قطع حرکات بدن بازنگردد.
  • در انتها تا زمانی که کمک برسد، کنار فرد مبتلا به تشنج بمانید.


:: بازدید از این مطلب : 99
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 11 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

اصول ایمنی عمومی برای بیماری صرع

توجه به این نکته حائز اهمیت است که افراد مبتلا به صرع نیازی نیست بیش از اندازه مورد مراقبت قرار گیرند، اما نکات ایمنی زیر کمک خواهد کرد تا حوادث غیر مترقبه در محیط خانه اتفاق نیفتد.

نکات عمومی که برای مراقبت از افراد صرعی باید رعایت شوند شامل موارد زیر است:

  • از سیگار کشیدن و آتش روشن کردن (به خصوص در مواقع تنهایی) خودداری فرمایید. البته بهتر است که سیگار کشیدن را کم و به تدریج قطع کنید.
  • سطح خانه را با پوشش نرم و ضخیم (مثل فرش) بپوشانید.
  • از وسائل گرم کننده ایمن در خانه استفاده کنید. شوفاژ و فنکوئل خیلی ایمن و بخاری‌های نفتی و گازسوز که کف اتاق قرار می گیرند، بسیار خطرناک هستند.
  • درجه حرارت آبگرمکن، سماور، کتری و قوری خود را در حداقل قرار دهید، که نه تنها از حوادث سوختگی جلوگیری شود، بلکه هزینه مواد سوختی شما را نیز کاهش دهد.
  • وسایل الکتریکی را هنگام عدم استفاده از پریز برق خارج سازید.
  • در صورت امکان از اتو کردن پرهیز کنید.
  • برای اتو کردن از اتوهای دارای سوئیچ خاموش کننده اتوماتیک استفاده کنید و حتما از میز اتو یا یک طاقچه ایمنی استفاده کنید.
  • از مبلمان و وسائل خانگی که لبه تیز ندارند و یا مبلمان دسته‌دار استفاده کنید و یا آنها را کنار دیوار قرار دهید تا احتمال زخمی شدن کاهش یابد.
  • لبه‌های میز و کمدها را با کوسن‌های نرم بپوشانید.
  • کشوها و درب کمدها را بسته نگاه دارید.
  • سطح اتاق‌ها را لیز و صیقلی نکنید.

اصول ایمنی در آشپزخانه برای مراقبت از بیماران صرع

برای مراقبت از بیماران صرعی موارد زیر در آشپزخانه باید رعایت شوند:

  • وسائل جدید برقی (مایکرویو ) نسبت به اجاق‌های قدیمی از نظر ایمنی بهتر است.
  • فر و وسائل برقی گرم‌کننده غذا با کلیدهای قطع و وصل اتوماتیک از دیگر موارد، ایمن‌تر است.
  • دسته‌های وسائل گرم‌کننده آشپزی باید رو به سوی انتهای دیواره اجاق قرار گیرند و از شما دور باشند.
  • وسائل الکتریکی یا گازی مورد استفاده باید کلیدهای اتوماتیک داشته باشند، مانند کتری برقی یا قهوه جوش.
  • وسائل برقی از محفظه ظرفشوئی دور نگه داشته شوند.
  • استفاده از وسائل تیز الکتریکی آشپزخانه مانند چرخ گوشت و مخلوط کن محدود شود.
  • از حمل غذاهای داغ و کتری حاوی آب جوش پرهیز کنید. غذا را نزدیک اجاق در بشقاب ریخته و سپس پذیرائی کنید.
  • وسائل نوک تیز مانند چاقو و چنگال را رو به پائین در ظرفشوئی قرار دهید.
  • ظروفی که بیشتر مورد استفاده شما قرار دارند باید در سطح پائین‌تر کابینت‌ها قرار دهید تا قابل دسترسی باشند.
  • در حد امکان از وسائل نشکن و غیر چینی استفاده کنید.
  • در صورت استفاده از ظروف شکستنی و استفاده از چاقو یا شستن بشقاب و همچنین کار با وسایل تیز، از دستکش‌های پلاستیکی استفاده کنید.
  • از بشقاب‌ها و فنجان‌هایی که دارای درپوش هستند استفاده کنید تا از بریدگی یا سوختگی در اثر ریختن مواد جلوگیری شود.
  • حتما پس از استفاده از وسایل الکتریکی، بلافاصله دو شاخه از پریز برق کشیده شود.

ایمنی در حمام برای مراقبت از بیماران صرعی

نکاتی که در حمام برای مراقبت از بیماران مبتلا به صرع باید رعایت شوند عبارتند از:

  • هنگام استحمام درب حمام را قفل نکنید. به جای قفل‌کردن درب یک برچسب “اشغال است” را روی دستگیره بیرونی درب حمام قرار دهید.
  • زمانی که در منزل تنها هستید از حمام کردن یا دوش گرفتن خودداری کنید.
  • هنگام شستشو در حمام تا حد امکان روی صندلی ایمن و محکم بنشینید و آب را در داخل لگن یا وان نیمه پر کرده و در دسترس قرار دهید و از دوش دستی استفاده کنید.
  • سطح حمام را برای جلوگیری از لیز خوردن با پوشش مناسب بپوشانید.
  • با آب داغ حمام نکنید.
  • از وسایل شیشه‌ای شکستنی و یا برقی مانند سشوار یا ریش تراش استفاده نکنید.
  • در حمام را طوری نصب کنید که به سمت بیرون باز شود، نه داخل (تا اگر کسی پشت در گیر افتاد، بتوان در را باز کرد).

ایمنی و صرع در خواب

نکاتی ایمنی برای مراقبت از بیماران دارای صرع در خواب شامل موارد زیر است:

  • استفاده از تخت‌های راحت، بزرگ، نرم وکوتاه توصیه می‌شود.
  • از وسایل خطرناک و سوزاننده در کنار رخت‌خواب استفاده نشود.
  • از خوابیدن زیر کرسی خودداری شود.

پلکان‌ها چگونه برای بیماران صرع ایمن می‌شوند؟

برای تامین ایمنی پلکان‌ها برای بیماران مبتلا به صرع موارد زیر را انجام دهید:

  • محلی را برای اقامت خود انتخاب کنید که هم سطح زمین باشد.
  • در صورت امکان از زندگی در آپارتمان‌های دارای پله اجتناب کنید.
  • دقت کنید لبه‌های پله‌ها تیز نباشند و یا پله‌ها را با فرش‌های ضخیم بپوشانید .
  • دو تا سه پا گرد در پله‌های معمولی سبب ایمنی بیشتر و جلوگیری از افتادن می‌شود.
  • نرده‌های بلند برای پلکان‌ها باعث ایمنی و جلوگیری از افتادن است.

ایمنی در اتاق نشیمن برای مبتلایان به صرع

نکات ایمنی اتاق نشیمن برای بیماران مبتلا به صرع شامل موارد زیر است:

  • برای تزئین فضا از وسایل شکستنی مانند دکورهای شیشه‌ای، آینه‌ای و آویز استفاده نکنید.
  • استفاده از چراغ‌های سقفی بر چراغ‌های رومیزی ترجیح دارد.
  • یک حفاظ جلوی شومینه بگذارید و از حمل خاکستر داغ اجتناب کنید.
  • محل روبروی مبلمان راحتی را از وسایل خالی نگه دارید.

نکات ایمنی در هنگام تماشای تلویزیون و کار با کامپیوتر

به افرادی که نوع صرع آنها به وسیله نور چشمک زن تحریک می‌شود، تدابیر زیر برای تماشای تلویزیون و کار با کامپیوتر توصیه می‌شود:

  • یک چراغ روشنایی برای کاهش تحریک نوری مورد نیاز است.
  • چراغ‌های روشنایی باید سقفی و در پشت شخص تماشا کننده باشد.
  • زاویه تماشای تلویزیون یا مانیتور کامپیوتر باید ۴۵ درجه باشد. اگر روی زمین هم نشسته باشید زاویه دید شما با تلویزیون باید ۴۵ درجه باشد.
  • هنگام تماشای تلویزیون نزدیک آن ننشینید.
  • از بازی‌های کامپیوتری به مدت طولانی پرهیز کنید. هر نیم ساعت یک بار بین بازی ها استراحت کنید.
  • در فواصل استفاده از کامپیوتر برای مدت طولانی، استراحت در فواصل کار توصیه می‌شود.

ایمنی در اتاق کار برای بیماران صرع چگونه است؟

ایمنی محل کار برای بیماران صرع عبارتند از:

  • از وسایل الکتریکی سنگین استفاده نکنید.
  • در زمان کار از صندلی راحتی کوتاه استفاده کنید.
  • لباس‌های حفاظتی کار مورد نظر خود را فراموش نکنید.
  • از انجام کار در کنار اجاق و تنور خودداری کنید.

ایمنی در حیاط برای افراد مبتلا به بیماری صرع

برای ایمن کردن حیاط برای بیماران صرعی اقدامات زیر انجام شود:

  • زمانی که قصد انتخاب خانه دارید، هم سطح بودن در ورودی و حیاط خانه را در نظر داشته باشید.
  • محل بازی کودکان را با در نظر گرفتن نکات ایمنی انتخاب کنید.
  • در صورتی که حمله‌های مکرر منجر به افتادن در محیط‌های فرش نشده می‌شود، استفاده از کلاه ایمنی توصیه می‌شود.
  • در صورتی که حیاط خانه دارای استخر است ، کنار آن حفاظ نصب کنید.
  • عدم دسترسی کودکان به استخر ، هنگام بازی در حیاط بسیار مهم است.
  • هیچ گاه به تنهایی شنا نکنید و در مورد وضعیت خود به همراه و یا غریق نجات اطلاع دهید.
  • حتی اگر شنا را به خوبی می دانید از بازوبند و جلیقه شنا (به ویژه در هنگام شنا در قسمت عمیق استخر) استفاده کنید.


:: بازدید از این مطلب : 91
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهارشنبه 11 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

بهداشت دهان و دندان امر بسیار مهمی است که همه افراد باید به آن توجه داشته باشند. این مساله برای افرادی که داروهای خاصی مصرف می‌کنند، اهمیت بیشتری دارد. مثلا بیماران مبتلا به صرع ممکن است دچار عوارض داروهای ضد صرع در دهان و دندان‌هایشان شوند.

اهمیت بهداشت دهان و دندان

به عقیده دندان پزشکان و متخصصان علوم بهداشتی، مهم‌ترین عامل پوسیدگی دندان‌ها و لثه پلاک میکروبی است. پلاک میکروبی شامل تجمع میکروب‌ها روی دندان و لثه است.

مهمترین راه حفظ سلامت دهان و دندان رعایت توصیه‌های بهداشتی، کنترل و حذف پلاک میکروبی و برداشتن جرم‌های سخت از روی دندان‌ها است.

جرم شامل مواد سختی است که از راه معدنی شدن پلاک حاصل می‌شود. جرم‌ها به علت چسبندگی زیاد به دندان به ویژه در کنار و زیر لثه‌ها، با مسواک برداشته نمی‌شوند و باید با روش‌های مکانیکی به وسیله دندان پزشکان و یا بهداشت‌کاران، دهان و دندان پاکسازی شوند.

تنها مسواک زدن منظم و رعایت بهداشت دهان و دندان می‌تواند از تشکیل پلاک‌های میکروبی و جرم‌ها جلوگیری کند.

عوامل دیگری هم مثل بیماری‌های عمومی و ضعیف کننده، بارداری، کمبود ویتامین‌ها به‌ویژه ویتامین C، بلوغ و مصرف منظم بعضی داروها در پیدایش التهاب لثه نقش دارند که باعث تشدید عمل میکروب‌ها، پلاک‌ها و جرم‌ها می‌شوند.

در دندان پزشکی حفظ بهداشت دهان، کنترل و حذف پلاک‌های میکروبی مقدم بر درمان‌های دیگر مانند پر کردن، ارتودنسی، گذاشتن دندان و حتی جراحی است. زیرا این گونه درمان‌ها در کسانی که بهداشت دهانی ضعیف دارند با شکست مواجه می‌شوند.

روش های حفظ بهداشت دهان و دندان شامل مسواک زدن ، کاربرد نخ دندان و استفاده از دهان شویه های مختلف است.

داروهای ضد صرع و تورم لثه

تورم و افزایش حجم لثه در مبتلایان به صرع به علت مصرف بعضی از داروها مثل فنی توئین، والپروات سدیم و کاربامازپین است که درصد شیوع آن حدود ۵۰ درصد گزارش شده است.

به دلیل احتمال بروز افزایش حجم لثه در اثر مصرف فنی توئین باید بیمار از بهداشت دهانی مناسبی برخوردار باشد. برای این هدف نیاز به ویزیت‌های مکرر می‌باشد. در صورت بروز بیش از حد افزایش لثه، نیاز به عمل جراحی الزامی است.

افزایش حجم لثه در بیمارانی که والپروات سدیم مصرف می‌کنند به ندرت دیده می‌شود. بزرگی لثه اغلب از لثه بین دندان و لبه لثه شروع شده و شایع‌تر است. رعایت دقیق بهداشت دهان در جلوگیری و کاهش شدت افزایش حجم لثه بسیار مهم است.

تاثیر و عوارض داروهای صرع روی دهان و دندان

عوارض دهانی شایع داروهای ضد صرع بسته به نوع دارو متفاوت است. عوارض سه داروی مهم صرع در ادامه بیان شده است.

داروی فنی توئین

داروی فنی توئین می‌تواند باعث افزایش حجم لثه، تاخیر در بهبود، خونریزی لثه و عفونت های میکروبی شود.

عوارض داروی کاربامازپین

داروی کاربامازپین می‌تواند موجب خشکی دهان، عفونت‌های میکروبی، تاخیر در بهبود و خونریزی لثه شود.

عوارض داروی والپروات سدیم

خونریزی لثه ناشی از کمبود پلاکت‌های خون، تاخیر در بهبود، عفونت های میکروبی برخی از عوارض داروی والپروات سدیم است که می‌تواند در بیماران صرعی ایجاد شود.

پیشگیری از عوارض داروهای صرع

بهتر است فرد مبتلا به صرع قبل از شروع مصرف دارو به دندان پزشک مراجعه کند تا مورد عمل جرم‌گیری قرار گیرد و به وی آموزش بهداشت دهان و دندان داده شود تا پیشگیری لازم به عمل آید.

در صورتی که پس از مصرف دارو، ناراحتی لثه دیده شود، باید با پزشک بیمار مشاوره به عمل آید تا در صورت امکان، دارو تغییر یابد و باید آزمایش خون از نظر کم خونی و میزان پلاکت داده شود.

طبق آمار در مواردی که بهداشت دهان و دندان رعایت شده است، ولی ناراحتی لثه وجود دارد، تغییر دارو باعث از بین رفتن افزایش حجم و ناراحتی لثه شده است و یا باید افزایش حجم زیاد لثه را به وسیله جراحی درمان کرد.

بیماری صرع و یا هر بیماری دیگری نباید مانع رعایت بهداشت فرد شود زیرا مسواک نزدن خود عوارض بدتری را به همراه دارد. در صورتی که به خاطر وجود ناراحتی دندان یا لثه به دندان پزشک مراجعه کردید، حتما او را از بیماری خود و داروهایی که مصرف می کنید، مطلع سازید تا دندان پزشک نسبت به وضعیت بیماری شما اقدامات درمانی را انجام دهد.

چنانچه احتمال می‌دهید در حین درمان، حمله به شما دست خواهد داد، دندانپزشک را مطلع سازید. در پایان باید گفت که تمام اقدامات درمانی و بهداشتی همراه با هم هستند و توجه به هر کدام از آنها ضروری است.



:: بازدید از این مطلب : 109
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 10 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

صرع یک اختلال عصبی مزمن و بلندمدت است که معمولا با تشنج همراه است. علت صرع به صورت دقیق قابل تشخیص نیست ولی صرع در برخی افراد به دلیل آسیب مغزی، سرطان مغز، سوء مصرف دارو و الکل و دلایل دیگر ایجاد می‌شود

بیماری صرع چیست؟

اکثر افراد با واژه صرع و تشنج آشنایی دارند. صرع یا اپی‌لپسی جزو بیماری‌های شایع مغز و اعصاب به شمار می‌رود. صرع یک اختلال مزمن است که علامت اصلی آن تشنج‌های پی در پی است.

منظور از تشنج های تکرار شونده این است که با یک بار تشنج در فرد، تشخیص صرع داده نمی‌شود و همچنین اگر عوامل محرک ایجادکننده خاصی برای تشنج وجود داشته باشد (مانند قند خون یا کلسیم پائین) در این صورت نیز به آن بیماری صرع گفته نمی‌شود.

لازم به ذکر است که صرع یک اختلال روانی، مسری یا واگیردار و در دسته بیماری‌های ارثی محسوب نمی‌شود. صرع یک اختلال در عملکرد فیزیولوژیک قشر مغز است که به صورت تشنج دیده می‌شود.

در زمان تشنج چه اتفاقی می افتد؟

عملکرد سلول‌های مغزی از طریق هدایت جریان الکتریکی است و از طریق این جریان الکتریکی، اعمال مختلف قسمت‌های مختلف مغز و بدن هماهنگ و تنظیم می‌شود.

اگر جریان الکتریکی سلول‌های خاکستری یا قشر مغز مختل شود و به‌طور همزمان، غیر طبیعی و ناگهانی تخلیه الکتریکی در قسمتی از سلول‌های قشری مغز اتفاق بیافتد، فرد دچار تشنج می‌شود و بسته به اینکه کدام قسمت و یا قسمت‌هایی از مغز دچار این اختلال شود، شکل و نوع تشنج متفاوت است.

بیماری صرع و تشنج

تجسم کنید که یک گروه نوازنده در یک ارکستر قطعه آهنگ موزون را می‌نوازند. هر نوازنده باید در زمان مشخص یک نت خاص با ریتم مشخص را اجرا کند. حال اگر یک نفر یا تعدادی از نوازنده‌ها در نواختن و اجرای نت مربوط به خود اشتباه کنند، تمام نظم آهنگ به هم می‌ریزد. می‌توان گفت این مسئله مشابه اتفاقی است که در یک حمله تشنج می‌افتد.

انواع صرع را بشناسید

صرع انواع مختلفی دارد که با توجه به خصوصیات، نوع تشنج و نیز تغییرات نوار مغزی طبقه‌بندی می‌شود.

دو دسته کلی از انواع صرع عبارتند از:

  • صرع منتشر
  • صرع کانونی

صرع منتشر (ژنرالیزه Generalized)

در این نوع صرع، تخلیه الکتریکی غیرطبیعی در قشر مغز هنگام تشنج مغزی اتفاق می‌افتد و در نتیجه فرد هوشیاری خود را از دست می‌دهد. دلیل نامگذاری این نوع صرع به صرع منتشر نیز همین ویژگی آن است.

این نوع صرع انواع مختلفی دارد. بعضی از انواع آن که شایع‌تر هستند، عبارتند از:

  • صرع تونیک-کلونیک
  • صرع ابسانس
  • صرع میوکلونیک، آتونیک و تونیک

صرع تونیک کلونیک

اکثر مردم با این نوع صرع بیشتر مواجه می‌شوند. در این نوع صرع حرکات غیر ارادی اندام‌ها ایجاد می‌شود، فرد هوشیاری خود را از دست می‌دهد و ممکن است لب‌ها، مخاط دهان و یا زبان خود را گاز بگیرد و ترشحات کف آلود دهان وجود داشته باشد.

مدت زمان تشنج کوتاه است ولی پس از آن فرد به خواب می‌رود که ممکن است تا نیم ساعت طول بکشد و بعد از آن به تدریج هوشیاری خود را به دست می‌آورد. در هر سنی ممکن است این فرم تشنج صرعی دیده نشود.

صرع ابسانس

در این نوع حمله صرع فرد ارتباط خود را برای چند ثانیه با اطراف از دست می‌دهد ولی حرکات غیر ارادی وجود ندارد و پس از سپری شدن مدت زمان تشنج صرع فعالیت قبلی خود را ادامه می‌دهد. به طور مثال هنگام صحبت کردن یا نگاه کردن به تلویزیون برای مدت بسیار کوتاهی متوجه اطرافیان و محیط نمی‌شود. تشنج در کودکان بیشتر به دلیل این نوع اختلال صرع است.

صرع میوکلونیک، آتونیک و تونیک

این نوع از صرع‌ها با وجود علائم بالینی متفاوت، وجه مشترک آنها تخلیه الکتریکی غیرطبیعی از کل قشر مغز در حین حمله تشنجی است.

صرع کانونی (موضعی یا پارشیال)

صرع کانونی یا موضعی انواع مختلفی دارد که مهمترین آن‌ها صرع کانوی ساده، صرع پارشیال مرکب و صرع موضعی منتشر ثانویه می‌باشد.

همان‌طور که از نام صرع کانونی مشخص است، در قسمتی از مغز، کانون تشنج وجود دارد و بسته به اینکه آن قسمت از مغز چه عملکردی داشته باشد، علائم بالینی و فرم تشنج متفاوت است. به طور مثال اگر کانون تشنج در ناحیه بینایی باشد ممکن است تشنج فرد به صورت اختلال و توهمات بینایی گذرا رخ دهد.

در فرم صرع موضعی منتشر ثانوی، هوشیاری فرد مختل می‌شود و در ضمن علائم خاصی به صورت حرکات غیر ارادی تکرار شونده به نام اتوماتیسم نیز خواهد داشت.

میزان شیوع صرع

صرع در بین بیماری‌های شایع مغز و اعصاب رتبه چهارم را دارد و در جوامع مختلف دنیا دیده می‌شود ولی میزان شیوع صرع در جوامع مختلف بین ۵% تا ۳% در صد جمعیت همان جامعه، متفاوت است.

مریضی صرع در تمام رده‌های سنی دیده می‌شود، گرچه صرع در کودکان و افراد سالمند شیوع بیشتری داشته و در زنان و مردان تقریبا به یک نسبت دیده می‌شود. تخمین زده شده (طبق آمار موجود) که در حال حاضر ۶۵ میلیون نفر مبتلا به صرع در دنیا وجود دارد.

علت مریضی صرع چیست؟

در حدود دو سوم موارد علت اصلی صرع مشخص نیست (که به آن صرع ناشناخته یا ایدیوپاتیک گفته می شود). در بقیه موارد نیز، دلایل وقوع صرع متفاوت است.

به‌طور کلی دلایل صرع موارد زیر است:

  • مشکلات عروقی (سکته مغزی، عروق غیرطبیعی و …)
  • ناهنجاری‌های مادرزادی مغز و ضربه مغزی
  • تومورهای مغزی
  • بیماری‌های تحلیل‌برنده یا دژنراتیو
  • عفونت‌های مغزی مانند آلزایمر

اما علت ابتلا به صرع در سنین مختلف متفاوت است.

مثلا صرع در کودکان می‌تواند علت‌های ایدیوپاتیک (ژنتیک)، علل مادرزادی و ناشی از عفونت باشد. درحالی‌که دلایل صرع در بزرگسالان مواردی نظیر مشکلات عروقی، تومورها و بیماری‌های تحلیل برنده مغز است.

از میان این عوامل، عفونت‌ها و ضربه‌های مغزی جزو دلایل شایع صرع به شمار می‌روند.

علت تشدید تشنج در افراد مبتلا به صرع

دلایلی که منجر به تشنج شدید در افراد مبتلا به صرع می‌شود عبارتند از:

  • عدم رعایت بهداشت خواب (کم‌خوابی، بی‌خوابی و …)
  • عدم رعایت بهداشت تغذیه (گرسنگی، کم‌خوری و …)
  • عدم رعایت بهداشت روانی (استرس، خشم و هیجان)
  • عدم رعایت بهداشت جسمی (خستگی مفرط، کم آبی، بیماری‌هایی مانند تب، سرما‌خوردگی و …)
  • استفاده از مواد مخدر یا محرک

نحوه تشخیص صرع به چه صورت است؟

مهم‌ترین نکته‌ای که در تشخیص صرع باید به آن توجه کرد، علائم و شرح حال بیمار است. بر اساس این موارد، تشخیص صرع توسط متخصص مغز و اعصاب انجام می‌شود.

برای تایید تشخیص و بررسی تغییرات الکتروفیزیولوژیک باید از بیمار نوار مغز گرفته شود و برای بررسی و یافتن علت اصلی صرع انجام تصویربرداری مغز و آزمایشات خونی مرتبط، ضروری است.

در مواردی که از نظر تشخیص بالینی هنوز تردید وجود دارد از LTM استفاده می‌شود.

تشخیص بیماری صرع

روش های درمان صرع

درمان اولیه و اصلی صرع، درمان دارویی است. انواع زیادی از داروهای ضد صرع (نسل قدیم و جدید) وجود دارند که بر حسب نوع تشنج، تعداد تشنج، زمان تشنج، سن و جنس فرد مبتلا و معاینات بالینی و پاراکلینیک توسط متخصص مغز و اعصاب انتخاب و تجویز می‌شود.

طول مدت درمان و مصرف منظم داروها در درمان تشنج بسیار مهم است. نوع و علت صرع، معاینه بالینی و یافته های پاراکلینیک، تعیین‌کننده مدت زمان درمان است. طول مدت درمان صرع معمولا بین ۲ تا ۵ سال است. مصرف نامنظم یا قطع قبل از موعد دارو، باعث بروز و تکرار تشنج می‌شود.



:: بازدید از این مطلب : 105
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 10 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

علاوه بر درمان دارویی صرع که بسیاری از افراد برای کنترل حمله های تشنجی استفاده می‌کنند، روش های غیر دارویی درمان صرع مانند جراحی و رژیم غذایی نیز می‌تواند مفید باشد.

بیماری صرع چگونه ایجاد می شود؟

گاهی اوقات ضایعه‌های مغزی با ایجاد اختلالاتی در عملکرد سلول‌های قشری مغز بعد از مدتی سبب بروز حملات تشنجی می‌شوند. مانند ضایعه‌های ناشی از تومورها، سکته‌ها و ضربه‌های مغزی.

نکته قابل توجه این است که انسان‌ها در هنگام رشد در دوره جنینی خود، بسته به جنس، رشد مغزی متفاوتی دارند. مثلا تکامل مغزی در جنین دختر هنگام پنج ماهگی مرحله حساسی است، در صورتی که در جنین پسر این تکامل در نه ماهگی رخ می‌دهد، بنابراین چون هنگام زایمان خطر نارسایی اکسیژن به مغز نوزاد وجود دارد، این خطر برای نوزاد پسر، بیشتر است.

حساس‌ترین قسمت مغز به کمبود اکسیژن، ناحیه گیجگاهی است. بنابراین در موارد نارسایی اکسیژن، حین زایمان این ناحیه صدمه می‌بیند و موجب بروز ضایعه‌ای در این قسمت می‌شود.

بعد از گذشت زمان طولانی که چند سال ممکن است طول بکشد، منطقه صدمه دیده دچار فرآیندی می‌شود که حمله های تشنجی را ایجاد می‌کند و فرد دچار بیماری صرع می‌شود.

روش های درمان بیماری صرع

منطقی به نظر می‌رسد که با جراحی مغز و برداشت ضایعه ایجاد شده در مغز، تشنج های بیمار را کنترل کرد. ولی باید توجه داشت که روش اصلی و انتخاب اول، درمان صرع با دارو است.

روش های غیر دارویی درمان صرع منحصر به مواردی است که اولا بیمار به درمان دارویی پاسخ نداده باشد و ثانیا نوع و تعداد حمله های صرع به شکلی باشد که زندگی عادی فرد را از نظر فیزیکی و روانی مختل کرده باشد.

درمان غیر دارویی صرع شامل موارد زیر است:

  • جراحی بر روی مغز
  • تحریک عصب واگ
  • رژیم کتوژنیک

درمان صرع با عمل جراحی

این روش در موارد خاص و فقط در ۱۰ تا ۲۰ درصد بیماران مبتلا به حمله های تشنجی غیرقابل کنترل انجام می‌شود و تنها در بعضی بیماران، جراحی صرع باعث توقف کامل تشنج ها می‌شود.

در بقیه موارد یا صرع به صورت نسبی کنترل می‌شود یا اینکه هیچ تغییری در تشنج ها ایجاد نمی‌شود و غالبا بعد از عمل جراحی نیز نیاز به مصرف داروهای ضد صرع ادامه می‌یابد.

جراحی مغز برای درمان صرع انواع مختلف دارد. دو روش اصلی و عمده آن عبارتند از:

  1. برداشتن محل اصلی تولید کننده امواج تشنجی
  2. قطع راههای ارتباطی در مغز

درمان صرع با جراحی مغز

برداشتن محل اصلی تولید کننده امواج تشنجی

گاهی امواج الکتریکی غیرطبیعی که منجر به حمله های تشنجی می‌شوند از یک کانون موضعی مشخص منشـا می‌گیرند و سپس در تمام قشر مغز منتشر می‌شوند. در این صورت برداشتن کانون مولد تشنج می ‌واند از انتشار امواج صرعی و حمله‌های بالینی جلوگیری نماید.

قطع راههای ارتباطی در مغز

گاه امواج الکتریکی غیرطبیعی از یک کانون دائمی و مشخص منشا نمی‌گیرند، بلکه به طور منتشر در کل مغز شروع می‌شوند. در این گونه موارد قطع راههای ارتباطی بین دو نیمکره مغزی باعث قطع امواج منظم سراسری مغز شده و در نتیجه حمله صرع کنترل می‌شود.

این روش در صرع هایی مانند صرع آتونیک (حمله ناگهانی از دست رفتن تون عضله و افتادن لحظه‌ای و آنی) که یک کانون مشخص برای برداشتن وجود ندارد، کاربرد دارد.

تحریک عصب واگ VNS)VAGUS NERVE STIMULATION)

VNS یک روش جدید درمان صرع است که مناسب انواع صرع های غیرقابل کنترل می‌باشد و می‌تواند در بسیاری از مواقع تعداد حمله های تشنجی را کاهش دهد. این روش در سال ۱۹۸۵ توسط ژاکوب زابارا پیشنهاد شد و بعد از مطالعه‌های تجربی بر روی حیوان‌ها و سپس بر روی انسان به تدریج تکامل یافت و در حال حاضر بر روی بیشتر از ۱۰ هزار نفر در دنیا به کار گرفته شده است.

این مسئله ثابت شده است که عصب واگ به عنوان عصب دهم مغزی، به میزان بیش از ۶۰ درصد توان سیستم نباتی بدن را جهت کنترل قلب، ریه‌ها و دستگاه گوارش به عهده دارد.

هنگامی که این عصب به‌طور ناخودآگاه از طریق سیستم‌های داخلی مغز تحریک می‌شود، موجب کاهش ضربان قلب و افزایش حرکات روده می‌شود. در حقیقت باید گفت که عملکرد این عصب در زمانی که انسان نیاز به آرامش و آسایش دارد و از طرف هیچ عامل خارجی تهدید نمی‌شود، حداکثر توان خود را خواهد داشت.

عصب واگ

در این روش یک محرک کوچک (PACEMAKER) زیر پوست گردن، نزدیک عصب واگ در قسمت چپ کاشته می‌شود. این محرک، عصب واگ را در فاصله‌های زمانی معینی تحریک می‌کند و با انتشار این تحریک‌ها از طریق عصب به مغز، فعالیت تشنجی متوقف می‌شود.

آمار گزارش شده در مطالعه‌های مختلف در رابطه با تاثیر VNS متفاوت است، اما به طور کلی VNS در موارد محدودی باعث توقف کامل حمله‌ها می‌شود.

در بعضی آمارها در ۶۰ در صد موارد، حمله‌ها یا از بین رفته و یا کاهش یافته‌اند و در برخی دیگر در ۳۰ درصد موارد کاهش حداقل ۵۰ درصد حمله های تشنجی گزارش شده است.

همچنین این روش در افراد بالای ۱۲ سال با تشنج های مقاوم به درمانی که به صورت موضعی شروع می‌شوند، به کار گرفته شده است. لیکن در افرادی که جراحی بر روی آنها موثر است (مانند برداشتن ضایعه کانونی در مغز)، به دلیل تأثیر بیشتر آن در کنترل تشنج ها، قبل از VNS انتخاب اول جراحی است.

از جمله عوارض تحریک عصب واگ خشونت صدا است که در اکثر بیمارانی که VNS دارند، اتفاق می‌افتد. از عوارض دیگر سرفه، گلودرد، خواب رفتگی (گزگز کردن) و احساس تنگی نفس است و ممکن است موجب مشکلات تنفسی زمان خواب نیز شود که این نکته مهم است و قبل از انجام VNS باید تشخیص داده و درمان شود.

مزیت اصلی VNS فقدان عوارض دارویی مانند خواب آلودگی، خستگی، سرگیجه یا گیجی و منگی است. همچنین خلق و خوی و اعتماد به نفس فرد را بهتر می‌کند. اما بهرحال این یک روش جراحی است و عوارض عمومی مربوط به یک جراحی را دارد و باطری دستگاه نیز باید هر ۳ تا ۱۰ سال تعویض شود.

درمان صرع بدون دارو و از طریق تحریک عصب واگ مناسب افراد زیر است:

  • افرادی که کاندید خوبی برای روش جراحی نیستند.
  • افرادی که افرادی کهتشنج های مکرر دارند.
  • پیشرفت آهسته و تدریجی در تشنج ها دارند.

تاثیر رژیم غذایی کتوژنیک در صرع (KETOGENIC DIET)

از قرن‌ها پیش رژیم درمانی خاص و طولانی مدت در درمان بسیاری از بیماری‌ها از جمله صرع به کار گرفته شده است. تاثیر رژیم درمانی بر روی کنترل حمله های تشنجی مثبت بوده و منجر به استفاده علمی و بالینی رژیم‌های خاص از سال ۱۹۲۰ شد که به رژیم کتوژنیک معروف شد.

در این رژیم غذایی کربوهیدرات ها محدود شده و ۹۰-۸۰ درصد کالری از طریق چربی به بدن می‌رسد. از سوخت و ساز چربی در کبد، موادی آزاد و وارد خون می‌شود که کتون نامیده می‌شوند.

رژیم کتوژنیک و درمان صرع بدون دارو

در این رژیم با توجه به اینکه کربوهیدرات بسیار کمی به بدن می‌رسد، سلول‌های مغزی به اجبار مواد کتونی موجود در خون را جذب می‌کنند و از آنها برای متابولیسم (سوخت و ساز) خود استفاده می‌کنند.

در نهایت حاصل این تغییر متابولیسم، افزایش گابا در پایانه عصبی است. (گابا GABA نوعی واسطه شیمیایی در مغز است که اثر مهاری بر روی حمله های تشنجی دارد) رژیم کتوژنیک در کودکان بین ۱۲-۱ سال (بیشتر ۵-۲ سال) استفاده می‌شود.

در نوجوانان و افراد بالغ به دلیل تکامل مغزی، سلول‌های عصبی ۵-۴ برابر کمتر از سلول‌های مغزی کودک توانایی برداشت مواد کتونی را دارند، لذا این روش درمانی در نوجوانان و بالغین چندان موثر نیست (گرچه بررسی‌هایی در اثر بخشی آن در بالغین نیز انجام شده است که نیاز به مطالعات بیشتر دارد)

این رژیم در تمام تشنج های مقاوم به درمان کاربرد دارد و باعث کاهش تشنج ها در نیمی از بیماران می‌شود.



:: بازدید از این مطلب : 102
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 10 خرداد 1401 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : heydaribookboj

دانش آموزان مبتلا به صرع مجبور هستند بخش زیادی از روز را در مدرسه سپری کنند. بنابراین لازم است دانش آموزانی که به صرع ابتلا دارند، در مدرسه به نکات مهمی توجه کنند.

دانش آموز مبتلا به صرع در مدرسه چه چالش‌هایی دارد؟

صرع در هر زمانی از زندگی ممکن است دیده شود ولی در اکثر موارد افراد مبتلا به صرع اولین تشنج را در زمان کودکی و یا در جوانی تجربه می‌کنند. با توجه به اینکه زمان زیادی از زندگی کودک و نوجوان در مدرسه سپری می‌شود، بدیهی است که معلم مدرسه باید با دانش آموزی که صرع دارد و یا اخیرا مبتلا شده بیشتر مواجه شود و انتظار می‌رود راهکارهای مناسب و بهتری داشته باشد.

دانش آموز صرعی ممکن است با چالش‌هایی مواجه شود که برای دیگر دانش آموزان ناشناخته است. این چالش‌های کوچک و بزرگ می‌تواند به علت یکی از موارد زیر باشد:

  • زمان بروز تشنج
  • نوع و شدت حمله های تشنج
  • درمان دارویی صرع (نوع و مقدار دارو)
  • مسائل شناختی و درمانی
  • مشکلات اجتماعی، روانی و یا توام
  • سطح و میزان آگاهی و دانش مسئولین مدرسه در مورد صرع
  • همکاری و مقدار شناخت و دانش دیگر دانش آموزان مدرسه و دوستان

اصول مراقبت های ویژه از دانش آموزان مبتلا به صرع

بهتر است به نکات زیر درباره بیماری صرع توجه کنید:

  • واکنش‌های منفی دوستان و سایر هم کلاسی‌ها و اولیای مدرسه اثر منفی بر روی دانش‌آموز مبتلا به صرع دارد.
  • صرع وضعیت و حالتی نیست که باعث نگرانی و ترس شود.
  • بسیار مهم است که اولیای مدرسه راجع به صرع، انواع آن، اثرات خلقی – روانی و نیز درمان آن اطلاعات کامل داشته باشند.
  • مهم این است که بدانیم تشنج‌ها غالبا به طور کامل با درمان دارویی کنترل می‌شوند و حتی اگر نشوند، تشنج تنها یک موقعیت موقتی است و افراد مبتلا به صرع در بین تشنج‌ها، افرادی کاملا طبیعی و عادی هستند.
  • تشنج ممکن است در شرایط خاص اتفاق بیفتد که غالبا به دنبال محرک‌ها و عوامل تشدید کننده (Tigger) به وجود می‌آید که این عوامل می‌تواند به صورت عمومی و شایع در همه افراد اتفاق بیفتد و یا در هر فردی به صورت جداگانه و منحصر باشد.

عوامل تشدید کننده صرع

شایع‌ترین عوامل تشدید کننده (Tigger) که در اکثر مبتلایان به صرع دیده می‌شود، عبارتند از:

  • قطع داروی ضد تشنج (عدم مصرف دارو یا داروها)
  • استرس فیزیکی، هیجانی و یا فکری
  • کم‌خوابی و خستگی
  • بیماری‌های دیگر (به ویژه بیماری‌های تب‌دار)
  • تغییرات هورمونی در زنان
  • نورهای چشمک‌زن (با الگوهای خاص در تعداد کمی از افراد مبتلا) منشا این نورها ممکن است صفحه نمایش تلویزیون، ویدئوها، کامپیوتر و یا نورهای چشمک‌زن دیگر باشد.
  • تغییرات بلوغ در نوجوانان
  • گرمای مفرط
  • الکل و داروها

والدین و دانش‌آموزان باید در مورد عوامل تشدید کننده فوق آگاه و هوشیار باشند و اطلاعات مربوط به عوامل تشدیدکننده منحصر به فرزند خود را به اولیای مدرسه اطلاع دهند.

تاثیر داروهای ضد تشنج روی حافظه و تمرکز

دو فاکتور مهم برای یادگیری، حافظه و تمرکز است. گاهی دانش آموزان مبتلا به صرع از بروز اشکال در تمرکز و یا حافظه شکایت دارند. یکی از اصلی‌ترین دلایل عدم حافظه و تمرکز کافی در دانش‌آموزان صرعی عوارض داروهایی است که برای جلوگیری از حمله‌های تشنجی مصرف می‌کنند.

بعضی از داروهای ضد تشنج ممکن است در توانایی یادگیری دانش آموزان اثر بگذارند که غالبا در رابطه با میزان دوز مصرفی دارو است.

تاثیر داروهای ضد صرع در کودکان

شایعترین عوارض جانبی داروهای صرع

شایع‌ترین عوارض جانبی داروهای ضد تشنج (که می‌تواند موقت باشد) عبارتند از:

  • کاهش تمرکز و اختلال در حافظه کوتاه مدت
  • بیش فعالی، خستگی پذیری، خواب آلودگی
  • اختلال در بینایی، تعادل، تکلم، سرگیجه
  • تهوع، استفراغ، کاهش یا افزایش وزن
  • رفتارهای غیر اجتماعی مانند افسردگی و پرخاشگری

حمله های تشنجی کوتاه مدت هستند، اما اثرات آنها ممکن است طولانی مدت باشد. این اثرات شامل خستگی، خواب آلودگی، سردرد، تهوع و تغییرات خلقی است.

بعد از یک تشنج، فرد به خوبی نمی‌تواند تمرکز کند و لازم است استراحت کند یا یک خواب کوتاه مدت داشته باشد و حتی ممکن است لازم باشد که دانش‌آموز به خانه بازگردد.

مشکلات روانی، رفتاری، اجتماعی بیماری صرع در کودکان

صرع یک بیماری مزمن است و مثل سایر بیماری‌های مزمن و طولانی مدت روی کودکان اثرات مشابهی دارد. حمله های تشنجی غیرقابل پیش‌بینی هستند و اکثر بیماران ابراز می‌کنند که ترسناک‌ترین مسئله در مورد تشنج آنها این است که حمله‌هایشان غیرقابل پیش‌بینی است.

به همین دلیل افراد مبتلا به صرع، نسبت به سایر مبتلایان به بیماری‌های مزمن دیرتر به بیماری خود عادت می‌کنند. حتی یک کودک یا نوجوان مبتلا به صرع که تشنج وی با دارو کنترل شده است، ممکن است هنوز در مورد تکرار حمله تشنجی دیگری به‌ویژه در حضور دوستانش نگران باشد.

این ترس و نگرانی می تواند کاملا شایع باشد و بعید و دور از ذهن نیست. به همین دلیل بسیار مهم است که کودک را از نظر چگونگی تغییر در رفتار، علائق و یا انگیزه‌هایش به فعالیت درسی حمایت کنیم.

از طرفی باید توجه داشته باشیم که محافظت بیش از حد و محدود کردن کودک در فعالیت‌های مدرسه نیز می‌تواند روی اعتماد به نفس او تاثیر گذاشته و احساس متفاوت بودن با بقیه را در او ایجاد کند.

عدم وابستگی و پذیرش اجتماعی در زندگی کودک بسیار مهم است. آنقدر مهم که منجر به احساس امنیت و سلامتی کودک شود و نه احساس خطر وی. در واقع کودک باید مانند سایر هم سن و سال‌های خود تا حد امکان از یک زندگی طبیعی برخوردار شود.

کمک و راهنمایی معلم می‌تواند منجر به این شود که دانش‌آموز در ورزش و فعالیت‌های خارج از برنامه تحصیلی و مدرسه شرکت کند که البته در مورد فعالیت‌های ورزشی توجه به نکات زیر امری ضروری است:

  • دانش آموز مبتلا به صرع هرگز نباید به تنهایی شنا کند.
  • انجام ورزش‌هایی مانند صخره نوردی و غواصی ممنوع است.
  • برخی دانش آموزان این محدودیت‌ها و خطرات آن را انکار می کنند، در این صورت باید با خانواده آنها صحبت کرد.

استراتژی های آموزشی پیشنهادی برای دانش آموز صرعی

یادگیری جمعی (Cooperative learning) یکی از بهترین گزینه‌های آموزشی برای دانش آموز صرعی است. کار گروهی، مهارت‌های شنیداری و کلاسی را تقویت می‌کند، عملکرد و واکنش دوستان و هم کلاسی‌های دانش آموز مبتلا به صرع را در حل مسائل و مشکلاتش بهبود می‌بخشد و اجازه می‌دهد دانش آموزان سوالات خود را در مورد بیماری صرع بپرسند و یاد بگیرند. (پیشنهاد می شود این کار گروه با تمایل و اجازه و رضایت دانش آموز مبتلا باشد)

سایر مواردی که در آموزش دانش آموزان دارای صرع باید به آنها توجه شود شامل موارد زیر است:

  • تجربه و تحلیل مهارت‌های فردی (توسط مشاور ماهر در مدرسه یا روانشناس بالینی) باید انجام شود.
  • به ذهن سپردن و کمک به یادگیری بهتر که از تکنیک‌های کلاسی کلامی، بینایی و سمبولیک باید برای تقویت حافظه استفاده کرد.
  • از موارد دیگر پیشنهادی نیز می‌توان به راهنمایی و مرورکردن و تکرار مهارت‌های فردی نیز اشاره کرد.

صرع یک واقعیت قابل درمان است

توصیه می شود اولیای مدرسه قبل از شروع سال تحصیلی با حضور خانواده برای هر دانش آموز مبتلا به صرع جلسه گفتگویی ترتیب دهند. به این منظور که در این جلسه به والدین و دانش آموز اطمینان داده شود که با توجه به آگاهی و دانش اولیای مدرسه، دانش آموز مورد حمایت است و چنانچه تشنج اتفاق بیفتد، اقدامات اولیه لازم به طور صحیح انجام می‌شود. البته اولیای مدرسه نیز باید اطلاعات لازم و اولیه در مورد صرع را بدانند.

خانواده و دانش آموز باید اطلاعات اولیه در مورد نوع تشنج، زمان مصرف داروها، عوارض دارویی و تمایل و توانایی فعالیت‌های خارج از کلاس (به خصوص در مورد نوع فعالیت ورزشی) را به مدرسه بدهند.

از همه مهم‌تر اینکه تمایل دارند چه کسی یا کسانی (از دوستان و هم کلاسی ها) از تشنج وی مطلع باشند؟! بهتر است برای خانواده این نکته مهم روشن شودکه مطلع بودن یک یا دو نفر از دوستان فرزندشان از وجود تشنج می‌تواند در موارد لزوم و حیاتی کمک کننده باشد.

بحث و گفتگو در کلاس درس در مورد صرع نیز کمک می کند، دید و نگاه سایر هم کلاسی‌ها نسبت به فرد مبتلا به صرع و توانایی‌هایش تغییر قابل‌توجهی داشته باشد.

دانش آموزان مبتلا به صرع در مدرسه

در نهایت لازم است به نکات مهم زیر درباره کودکان مبتلا به صرع توجه شود:

  • کودکان مبتلا به صرع از نظر توانایی و یادگیری و بهره هوشی مانند سایر کودکان هستند.
  • برخی از بیماری‌های دیگر مغز و اعصاب هم می‌توانند موجب تشنج و اختلالات یادگیری شوند.
  • تشنج ممکن است ایجاد اضطراب نماید، از حمله تشنجی نباید ترسید.
  • اکثر تشنج ها تقریبا یک تا سه دقیقه به طول می‌انجامند و بعد از تشنج ممکن است فرد خسته و خواب آلوده بوده و نیاز به استراحت داشته باشد. به ویژه در صرع نوع تونیک کلونیک.
  • در برخی مواقع خواب آلودگی پس از تشنج ممکن است از چند دقیقه تا یک ساعت به طول بیانجامد.
  • تشنج نمی‌تواند متوقف، آهسته یا مهار شود. سعی در کنترل تشنج فرد نداشته باشید (تشنج به خودی خود خاتمه پیدا می‌کند و مغز تقریبا همیشه، تشنج را به طور طبیعی متوقف می‌کند) بعد از اتمام حمله تشنجی، اگر لازم بود به او کمک کنید.
  • از نظر فیزیکی غیرممکن است فرد زبان را حین تشنج ببلعد. لطفا چیزی را وارد دهان وی نکنید. این کار خطرناک است و ممکن است انگشتتان زخمی و یا دندان‌های فرد بشکند.
  • اکثر افراد چیزی از حمله تشنج به خاطر نمی‌آورند.


:: بازدید از این مطلب : 86
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 10 خرداد 1401 | نظرات (0)

💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران