عدم تمرکز و بیش فعالی یا ADHD مجموعه‌ای از مشکلات است که معمولا در کودکی ایجاد می‌شود و ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد. مهمترین علائم بیش فعالی در کودکان پرخاشگری و تحرک بیش از حد است.

اختلال نقص توجه و بیش فعالی چیست؟

اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) یک اختلال مغزی است که با یک الگوی رفتاری مداوم بی‌توجهی و یا پرخاشگرایی تکانشگری که مانع عملکرد یا پیشرفت می‌شود، مشخص می‌شود.

اختلال بیش فعالی بر کودکان و نوجوانان تاثیر می‌گذارد و می‌تواند تا بزرگسالی ادامه یابد. درمان این اختلال معمولا دربرگیرنده داروها و مداخلات رفتاری است. تشخیص و درمان زودرس می‌تواند تفاوت زیادی در نتیجه داشته باشد. بسیاری از افراد مبتلا به ADHD زندگی موفق، شاد و کاملی دارند.

آیا بیش فعالی قابل درمان است؟

اگر شما نگران علائم ADHD فرزند خود هستید، به بهترین متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. انجام یک ارزیابی پزشکی در درجه اول برای بررسی سایر علل احتمالی مشکلات کودک شما حائز اهمیت است.

اقدامات استاندارد برای درمان اختلال بیش فعالی شامل دارو، آموزش، تمرین و مشاوره می‌باشد. این درمان‌ها می‌توانند بسیاری از علائم بیش فعالی را از بین ببرند اما این اختلال را درمان نمی‌کنند.

بهبود علائم ADHD

بهبود علائم ADHD

ممکن است کمی زمان بگذرد تا مشخص شود چه چیزی برای بیمار مناسب است. برای بسیاری از افراد، نشانه های ADHD در اوایل بزرگسالی بهبود می‌یابند، به طوری که برخی از آنها می‌توانند درمان را متوقف کنند.

انواع اختلال عدم تمرکز یا ADHD

سه تیپ ADHD زیر وجود دارد که شامل موارد زیر است:

• غالبا بی‌توجه
• اغلب بیش فعال پرخاشگر
• ترکیبی

غالبا بی‌توجه

اکثر علائم در زیر مجموعه بی‌توجهی قرار می‌گیرند.

اغلب بیش فعال پرخاشگر

اکثر علائم بیش فعالی و تحریک پذیری هستند.

ترکیبی

این تیپ بیماران دارای ترکیبی از علائم بی‌‌توجهی و علائم بیش فعالی پرخاشگری هستند.

علت اختلال نقص توجه یا بیش فعالی چیست؟

در حالی که علت اختلال کم توجهی و پیش فعالی مشخص نیست، تلاش‌های تحقیقاتی ادامه دارد. عواملی که ممکن است در ایجاد ADHD دخیل باشند عبارتند از:

• ژنتیک
• محیط
• تکامل

دلایل ژنتیکی ADHD

ADHD ممکن است در خانواده‌ها وجود داشته باشد، و مطالعات نشان می‌دهد که ژن‌ها می‌توانند در ایجاد این اختلال نقش داشته باشند.

دلایل محیطی ADHD

بعضی از عوامل محیطی مانند قرار گرفتن در معرض سرب ممکن است خطر ابتلا به این اختلال را افزایش دهند.

دلایل تکاملی ADHD

مشکلات در سیستم عصبی مرکزی در لحظات کلیدی تکامل ممکن است در ایجاد این اختلال نقش داشته باشد.

علائم اختلال بیش فعالی

نشانه های اختلال بیش فعالی شامل عدم توجه و رفتار پر تحرک است.

علائم ADHD قبل از سن ۱۲ سالگی شروع می‌شود و در بعضی از کودکان نیز از اوایل ۳ سالگی قابل توجه است. این علائم می‌تواند ملایم، متوسط یا شدید باشند و ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد.

علائم بیش فعالی

علائم اختلال ADHD اغلب در مردان بیشتر از زنان است و رفتارها در پسران و دختران متفاوت است به عنوان مثال، پسران ممکن است بیش از حد فعال باشند و ممکن است دختران آرام و بی‌توجه باشند.

علائم عدم تمرکز و بیش فعالی در بزرگسالان

علائم عدم تمرکز (ADHD) ممکن است در افراد بزرگسال تغییر کند. این علائم عبارتند از:

• لکنت زبان مزمن و فراموشی
• استرس و اضطراب
• اعتماد به نفس پایین
• مشکلات کاری
• مشکل کنترل خشم
• تکانشگری
• عدم سازماندهی رفتار
• اهمال کاری
• به راحتی نا امید شدن
• خستگی مزمن
• مشکل تمرکز هنگام مطالعه
• اختلالات خلقی
• افسردگی
• مشکلات ارتباطی

روش تشخیص ADHD چگونه است؟

به طور کلی، نباید اختلال کمبود توجه و بیش فعالی را برای یک کودک تشخیص داد، مگر اینکه علائم اولیه ADHD زود هنگام (قبل از ۱۲ سالگی) در زندگی کودک شروع شود و به طور مداوم مشکلات اساسی در خانه و مدرسه ایجاد کند.

اگر چه علائم ADHD گاهی ممکن است در کودکان پیش دبستانی یا حتی کودکان کم سن و سال‌تر ظاهر شود، تشخیص اختلال بیش فعالی در کودکان بسیار دشوار است.

این دشواری به این دلیل است که برخی مشکلات رشد و تکامل کودک مانند لکنت زبان ممکن است با ADHD اشتباه گرفته شود. هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص ADHD وجود ندارد، اما تشخیص ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• معاینه پزشکی
• گردآوری اطلاعات
• پرسشنامه

معاینه پزشکی برای تشخیص اختلال بیش فعالی

معاینه پزشکی، برای کمک به بررسی سایر علل احتمالی علائم موجود انجام می‌شود.

تشخیص ADHD از طریق گردآوری اطلاعات

گردآوری اطلاعات، مانند هرگونه مسائل پزشکی که هم اکنون کودک به آنها دچار است، سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی، و پرونده‌های مدرسه در تشخیص بیش فعالی مفید است.

تشخیص عدم تمرکز به کمک پرسشنامه

در این روش، مصاحبه‌ها یا پرسشنامه‌هایی برای اعضای خانواده، معلمان کودک و یا افرادی که به خوبی کودک را می‌شناسند، مانند پرستار کودک و مربیان تهیه می‌شود.

درمان اختلال بیش فعالی و عدم تمرکز

بسیاری از علائم ADHD را می‌توان با دارو و برخی روش‌های درمانی کنترل کرد. به طور کلی روشهای درمان اختلال ADHD شامل موارد زیر است:

• دارو درمانی
• مکمل‌های غذایی حاوی امگا ۳
• آموزش‌های رفتاری
• مشاوره
• نوروفیدبک

دارو درمانی بیش فعالی

داروهایی تحت عنوان محرک‌ها می‌توانند به کنترل رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشگرانه کودک کمک کنند و سطح توجه را افزایش دهند.

این داروها عبارتند از:

• دگزا متیل فنیدات (Focalin)
• دکستروآمفتامین (Adderall, Dexedrine)
• لیسدکس ‌آمفتامین (Vyvanse)
• متیل آمفتامین (Concerta, Daytrana, Metadate, Methylin, Ritalin, Quillivant)

درمان اختلال بیش فعالی و عدم تمرکز

داروهای محرک برای همه افراد مبتلا به ADHD موثر واقع نمی‌شود. داروهای غیر محرک ممکن است برای افراد بالای ۶ سال تجویز شوند. این داروها شامل موارد زیر است:

• آتوموکستین (Strattera)
• کلونیدین (کاپوی)
• گوان‌‌فاسین (Intuniv)

مکمل‌های غذایی حاوی امگا ۳

مکمل‌های غذایی حاوی امگا ۳ در بهبود این اختلال نکات مثبتی نشان داده‌اند. وایارین، یک مکمل غیر دارویی حاوی امگا ۳ است، که تنها با نسخه قابل تهیه از داروخانه است.

آموزش‌های رفتاری

آموزش ویژه کمک می‌کند تا کودک در مدرسه درس بخواند. داشتن ساختار و یک روال ثابت می‌تواند به بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD کمک کند. اصلاح رفتار، روش‌هایی را برای جایگزینی رفتارهای بد با رفتار خوب آموزش می‌دهد.

مشاوره

روان درمانی (مشاوره) می‌تواند به فرد مبتلا به ADHD کمک کند تا شیوه‌های بهتر برای کنترل احساسات و ناامیدی خود را یاد بگیرد. همچنین می‌تواند به بهبود اعتماد به نفس آنها کمک کند. مشاوره همچنین ممکن است به اعضای خانواده کمک کند که کودک یا بزرگسالان مبتلا به ADHD را درک کنند. آموزش مهارت‌های اجتماعی می‌تواند رفتارهایی مانند رعایت نوبت و همکاری را به کودک بیاموزد.

درمان عدم تمرکز با نوروفیدبک

نوروفیدبک یک روش درمانی موثر است که در آن مغز به کمک فیدبک‌هایی که به آن داده می‌شود، عملکرد خودش را تنظیم می‌کند. این فیدبک‌ها در قالت صوت یا تصویر با استفاده از یک برنامه کامپیوتری به فرد داده می‌شود.

روش درمان عدم تمرکز با نوروفیدبک به این صورت است که در ابتدا الکترودهایی بر روی پوست سر فرد بیمار قرار داده می‌شود. پس از ثبت امواج الکتریکی مغز، به فرد بازخورد داده می‌شود که چه خود تنظیمی برای درمان عدم تمرکز باید انجام بدهد.

چگونه اختلال بیش فعالی را کنترل کنیم؟

در اینجا نکاتی برای کمک به کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD ارائه می‌شود تا بیماری خود را در حالت سازمان یافته نگه دارند:

کنترل بیش فعالی و عدم تمرکز در کودکان

والدین و معلمان می‌توانند به بچه‌هایی که دچار ADHD یا عدم تمرکز و بیش فعالی می‌شوند، با ابزارهایی مانند موارد زیر برای کنترل بیماری و پیگیری مسیر درمان کمک کنند:

• هنگام صحبت کردن با کودک، از سپردن چند وظیفه در یک زمان به کودک اجتناب کنید.
• هنگام ارائه دستورالعمل‌ها با کودک تماس چشمی برقرار کنید و چند دقیقه در هر روز را برای ستایش فرزند خود کنار بگذارید.
• با معلمان و مراقبان کودک برای شناسایی زود هنگام مشکلات همکاری کنید، تا تاثیر این اختلال بر زندگی کودک را کاهش دهید.
• مقاوم باشید. نگه داشتن یک روال و یک برنامه ثابت در هر روز. روال زندگی روزانه کودک از زمان بیدار شدن تا زمان خواب را مانند روز قبل نگه دارید. از جمله زمان انجام تکالیف، بازی در فضای باز و فعالیت‌های داخل خانه.
• برنامه روزانه کودک را روی یخچال، فریزر یا روی یک تابلو اعلانات در آشپزخانه نصب کنید. تغییرات در برنامه را تا آنجا که ممکن است با اجتناب از هر گونه پیچیدگی و به ساده‌ترین روش ممکن در این برنامه بنویسید.
• سازماندهی آیتم‌های روزانه. مکانی مشخص برای همه چیز داشته باشید و همه چیز را در جای خود نگه دارید. این موارد شامل لباس، کوله پشتی و اسباب بازی است.
• از یک سازمان‌دهنده برای تکالیف و دفتر کودک استفاده کنید. از سازمانده‌ها برای مواد و لوازم مدرسه استفاده کنید. نوشتن کلیه کارهایی که در روز به عهده کودک قرار داده شده‌اند و آوردن کتاب‌های لازم را به کودک تاکید کنید.
• ثابت قدم و شفاف باشید. کودکان مبتلا به ADHD نیازمند قوانین ثابتی هستند که بتوانند درک و پیگیری کنند.
• زمانی که کودک قوانین را دنبال می‌کند او را تحسین کنید یا به او پاداش دهید. کودکان مبتلا به ADHD اغلب انتقاد را می‌پذیرند و منتظر انتقاد هستند. به دنبال رفتار خوب کودک باشید و آن را تحسین کنید.

کنترل بیش فعالی در بزرگسالان

یک مشاور یا درمانگر حرفه‌ای می‌تواند به یک بزرگسال مبتلا به ADHD کمک کند که یاد بگیرد چگونه زندگی خود را با ابزارهایی نظیر موارد زیر سازماندهی کند. این موارد عبارتند از:

• حفظ روال‌ها
• ایجاد فهرستی برای وظایف و فعالیت‌های مختلف
• استفاده از تقویم برای برنامه‌ریزی حوادث
• استفاده از یادداشت‌های یادآور
• اختصاص یک مکان ویژه برای کلید‌ها، صورتحساب‌ها و پرونده‌ها
• کارهای بزرگ را به مرحله‌های قابل کنترل و کوچکتر تقسیم کنید، به طوری که تکمیل هر بخش از کار، یک حس موفقیت را برای شما ایجاد کند.

نکاتی جهت پیشگیری از ADHD یا اختلال نقص توجه

برای کمک به کاهش خطر ابتلا به اختلال کمبود توجه و بیش فعالی در کودکان انجام موارد زیر ممکن است مفید باشد:

• در دوران بارداری از هر چیزی که می‌تواند بر رشد جنین تاثیر بگذارد اجتناب شود. به عنوان مثال، از داروهای تفریحی یا سیگار استفاده نکنید.
• محافظت از کودک در برابر تماس با آلاینده‌ها و سموم، از جمله دود سیگار و رنگ‌های سربی (در برخی از ساختمان‌های قدیمی یافت می‌شود).
• محدود کردن زمانی که کودک به مانیتور نگاه می‌کند یا تلویزیون تماشا می‌کند. اگرچه هنوز اثبات نشده است، جلوگیری از قرار گرفتن بیش از حد کودک در معرض تلویزیون و بازی‌های ویدئویی در پنج سال اول زندگی، کار عاقلانه‌ای است.

:: بازدید از این مطلب : 96

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

سنکوپ یا غش کردن به حالتی گفته می‌شود که فرد برای مدت کوتاهی هوشیاری خود را از دست می‌دهد و پس از گذشت مدت زمان کوتاهی به حالت طبیعی باز می‌گردد.

غش یا سنکوپ چیست؟

وقتی فردی غش می‌کند به مدت چند ثانیه هوشیاری خود را از دست می‌دهد. به این عارضه بیهوشی ناگهانی یا سنکوپ ناگهانی نیز گفته می‌شود. ممکن است فرد در ابتدا احساس بیماری و تعریق داشته باشد یا بدون هشدار یا علامتی بیهوش شوید.

وقتی فردی به طور ناگهانی بیهوش می‌شود به زمین می‌افتد، اما این بیماری شبیه به تشنج که معمولا با تکان و پرش اندام همراه است، نیست. فرد بیمار پس از چند ثانیه به هوش آمده و به حالت طبیعی باز می‌گردید. برخی از افراد پس از به هوش آمدن احساس خستگی زیادی دارند.

معمولا غش کردن به دلایلی مانند درد داشتن یا به مدت طولانی در محل گرم ایستادن رخ می‌دهد. این حالت به دلیل نیاز مستمر مغز به اکسیژن به وجود می‌آید. اگر میزان اکسیژن مغز به کمتر از مقدار معینی برسد فرد به زمین می‌افتم زیرا در این حالت اکسیژن‌رسانی به مغز راحت‌تر اتفاق می‌افتد.

آیا سنکوپ خطرناک است؟

سنکوپ ممکن است همراه با علائم و هشدارهایی اتفاق بیفتد یا بدون هیچ علامتی فرد ناگهان غش کند. این اتفاق ممکن است یک بار حادث شود یا چندین مرتبه تکرار شود. سنکوپ در برخی موارد علائمی مشابه با بیماری صرع مانند تکان‌های شدید، تشنج و افتادن‌های ناگهانی دارد.

حمله عصبی و غش کردن

اگر حمله دوباره دست داد یا شما احساس کردید که به طور کامل به حالت طبیعی بازنگشته‌اید باید به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. اقدامات درمانی به علل احتمالی سنکوپ یا غش کردن بستگی دارد.

در افراد جوان، زمانی که غش کردن با مشکلات قلبی یا بیماری‌های سیستم عصبی همراه نیست، جای نگرانی وجود ندارد. در افراد مسن‌تر ممکن است خطرات بیشتری برای آنها ایجاد کند اما این خطرات به دلیل شرایط زمینه‌ای و خطرات احتمالی زمین خوردن است.

علت سنکوپ می‎تواند چه مواردی باشد؟

کمبود موقتی گلبول‌های قرمز خون که حامل اکسیژن به مغز هستند دلیل سنکوپ یا غش کردن می‌باشد. مشکلات مختلفی ممکن است جریان خون به سمت مغز را کاهش دهد که برخی از آنها عبارتند از:

• سنکوپ وازوواگال
• فشار خون بالای ارتواستاتیک
• نقایص قلبی
• ریتم‌های نامنظم یا سریع قلب
• التهاب عضلات قلب

سنکوپ وازوواگال

زمانی که عصب واگ تحریک شود، باعث کاهش نرخ ضربان قلب و انقباض عروق خونی بدن می‌شود. با کاهش نرخ ضربان قلب و انقباض عروق خونی، خون کمتری به مغز می‌رسد و باعث غش کردن فرد می‌شود.

در افراد مستعد، درد و استرس‌های عاطفی می‌تواند باعث سنکوپ وازوواگال شود که شایع‌ترین نوع سنکوپ است. این بیماری در برخی خانواده‌ها بیشتر اتفاق می‌افتد.

فشار خون بالای ارتواستاتیک

کاهش فشار خون پس از این که فرد به مدت زیاد ایستاده باشد یا پس از تغییر موقعیت از نشسته به ایستاده اتفاق می‌افتد. خون تمایل دارد که در پاها جمع شود و به همین دلیل خون کمتری به سمت قلب باز می‌گردد که باعث می‌شود خون کمتری از قلب خارج شده و به سمت اعضای دیگر بدن جریان یابد. پس از افت لحظه‌ای جریان خون به سمت مغز، فرد می‌افتد.

نقایص قلبی

نقایص قلبی اگر باعث محدود شدن جریان خون از بطن چپ به سمت اعضای بدن شود باعث غش کردن می‌شود. تنگی آئورت و کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک از نمونه‌های این مشکلات هستند.

ریتم‌های نامنظم یا سریع قلب

وقتی که قلب به صورت نامنظم یا تند می‌زند، بطن‌ها زمان کمتری دارند تا از خون پر شوند و آن را به سمت ریه‌ها و اندام‌های بدن پمپ کنند. در خلال این اختلالات ریتمی قلب، خون کمتر از حد معمول از قلب خارج شده و در آئورت جریان می‌یابد. بدن به این کاهش جریان خون به سمت مغز با غش کردن واکنش نشان می‌دهد.

التهاب عضلات قلب

التهاب عضلات قلب به عنوان مایوکاردیت نیز شناخته می‌شود. تضعیف عضلات قلب باعث ناتوان شدن آن در پمپ خون به صورت موثر در بدن می‌شود. در این مورد هم بدن به کاهش جریان خون به سمت مغز به صورت غش کردن واکنش نشان می‌دهد.

برخی بیماری‌ها و علل دیگر که باعث غش کردن و سنکوپ می‌شوند عبارتند از:

آسیب‌دیدگی‌های سر

• صرع
• سکته مغزی
• مشکلات گوش داخلی
• کم‌آبی بدن
• کاهش قند خون
• نگهداشتن نفس برای مدتی

علائم سنکوپ چیست؟

معمولا وقتی ایستاده‌اید غش می‌کند. این عارضه ممکن است به طور ناگهانی اتفاق بیافتد یا پس از بروز برخی احساسات زیر ایجاد شود:

• سرگیجه
• افتادن بدون دلیل
• عرق کردن یا گرم شدن کف دست‌ها
• حالت تهوع
• تاری دید

این علائم در برخی موارد به علائم پیش از سنکوپ معروف هستند و معمولا فرد آنها را قبل از غش کردن تجربه می‌کند. اگر فرد در حال ورزش کردن یا پس از سرگیجه غش کنید، دچار تپش قلب با علائم شبیه صرع می‌شود که باید در این مواقع به پزشک مراجعه کند.

تفاوت تشنج و سنکوپ

خیر، اما ممکن است تمایز دادن بین تشنج صرعی و سنکوپ بسیار مشکل باشد. سنکوپ ممکن است باعث ایجاد علائم و رفتاری‌هایی شبیه تشنج شود. تفاوت آنها در این است که تشنج صرعی باعث ایجاد اختلالات جزئی در عملکرد الکتریکی مغز می‌شود در حالی که سنکوپ باعث کاهش جریان خون حامل اکسیژن به مغز می‌شود. تشنج در برخی مواقع با سنکوپ همراه است و سنکوپ نیز در برخی موارد با تشنج همراه می‌شود.

کمکهای اولیه در سنکوپ

فردی که واکنش وازوواگال را تجربه می‌کند غالبا با دراز کشیدن روی کمر و بالا نگه داشتن پاها از غش کردن و افتادن جلوگیری می‌کند. یک روش دیگر، نشستن و قرار دادن سر در بین زانوها است. زمانی که ناراحتی برطرف شد، فرد باید به آرامی به وضعیت طبیعی و عادی خود بازگردد. افرادی که به دلیل سنکوپ وازوواگال غش می‌کنند، معمولا به سرعت هوشیاری خود را به دست می‌آورند.

کمکهای اولیه در سنکوپ

دراز کشیدن روی کمر و بالا نگه داشتن پاها بالای سطح سر و دراز کشیدن به مدت ۱۵ تا ۳۰ دقیقه باعث بهبود شرایط فرد می‌شود. با این کار زمان کافی برای جریان یافتن خون و بازگشت به وضعیت طبیعی وجود داشته و از غش کردن دوباره فرد پیشگیری می‌شود.

در صورتی که فردی که غش کرده است پس از یک دقیقه هوشیاری خود را بازنیافت یا در تنفس او اختلال ایجاد شد باید با مرکز فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید.

نحوه تشخیص سنکوپ

پزشک برای تشخیص بیماری، سوابق پزشکی بیمار را بررسی کرده و او را معاینه می‌کند. جزئیات سنکوپ، هر چند وقت یک بار این اتفاق می‌افتد، بیمار قبل از غش کردن به چه فعالیتی مشغول بوده است و احساس‌ها یا علائم دیگر او قبل از سنکوپ چه بوده است، اطلاعاتی هستند که برای پزشک جهت تشخیص علت ابتلا به این بیماری مفید واقع می‌شوند.

به علاوه، ممکن است فشار خون بیمار در حالت ایستاده و نشسته برای بررسی احتمال ابتلا به فشار خون بالای اورتواستاتیک اندازه‌گیری و بررسی شود.

برخی انواع تست سنکوپ شامل موارد زیر است:

• آزمایش‌های خون
• الکتروکاردیوگرام (ای سی جی یا ای کی جی)
• آزمایش میز تیلت
• مانیتور و نظارت هول‌تر
• اکوکاردیوگرام (یا اکو)

آزمایش‌های خون

آزمایش‌های خون به ارزیابی علل احتمالی مانند پایین بودن قند خون و کم‌آبی بدن کمک می‌کند.

الکتروکاردیوگرام (ای سی جی یا ای کی جی)

در این آزمایش فعالیت الکتریکی قلب مورد بررسی قرار گرفته و ناهنجاری‌ها و اختلالات ریتمی (آریتمی یا اختلالات ریتمی) قلب مشخص می‌شود.

آزمایش میز تیلت

فشار خون و نرخ ضربان قلب بیمار در حال دراز کشیده روی یک تخت اندازه‌گیری می‌شود و سپس پس از این که تخت کج و شیب‌دار شد دوباره این متغیرها اندازه‌گیری می‌شوند.

مانیتور و نظارت هول‌تر

دستگاه ای کی جی قابل حل به مدت ۲۴ ساعت یا بیشتری به بدن بیمار وصل شده و اختلالات ریتمی و تندی ضربان قلب را در حالت انجام فعالیت‌های عادی مورد اندازه‌گیری قرار می‌دهد.

اکوکاردیوگرام (یا اکو)

در این فرآنید، عملکرد قلب با استفاده از امواج صوتی برای تولید تصاویر متحرک از قلب و دریچه‌های آن مورد مطالعه یا ارزیابی قرار می‌گیرد.

بهترین روش های درمان سنکوپ

پزشک برنامه درمانی را برای معالجه سنکوپ بر اساس موارد زیر تنظیم می‌کند:

• سن، سلامت عمومی و سوابق پزشکی بیمار
• شدت و علت ابتلا به این عارضه
• قدرت تحمل بیمار برای مصرف برخی داروها و انجام برخی فرآیندها و درمان‌ها
• انتظارات در مورد این وضعیت برای یک مدت زمان

درمان سنکوپ یا غش

انتخاب روش درمان قطعی سنکوپ به علت یا پیش‌آگهی‌های ابتلا به آن بستگی دارد. برخی اقدامات درمانی در این زمینه عبارتند از:

• اجتناب از وضعیت‌هایی که بیماری فرد را تحریک می‌کنند
• دارو
• درمان‌های فیزیکی
• تغییر در رژیم غذایی
• پیس میکر

اجتناب از وضعیت‌هایی که بیماری فرد را تحریک می‌کنند

برای بیماران مبتلا به سنکوپ وازوواگال، اجتناب از وضعیت‌هایی که بیماری فرد را تحریک می‌کنند.

درمان دارویی سنکوپ

برای درمان پایین بودن فشار خون از داروهایی استفاده می‌شود که می‌توانند به کاهش این شرایط کمک کنند.

درمان‌های فیزیکی

ورزش‌ها و کمک‌های پا مانند استفاده از جوراب‌های مخصوص واریس ممکن است به پیشگیری از تجمع خون در پاها کمک کنند.

تغییر در رژیم غذایی برای درمان سنکوپ مغزی

افزایش سدیم (نمک) و مصرف مایعات می‌تواند فشار خون را افزایش دهند و از بروز حملات غشی جلوگیری کنند.

پیس میکر

این ابزار تحت عمل جراحی در قلب بیمار کاشته شده و از سیگنال‌های الکتریکی برای پیشگیری از افت ضربان قلب استفاده می‌کند.

:: بازدید از این مطلب : 81

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

سردرد و تهوع از جمله مشکلات شایعی هستند که بسیاری از زنان باردار از آن شکایت می‌کنند. سردرد در دوران بارداری می‌تواند علل مختلفی داشته باشد که در اغلب موارد خطری برای مادر و کودک ندارند اما در موارد خاصی نیز می‌تواند نشانه‌ای جدی باشد و باید به دکتر مغز و اعصاب مراجعه کنید.

اگر باردار هستید، همیشه باید پزشک خود را از علائم و یا عوارضی که به آن دچار می‌شوید مطلع کنید. سردرد در دوران بارداری معمولا جایی برای نگرانی ندارد، اما تنها پزشک شماست که می‌تواند تشخیص دهد سردرد شما امری عادی است یا یکی از موارد نادر استثنایی است که نشانه‌ی خطر است.

علت سردردهای طولانی مدت در دوران بارداری

سردرد ممکن است در اوایل یا اواخر بارداری رخ دهد و زمان بروز سردرد می‌تواند در تشخیص علت آن نقش داشته باشد. حتی اگر قبل از بارداری نیز سابقه سردرد داشته‌اید، باید در مورد سردردهای دوران بارداری خود با پزشک متخصص مشورت کنید تا او تصمیم بگیرد که شما به چه ارزیابی‌ها و درمان‌هایی نیاز دارید. از داروهای غیر تجویزی که بدون نسخه از داروخانه قابل تهیه هستند به هیچ وجه استفاده نکنید مگر این که پزشکتان این توصیه را به شما کرده باشد.

دارو های موثر در رفع سردرد های دوران بارداری

معمولا در دوران بارداری از تجویز داروهای ایبوپروفن و آسپرین خودداری می‌شود اما در صورتی که درمان‌های غیر دارویی موثر نباشند، ممکن است استامینوفن تجویز شود.

استامینوفن داروی ایمنی است، به شرطی که طبق راهنما یا برچسب روی آن مصرف شود. سایر داروهای معمول برای سردرد مانند آسپرین و ایبوبروفن و همچنین داروهایی که اغلب برای میگرن تجویز می‌شوند، برای زنان باردار مناسب نیستند.

اگر مستعد ابتلا به سردردهای میگرنی شدید هستید، با پزشک خود مشورت کنید تا بدانید در صورت بروز سردرد در دوران بارداری خود، چه داروهایی می‌توانید مصرف کنید.

در صورتی که شما به طور مکرر دچار سردردهای شدید و غیرقابل تحمل می‌شوید، ممکن است مزایای مصرف برخی داروها برای شما بیشتر از معایب و خطرات احتمالی آن باشد. البته حتی با این حال نیز مصرف برخی از داروها کاملا ممنوع است.

مراقبت‌های خانگی برای درمان سردرد دوران بارداری

در ادامه می‌خوانید که چگونه از بروز سردرد در دوران بارداری پیشگیری کنید یا در صورت بروز سردرد، درد خود را تسکین دهید:

1. عواملی که موجب تشدید سردرد می‌شوند را شناسایی کنید.
2. پزشکان معمولا به شما توصیه می‌کنند که غذاهایی که می‌خورید همراه با زمان شدت گرفتن یا بهبود یافتن سردردهای خود را ثبت کنید تا بتوانید تشخیص دهید که چه موادی موجب تشدید سردرد می‌شوند. با ثبت این اطلاعات، زمانی که حمله سردرد رخ می‌دهد شما به خوبی می‌دانید که طی ۲۴ ساعت قبلی چه غذاهایی مصرف کرده اید و زمانی که سردرد شروع شد چه کاری انجام می‌دادید.

برخی از غذاهایی که معمولا موجب تشدید میگرن در افراد می‌شوند عبارتند از:

1. غذاهای حاوی مونوسدیم گلوتامین
2. نیترات (معمولا در گوشت‌های فرآوردی شده مانند‌هات داگ)
3. سولفیت (در بسیاری میوه‌های خشک و همینطور ماده نگهدارنده سالاد)،
4. شیرین کننده‌های مصنوعی
5. برخی مغزیجات و دانه‌های خاص
6. پنیر مانده و سایر فرآورده‌های لبنی ترش مانند دوغ و خامه ترش
7. برخی میوه‌های تازه خاص (مانند موز، آووکادو، پاپایا و مرکبات)
8. ماهی دودی، شکلات، مواد تخمیر شده (مانند سس سویا)

برخی عوامل محیطی که باعث تشدید میگرن می شود:

1. نورهای چشمک زن
2. صداهای بلند
3. بوهای غلیظ
4. استشمام دود سیگار
5.  گرما یا سرمای شدید نیز موجب تحریک حمله میگرنی می‌شوند

درمان سردرد دوران بارداری

از کمپرس سرد و گرم استفاده کنید

برای سردرد تنشی در دوران بارداری یک کمپرس سرد یا گرم روی پیشانی یا در پایین جمجمه در پشت سر قرار دهید. برای سردردهای میگرنی کمپرس سرد بسیار بهتر است.

دوش بگیرید

برای برخی از افراد مبتلا به میگرن، گرفتن دوش آب سرد موجب تسکین درد آنی (هرچند موقتی) می‌شود. اگر نمی توانید دوش آب سرد بگیرید کمی آب سرد به سر و صورت خود بپاشید. برای سردردهای تنشی گفتن دوش آب گرم بهتر است.

گرسنه یا تشنه نشوید

برای پیشگیری از پایین آمدن قند خون (یکی از علل شایع تحریک سردرد)، بهتر است که تعداد وعده‌های غذایی خود را افزایش دهید و در عوض در هر وعده مقدار غذای کمتری بخورید. اگر زندگی روزمره شما بسیار پرمشغله است و نمی‌توانید چندین وعده غذا بخورید، مقداری غذای مناسب میان وعده مانند میوه، کلوچه یا ماست همراه خود داشته باشید.

از خوردن شکر به طور مستقیم (مانند آبنبات) خودداری کنید چرا که موجب افزایش ناگهانی قند خون می‌شود.

فراموش نکنید که هر روز مقدار زیادی آب بنوشید تا بدن شما دچار کم آبی نشود. در صورتی که میگرن عود کرده و حالت تهوع دارید، آب را به صورت جرعه جرعه بنوشید.

از خستگی مفرط پرهیز کنید

سعی کنید زمان کافی برای خواب خود اختصاص دهید تا خواب کافی داشته باشید. اگر دچار سردرد میگرنی شدید هستید، سعی کنید در اتاقی آرام و تاریک بخوابید.

کمی ورزش کنید

برخی از شواهد نشان می‌دهند که انجام منظم ورزش می‌تواند تعداد دفعات عود و شدت سردرد‌های میگرنی را کاهش دهد. ورزش کردن در واقع موجب کاهش فشار روانی و استرسی می‌شود که معمولا عامل عود میگرن است.

اگر مستعد سردرد میگرنی هستید و می‌خواهید ورزش کنید، بهتر است در ابتدا به آرامی و با ورزش‌های بسیار سبک شروع کنید، چرا که آغاز ناگهانی ورزش پرفشار نیز خود موجب سردرد می‌شود. همچنین زمانی که سردرد شما عود کرده از ورزش کردن خودداری کنید.

از تکنیک‌های ریلکسیشن استفاده کنید

بیوفیدبک، مدیتیشن و یوگا در کاهش استرس و فشار روانی موثر هستند و در نتیجه به پیشگیری از سردرد در دوران بارداری در برخی از بیماران کمک می‌کنند.

پیشگیری از سردرد دوران بارداری

ماساژ بگیرید

می‌توانید یک ماساژ کامل بدن دریافت کنید تا تنش و گرفتگی‌های عضلانی در گردن و کمر و شانه‌ها که می‌تواند موجب سردرد شود، برطرف شود.

سردرد تنشی در دوران بارداری

بسیاری از زنان در دوران بارداری خود سردرد‌های تنشی دارند اما این سردردها می‌توانند خصوصا در سه ماهه اول بارداری بسیار آزاردهنده باشند. سردردهای تنشی در دوران بارداری به صورت درد موجی یا درد مبهم در دو طرف سر و پشت گردن است.

این سردردها معمولا بر اثر بی خوابی، افسردگی یا ترک مصرف کافئین ایجاد می‌شوند و افزایش هورمون‌ها نیز موجب تشدید سردردهای تنشی در برخی زنان می‌شود.

سردرد میگرنی ضربان دار در بارداری

بسیاری از زنان در دوران بارداری، سردردهای میگرنی را تجربه می‌کنند. در حدود ۱۵ درصد از افراد مبتلا به میگرن، اولین سردرد خود را در دوران بارداری تجربه می کنند. هرچند علت اصلی بروز میگرن ناشناخته است، اما دانشمندان معتقدند که افزایش جریان و فشار خون در مغز موجب بروز حمله میگرنی و پیشروی بیماری می‌شود.

سردرد میگرنی اغلب در سه ماهه اول بارداری آغاز می‌شوند، اما در مواردی نیز ممکن است در اواخر بارداری ایجاد شوند. میگرن موجب درد متوسط تا شدید سر شده که به صورت تپنده است و معمولا در یک طرف سر احساس می‌شود.

این سردردها ممکن است هر بار تا ۷۲ ساعت طول بکشند و با انجام فعالیت فیزیکی تشدید می‌شوند. سردرد میگرنی می‌تواند با حالت تهوع، استفراغ، حساسیت به نور و صدا همراه باشد.

این سردردها معمولا بعد از سه ماهه اول کاهش پیدا می‌کنند. البته برخی از زنان نیز گزارش داده اند که سردرد آنها با ادامه بارداری بهبود نیافته یا حتی بدتر شده است.

سردرد ناشی از مسمومیت بارداری

داشتن سردرد شدید و مداوم در سه ماهه سوم بارداری می‌تواند نشانه مسمومیت بارداری باشد. سردردهای ناشی از مسمومیت بارداری با فشار خون بالا و پروتئین در ادرار همراه هستند. این سردردها به صورت درد مبهم یا تپنده در سر هستند که خوب نمی‌شوند.

سردردهای ناشی از مسمومیت معمولا با علائم زیر همراه هستند:

• تاری دید
• دیدن نقاط مواج در هوا
•  افزایش وزن ناگهانی
• درد در بالا و راست چشم
•  تورم دست و صورت

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر سردرد شما بیش از مقدار همیشگی است و یا اگر بعد از انجام درمان‌های خانگی سردردتان بهبودی پیدا نمی‌کند، لازم است به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید.

سایر علائمی که نشان می‌دهند شما باید فورا به پزشک مراجعه کنید عبارتند از:

• تاری دید 
• ورم دست و صورت
• افزایش وزن ناگهانی 
• درد در ناحیه شکم

درمان سردرد بارداری

همچنین در صورت بروز شرایط زیر با پزشک تماس بگیرید:

•  در سه ماهه دوم یا سوم هستید و سردرد بسیار شدیدی دارید یا برای اولین بار دچار سردرد شده اید.
•  دچار سردرد ناگهانی و انفجاری شدید که در آن تا حدی شدید است که شما را از خواب بیدار می‌کند و  این درد بهبود پیدا نمی کند و یا نوع سردرد مانند همیشه نیست و با دفعات قبلی فرق می‌کند.
•  همراه بودن سردرد یا گرفتگی گردن و تب.
•  سردرد در حال بدتر شدن است و علائم دیگری مانند اختلال بینایی و تاری دید، اختلال تکلم، سرگیجه، بی حسی و تغییر در حس هوشیاری بروز کرده اند.
•  بیمار بعد از زمین خوردن و ضربه به سر دچار سردرد شده است. (یا هر گونه حادثه‌ی دیگری که موجب ضربه به سر شده .)
•  بیمار همزمان با سردرد دچار گرفتگی بینی، احساس درد و فشار در زیر چشم یا سایر قسمت‌های صورت یا حتی دچار درد دندان شده است. در این موارد ممکن است بیمار دچار عفونت سینوس شده باشد که نیاز به درمان با آنتی بیوتیک دارد.

برای سردرد به چه دکتری بریم؟

برای سردرد باید به بهترین دکتر مغز و اعصاب تهران مراجعه کنید. تخصص مغز و اعصاب تنها رشته‌ای است که به طور تخصصی در زمینه درمان انواع سردرد (خوشه‌ای، سینوزیتی، میگرنی، عصبی و …) فعالیت می‌کند. دکتر سردرد در تهران از جدیدترین و مناسبترین روشهای درمان مانند تزریق بوتاکس و سایر روشها استفاده می‌کند تا بیمار به صورت کامل بهبودی خود را به دست آورد.

:: بازدید از این مطلب : 99

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

ضربه به سر در کودکان و نوجوانان به دلیل فعالیت‌های بدنی زیادی که دارند امری شایع است. در بزرگسالان نیز ضربه به سر به دلیل مواردی مانند تصادفات رانندگی ممکن است بروز کند. در صورت وارد شدن هرگونه ضربه به سر و گردن لازم است اقدامالات لازم به سرعت انجام شود تا از ضربه مغزی پیشگیری شود.

نشانه های ضربه به سر و پیشانی کودکان و بزرگسالان

آسیب سر بر اثر وارد آمدن ضربه ناگهانی به پوست‌ سر، جمجمه یا مغز اتفاق می‌افتد و در دو حالت طبقه‌بندی می‌شود:

1. آسیب بسته (پوست‌سر شکافته نمی‌شود)
2. حالت باز (پوست یا استخوان جمجمه دچار شکستگی می‌شود)

علائم آسیب به سر ممکن است بلافاصله پس از وارد آمدن ضربه بروز کند یا به آهستگی و به مرور زمان ظاهر شوند. احتمالا پزشک متخصص مغز و اعصاب یک سری معاینات بدنی و آزمایشات مغز و اعصاب به همراه سی تی اسکن و ام آ آی یا عکسبرداری از سر را انجام می‌دهد تا از این طریق پی به نوع و شدت آسیب ببرد و درباره روش درمانی مناسب تصمیم‌گیری کند.

علائم خطر بعد از ضربه به سر

علی‌رغم اینکه برخی از بیماران که از ناحیه سر دچار آسیب خفیف شده‌اند قابل درمان با دارو هستند، اما در موارد حادتر این آسیب برای خارج کردن لخته‌های خونی یا کاهش فشار از روی مغز به مراقبت‌های اورژانسی نیاز است.

بسیاری از آسیب‌های سر خیلی هم جدی نیستند و فقط باعث یک برآمدگی یا کبودی می‌شوند. گهگاهی دیده شده این صدمات منجر به وارد آمدن آسیب به مغز می‌شوند.

ضربه به سر

وارد آمدن هر نوع ضربه به سر که موجب شکل گرفتن غده، کبودی یا صدمات شدیدتر شود را تحت عنوان آسیب سر طبقه‌بندی می‌کنند. درصورتی‌که کودک یا نوجوانی دچار آسیب خفیف شود و علائم و نشانه‌های آن نگران‌کننده نباشد، می‌توان بیمار را در منزل تحت مراقبت و درمان قرار داد.

اما اگر آزمایشات مبتنی بر وخیم بودن آسیب باشد، بیمار باید تحت نظر یک متخصص مغز و اعصاب معاینه شود. در بیشتر موارد، بهبودی از این عارضه بدون بروز اثرات طولانی مدت حاصل می‌شود.

انواع ضربه به سر

وارد آمدن هر نوع آسیبی به مغز، جمجمه، یا پوست سر را تحت عنوان آسیب‌دیدگی سر به حساب می‌آورند. این آسیب‌دیدگی‌ها می‌توانند به صورت خفیف، متوسط یا حاد بروز کنند.

شایع‌ترین انواع آسیب دیدگی مغز شامل موارد زیر است:

• ضربه مغزی
• جراحت یا آسیب درونی مغز
• شکستگی جمجمه
• عارضه خون آمو
• آسیب برشی (که اصطلاحا به آن آسیب انتشار اکسونی هم گفته می‌شود)

ضربه مغزی

ضربه مغزی یعنی وارد شدن آسیب شدید به مغز بیمار. بیشتر اوقات پس از این نوع آسیب بیمار هوشیاری خود را از دست نمی‌دهد. ممکن است برای مدت کوتاهی حالت گیجی، تاری چشم یا عدم تعادل به بیمار دست بدهد.

جراحت یا آسیب درونی مغز

این نوع آسیب معمولا به صورت کبودی ظاهر می‌شود. خونریزی مغزی خفیف در مغز موجب ورم می‌شود.

شکستگی جمجمه

این نوع آسیب به صورت ترک‌خوردگی جمجمه بیمار ظاهر می‌شود. بعضی اوقات استخوان‌های شکسته‌شده جمجمه می‌توانند پارگی قشر مغزی را به همراه داشته باشند.

عارضه خون آمو

درواقع این عارضه نوعی خونریزی مغزی است که در یک جا جمع شده و لخته می‌بندد و به‌صورت یک برآمدگی در سر ظاهر می‌شود. ممکن است این برآمدگی بعد از چند روز یا هفته در سر نمایان گردد.

آسیب برشی (آسیب انتشار اکسونی)

این نوع جراحت زمانی بوقوع می‌پیوندند که مغز در اثر یک ضربه ناگهانی داخل جمجمه تکان می‌خورد. فیبرهای عصبی که به سلول عصبی متصل هستند دچار کشیدگی یا پارگی می‌شوند، سلول‌های مغزی آسیب می‌بینند و اختلال‌های دیگری داخل دستگاه عصبی اتفاق می‌افتد. از دست رفتن هوشیاری به مدت طولانی یکی از علائم اصلی آسیب برشی تلقی می‌شود.

دلایل ضربه به سر در کودکان و نوجوانان

سقوط از ارتفاع شایع‌ترین علت آسیب مغزی در کودکان و جوانان محسوب می‌شود و پس از آن تصادف با وسایل نقلیه موتوری، تصادف با عابرین‌پیاده و دوچرخه‌سوارها، آسیب ناشی از فعالیت ورزشی، و اعمال خشونت علیه کودکان جزء موارد بعدی در نظر گرفته می‌شوند.

ریسک آسیب مغزی به میزان شدت ضربه وارد آمده بستگی دارد. آسیب‌های کم‌شدت (مانند، افتادن از ارتفاع کم، برخورد اشیاء نرم مثل اسباب‌بازی یا توپ اما با سرعت پایین) کمتر خطر آسیب مغزی را به دنبال دارند.

برعکس حوادثی که خطر آسیب مغزی را شدت می‌بخشند شامل موارد زیر می‌شوند:

• تصادف با وسایل نقلیه پرسرعت
• سقوط از ارتفاع زیاد
• جراحت ناشی از برخورد اشیاء پرسرعت، سنگین، یا برنده (مانند چوب بیسبال، چوب گلف، گلوله، و چاقو)
• آسیب ناشی از اعمال خشونت مانند وارد آمدن ضربه ناگهانی که معمولا باعث جراحت شدید می‌شوند.

علائم ضربه به سر چه مواردی است؟

بروز سردرد و حالت تهوع یا استفراغ به دنبال آسیب مغزی امری طبیعی است. درست بعد از وقوع آسیب ممکن است بیمار دچار سرگیجه یا سردرگمی شود. همچنین احتمال ظاهر شدن مشکلات تمرکز یا حافظه‌ای هم وجود دارد.

سایر علائم ضربه به سر شامل سوت کشیدن و وزوز گوش، گردن درد، تاری دید می‌شوند. این علائم معمولا ظرف چند هفته برطرف می‌شوند اما درصورتی‌که آسیب شدید باشد ممکن است تا مدتها بیمار را رنجور سازند.

زمان مراجعه به پزشک پس از ضربه به سر

درصورت مشاهده علائم زیر بلافاصله از پزشک کمک بگیرید:

• در صورت وخیم‌تر شدن علائمی همچون سردردها، حالت تهوع یا خستگی
• استفراغ مکرر
• تغییرات شدید رفتاری مانند عصبانیت یا گیجی
• بزرگتر شدن مردمک چشم بیشتر از حد نرمال (گشادگی)
• اختلال تکلم یا راه رفتن
• مشکلات تنفسی
• خارج شدن مایعات شفاف یا خون از گوش یا بینی بیمار
• احساس ضعف یا بی‌حسی در انگشتان دست و پا
• کاهش سطح هوشیاری
• تشنج

چگونگی تشخیص ضربه مغزی

درمان آسیب‌های مغزی به نوع جراحت و شرایط بیمار بستگی دارد. پزشک معالج به منظور ارزیابی میزان شدت آسیب ممکن است انجام برخی آزمایشات فیزیکی و مغز و اعصاب و عکسبرداری از سر را درخواست کند. این موارد عبارتند از:

• سی تی اسکن سر
• ام‌ آر آی سر
• عکسبرداری ایکس ری

تشخیص ضربه مغزی

سی‌ تی‌ اسکن سر

در این آزمایش از تجهیزات عکسبرداری اشعه ایکس و رایانه‌های پیشرفته جهت گرفتن چندین تصویر از مغز و سر بیمار استفاده می‌گردد. پزشکان از سی تی اسکن سر به منظور تشخیص خونریزی، ورم، آسیب مغزی و شکستگی جمجمه استفاده می‌کنند.

ام‌ آر آی سر

در این آزمایش از میدان مغناطیسی قوی، پالس‌های رادیوفرکانسی و کامپیوتر جهت ارائه تصاویر دقیق از اندام‌ها، بافت‌های نرم، استخوان و سایر ساختارهای داخلی بدن استفاده می‌شود. برای کمک به تشخیص آن دسته از آسیب‌های مغزی که پیچیده تر هستند، پزشکان از ام‌ آر آی مغز شامل تکنیک‌های ویژه به‌نام تصویربرداری انتشاری وزن‌دار، تصویربرداری تانسور انتشار و طیف‌نمایی استفاده می‌کنند.

عکسبرداری ایکس ری

این نوع آزمایش مستلزم قرار دادن قسمتی از مغز در برابر میزان کمی تشعشع‌یونیزه‌کننده می‌باشد تا از این طریق بتوان از بخش داخلی مغز تصویربرداری کرد. گهگاهی دیده شده پزشکان از عکسبرداری اشعه ایکس به منظور ارزیابی و تشخیص شکستگی‌های جمجمه بهره می‌گیرند.

اما امروزه چنین آزمایشی به‌ندرت انجام می‌شود، بخاطراینکه به هیچ عنوان نمی‌توان مغز را مورد معاینه قرار داد و سی‌تی‌اسکن می‌تواند اکثر شکستگی‌های جمجمه را واضح‌تر از عکسبرداری اشعه ایکس نشان دهد.

علاوه‌براین، متخصصان به‌صراحت می‌دانند که تشخیص آسیب مغزی اصلی در راستای تصمیم‌گیری درباره درمان صحیح بیمار از اهمیت بیشتری برخوردار است. به همین منظور، سی تی اسکن‌ و درصورت ضرورت، ام آر آی از تکنیک‌های تصویربرداری پرطرفدار به حساب می‌آیند.

درمان ضربه به سر کودکان و بزرگسالان

درصورت مشاهده هر نوع آسیب مغزی بلافاصله از پزشک کمک بگیرید، برای اینکه عدم تشخیص علائم یا درمان نادرست آسیب مغزی می‌تواند پیامدهای بسیار جدی را به دنبال داشته باشد.

بیمارانی که به علائم خفیف آسیب مغزی دچار هستند احتمالا از طریق تجویز داروهای مسکن جهت درمان سردرد و داروهای پیشگیری از حالت تهوع و استفراغ تحت درمان و مراقبت قرار خواهند گرفت.

درمان ضربه مغزی

درصورتی‌که بیمار به علائم ناشی از یک آسیب مغزی خفیف دچار باشد، می‌بایست از فعالیت بدنی بیش از اندازه پرهیز کند. پزشک توصیه‌های لازم درباره زمان از سر گرفتن کارهای روزمره و انجام فعالیت‌های ورزشی را به بیمار ارائه خواهد کرد.

آسیب های مغزی شدید و وخیم‌تر نیازمند بستری کردن و بعضی‌اوقات ارجاع بیمار به بخش مراقبت‌های اورژانسی می‌باشند مانند انجام جراحی به منظور خارج کردن لخته‌های خونی و کاستن از فشار وارده بر مغز.

پیشگیری از ضربه به سر

آسیب‌های مغزی همواره اشخاص را تهدید می‌کنند، اما با انجام بعضی کارها می‌توان این ریسک را به حداقل رساند. این موارد عبارتند از:

• بستن کمربند ایمنی خودرو
• گذاشتن کلاه ایمنی حین موتورسواری و دوچرخه سواری
• به تن کردن تجهیزات محافظ حین کار یا انجام فعالیت‌های ورزشی
• برای پیشگیری از خطراتی همچون زمین‌خوردن یا تصادف کودکان و سالمندان را بادقت تحت نظر داشته باشید.

:: بازدید از این مطلب : 71

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

بیماری میوپاتی اصطلاحی است که از آن برای توصیف بیماری های عضلانی استفاده می‌شود. ضعف عضلانی می‌تواند روی عضلات مختلف بدن مانند چشم‌ها، دست‌ها و پاها تاثیر بگذارد و درمواردی نیز با درگیر کردن عضلات تنفسی باعث ایجاد مشکلات تنفسی می‌شود.

بیماری‌ میوپاتی عضلانی چیست؟

بیماری‌ میوپاتی عضلانی به عنوان بیماری عضله اسکلتی تعریف شده و می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد. بنابراین میوپاتی می‌تواند به شیوه‌های گوناگون ظاهر شود، اما یکی از ویژگی‌های اصلی این بیماری، ضعف عضلانی است. ضعف می‌تواند روی عضلات چشم‌ها، صورت، دست‌ها، پاها، بالا تنه، بلع و تنفس تاثیر بگذارد.

در حالی که میوپاتی خاص می‌تواند با دردهای عضلانی، گرفتگی و سفتی ظاهر شود، این ویژگی‌ها برای میوپاتی غیر اختصاصی هستند و می‌توانند در بسیاری از بیماری‌های دیگر، از جمله بیماری‌هایی که در خارج از قلمرو اختلالات عصبی عضلانی هستند دیده شوند.

پیش شناخت برای افراد مبتلا به میوپاتی متفاوت است. بعضی افراد دارای طول عمر طبیعی و ناتوانی اندکی هستند و یا ناتوانی ندارند. با این حال، برای دیگران، اختلال ممکن است پیش‌رونده، ناتوانی کننده شدید، تهدید کننده زندگی یا کشنده باشد. عوارض میوپاتی درمان نشده می‌توانند جدی باشند.

آیا بیماری میوپاتی درمان دارد؟

با پیروی از طرح درمان که متخصص مغز و اعصاب بطور ویژه برای شما طراحی کرده است، می‌توانید به کاهش خطر ابتلا به عوارض جدی خود کمک کنید. درمان میوپاتی چند زمینه‌ای است و بستگی به نوع میوپاتی دارد.

انواع خاصی از میوپاتی با عوامل سرکوب‌گر ایمنی می‌توانند درمان شوند. بیشتر بیماری‌های میوپاتی نیازمند استفاده از خدمات حمایتی مانند فیزیوتراپی و کار درمانی، پزشکی ریه، قلب شناسی، مدیریت رژیم غذایی و درمانگرهای گفتاری و یاط بلع است. درمان جراحی ستون فقرات و ناهنجاری‌های اندام در موارد طولانی مدت استفاده می‌شود.

انواع بیماری میوپاتی عضلانی

انواع میوپاتی عضلانی شامل موارد زیر است:

• میوپاتی ارثی
• میوپاتی متابولیک
• میوپاتی التهابی
• میوپاتی سمی

بیماری‌ میوپاتی عضلانی

میوپاتی ارثی

میوپاتی ارثی به علت یک نقص ژنتیکی به وجود می‌آید. شایع‌ترین مورد از دیستروفی عضلانی که با عنوان دیستروفی عضلانی دوشن و بکر (Duchenne and Becker) شناخته می‌شود، به علت یک نقص ژنتیکی در کروموزم ایکس اتفاق می‌افتد.

میوپاتی متابولیک

میوپاتی متابولیک یا میوپاتی غدد درون ریز به علت تولید بیش از حد یا ناکافی بعضی از هورمون‌ها به وجود می‌آید. این عارضه که احتمال بروز آن هم در کودکان و هم بزرگسالان وجود دارد معمولا به خوبی نسبت به درمان پاسخ می‌دهد. میوپاتی متابولیک شامل موارد زیر است:

• میوپاتی استروئیدی
• میوپاتی ناشی از پرکاری تیروئید
• بیماری میوپاتی ناشی از بیماری کوشینگ
• بیماری میوپاتی ناشی از بیماری هیپرکلسمی

میوپاتی استروئیدی

میوپاتی استروئیدی که شایع‌ترین نوع بیماری عضلانی متابولیک به شمار می‌رود، با بالا بودن بیش از حد استروئیدها که به علت یک بیماری در غده فوق کلیوی (به نام بیماری آدیسون) و یا تزریق و مصرف داروهای استروئیدی به مدت طولانی اتفاق می‌افتد می‌تواند باعث ضعف و لاغری شدید عضلات شود.

میوپاتی ناشی از پرکاری تیروئید

میوپاتی ناشی از پرکاری تیروئید به علت تولید بیش از حد هورمون تیروکسین توسط غده تیروئید اتفاق می‌افتد. علائم این نوع از میوپاتی شامل ضعف و لاغری عضلات بخصوص در ناحیه شانه‌ها و ران و گاهی اوقات در چشم‌ها می‌باشد.

میوپاتی ناشی از کم کاری تیروئید به علت کمبود تولید هورمون تیروکسین اتفاق می‌افتد و منجر به بروز ضعف عضلانی در پاها و دست‌ها می‌شود. ممکن است اندازه عضلات در اثر این نوع از میوپاتی افزایش پیدا کند.

بیماری میوپاتی ناشی از بیماری کوشینگ

بیماری کوشینگ که به علت تولید بیش از حد هورمون‌هایی که توسط غده‌های هیپوفیز و فوق کلیوی تولید می‌شوند، اتفاق می‌افتد و منجر به بروز میوپاتی می‌شود.

بیماری میوپاتی ناشی از بیماری هیپرکلسمی

مقدار بالای هورمون پاراتیروئید منجر به بیماری هیپرکلسمی و بروز درد و ضعف در عضلات پروگزیمال می‌شود. تومورهای ترشح کننده هورمون نیز می‌توانند باعث بیماری‌های غدد درون ریز و بروز میوپاتی شوند.

میوپاتی التهابی

میوپاتی‌های التهابی یک سری بیماری‌های خود ایمنی (یعنی بیماری‌هایی که به علت حمله اشتباهی سیستم ایمنی بدن به بافت‌های سالم اتفاق می‌افتد) هستند.

در مورد میوپاتی التهابی، سیستم ایمنی بدن به رشته‌های عضلانی سالم حمله می‌کند و باعث بروز التهاب می‌شود که این التهاب به نوبه خود به عضلات آسیب می‌رساند. میوپاتی التهابی شامل موارد زیر است:

• پلی‌میوزیت (PM)
• درماتومیوزیت (DM)

پلی‌میوزیت (PM)

پلی‌میوزیت (PM) باعث بروز درد عضلانی، گرفتگی و حساسیت می‌شود. ضعف عضلانی ناشی از پلی‌میوزیت بسیار شدید است و ممکن است تا چند هفته یا چند ماه به صورت نوسان‌دار ادامه پیدا کند. علائم این عارضه اغلب در ناحیه گردن، بازوها و کشاله ران شدیدتر است و برخاستن از حالت نشسته به ایستاده را برای بیمار مشکل می‌سازد.

درماتومیوزیت (DM)

درماتومیوزیت (DM) با یک لکه پوستی و نیز علائم مربوط به پلی‌میوزیت مشخص می‌شود. لکه پوستی به شکل تغییر رنگ پوست اطراف چشم‌ها و روی گونه‌ها به بنفش است، اما ممکن است در سایر قسمت‌های بدن نیز اتفاق بیفتد. در نهایت پوست نازک و شکننده می‌شود. درماتومیوزیت در بین کودکانی که در سنین ۵ تا ۱۴ سال قرار دارند شیوع بیشتری دارد.

میوپاتی سمی

میوپاتی‌های سمی به علت قرار گرفتن در معرض داروها و مواد شیمیایی خاصی به وجود می‌آیند. داروها و مواد شیمیایی که می‌توانند باعث بروز میوپاتی شوند شامل موارد زیر است:

• داروهای بیهوشی و بی‌حسی (مانند لیدوکائین، مپیواکائین، اتیل کلراید)
• داروهای کاهنده کلسترول (مانند کلوفیبرات، جم فیبروزیل، لوواستاتین، سیمواستاتین، نیاسین)
• گلوکوکورتیکوئیدها (مانند تریامسینولون، دگزامتازون، بتامتازون)
• مواد مخدر
• سایر داروها (مانند زیدوودین، دى پنیسیلامین، پروکائین آمید، کلروکین، گالامین)
• علفکش‌ها، آفتکش‌ها و مواد آتش‌نشان

دلائل بیماری میوپاتی عضلانی چیست؟

تعدادی از عوامل خطر ابتلا به میوپاتی را افزایش می‌دهند. همه افراد مبتلا به فاکتورهای خطر، مبتلا به میوپاتی نمی‌شود. عوامل خطر برای میوپاتی عبارتند از:

1. عفونت‌های خاص
2. سابقه‌ی فامیلی بیماری میوپاتی

عوارض بیماری میوپاتی عضلانی

عوارض میوپاتی عبارتند از:

1. درد عضلانی مزمن (مایالژی)
2. ناتوانی
3. فلجی

تشخیص بیماری میوپاتی چگونه است؟

تشخیص بیماری های میوپاتی نیاز به سابقه عصبی و آزمایش دارد. تست‌های آزمایشگاهی برای اندازه‌گیری آنزیم‌های عضلات استفاده می‌شوند و به دنبال اختلالات سیستمیک مرتبط، هستند.

در حالی که آزمایش EDX می‌تواند نقش تشخیصی داشته باشد، استاندارد طلایی برای اکثر بیماری‌های میوپاتی نیاز به بیوپسی عضلانی دارد. این روش به صورت سرپایی توسط پزشک متخصص انجام می‌شود. بیوپسی عضله با دقت آماده می‌شود و آنالیز گسترده‌ای برای تعیین وجود میوپاتی‌ها انجام می‌شود.

روشهای درمان میوپاتی عضلانی

درمان قطعی میوپاتی بستگی به علت آن دارد. اهداف درمان میوپاتی، برای کند کردن پیشرفت بیماری و تسکین علائم است. درمان‌ها از دارو درمانی برای دیستروفی عضلانی و میوپاتی التهابی، تا اجتناب از شرایطی که کار عضلات را برای میوپاتی متابولیک بسیار دشوار می‌کند دسته بندی می‌شوند.

بعضی از پزشکان توصیه می‌کنند که بیماران مبتلا به میوپاتی، وزن خود را کاهش دهند (بدن سبک تر نیاز به کار کمتر عضلات دارد) و از کشیدن کار بیش از حد از عضلات اجتناب کنند. عارضه‌های حاد مانند گرفتگی عضلات ممکن است نیاز به درمان برای تثبیت تعادل الکترولیتی، افزایش هیدریشن و کاهش التهاب (مثلا یخ درمانی) داشته باشد. همچنین ممکن است نیاز به عدم تحرک، استراحت یا داروهای ضد التهابی داشته باشد.

هنگامی که مشکلات تنفس ایجاد می‌شود، اسپیرومتر انگیزشی می‌تواند عملکرد تنفس در برخی از بیماران را بهبود بخشد. متاسفانه هیچ راهی برای تقویت عضلات تنفسی وجود ندارد.

در ادامه به بررسی درمان انواع میوپاتی می‌پردازیم.

درمان میوپاتی ارثی

هر دو میوپاتی به دست آمده و به ارث برده مزمن به درمان حمایتی، مانند درمان فیزیوتراپی، بریس، یا جراحی، برای کاهش التهاب در صورت مناسب بودن، کاهش علائم و افزایش عملکرد، نیاز دارند. کنترل درد ممکن است مورد نیاز باشد گزینه‌ها شامل عوامل ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن (Advil، Motrin) هستند.

درمان میوپاتی درون ریز

اغلب، درمان عارضه زمینه‌ای به کاهش ضعف عضلانی و درد همراه با میوپاتی درون ریزکمک می‌کند.

درمان میوپاتی التهابی

میوپاتی التهابی مانند پلی میوزیت و درماتومیوزیت معمولا با داروهایی که عملکرد سیستم ایمنی را سرکوب می‌کنند، درمان می‌شوند. پردنیزون بیشتر برای درمان میوپاتی التهابی استفاده می‌شود. این در ابتدا در دوزهای بالا (تا ۱۰۰ میلی گرم در روز) و سپس به آرامی در پایین‌ترین دوز ممکن که باعث کاهش علائم می‌شود، استفاده می‌شود.

استفاده طولانی مدت از پردنیزون می‌تواند عوارض جانبی شدید، از جمله از دست دادن استخوان، افسردگی و فشار خون بالا را ایجاد کند.

درمان میوپاتی متابولیک

هدف اصلی درمان میوپاتی متابولیک اجتناب از شرایطی که بر عضلات فشار وارد می‌کند و درد را افزایش می‌دهد و ضعف عضلانی به همراه دارد، مانند تمرین شدید است.

درمان فیزیکی کار درمانی و درمان تنفسی

گرچه فیزیوتراپی نمی‌تواند عضلات ضعیف را ترمیم کند، می‌تواند از ضعیف شدن عضلات سالم جلوگیری کند. کار درمانی و درمان دستگاه تنفسی به بیماران کمک می کند تا یاد بگیرند از تجهیزات خاصی استفاده کنند که این امر می‌تواند کیفیت زندگی یک فرد را بهبود بخشد.

:: بازدید از این مطلب : 106

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

تومور یا سرطان نخاع چیست؟

منظور از تومور یا سرطان نخاعی توده‌ای از سلول‌های رشد یافته در داخل یا اطراف طناب نخاعی است. ستون فقرات و اجزای آن نیز ممکن است به انواع تومور و سرطان دچار شوند.

تومور ستون فقرات شامل تومورهایی است که از ابتدا در خود ستون فقرات شروع به رشد کرده‌اند، نه این که در جای دیگری ایجاد شده و سپس به ستون فقرات نفوذ کرده باشند. این تومورها معمولا خوش خیم هستند.

این تومورها به حدی نادر هستند که تنها نیم درصد از کل تومورهایی که توسط پزشکان شناسایی می‌شوند را به خود اختصاص می‌دهند. شکل‌گیری تومور بدخیم در ستون فقرات از این هم نادرتر است.

در اغلب موارد، سرطان ستون فقرات از نوع ثانویه یا متاستاتیک هستند؛ به این معنا که سرطان در جای دیگری از بدن شروع به رشد کرده و سپس گسترش یافته و به ستون فقرات نیز نفوذ کرده است.

سرطان‌هایی که ممکن است گسترش یافته و به ستون فقرات برسند شامل سرطان ریه، سینه، پروستات، سر و گردن، دستگاه تناسلی، ارگان‌های گوارشی، تیروئید، خون، کلیه و غیره می‌شوند.

آیا تومور یا سرطان نخاعی درمان دارد؟

تحت فشار قرار گرفتن طناب نخاعی توسط یک تومور باید به سرعت توسط متخصص مغز و اعصاب شناسایی شده و درمان شود تا از بروز آسیب‌های دائمی و عوارض جدی آن پیشگیری شود.

مدت زمان بهبودی و ریکاوری بعد از درمان سرطان نخاع به این موضوع بستگی دارد که آسیب به نخاع تا چه مرحله‌ای پیش رفته است و درمان چقدر سریع انجام شده است.

برداشتن تومورهای مننژیوما و فیبرونوروما و برخی دیگر از تومورهای اولیه ستون فقرات می‌تواند موجب درمان کامل سرطان شود. اگر تومور دارای مرزهای مشخصی باشد و از جای دیگری از بدن به ستون فقرات نفوذ نکرده باشد، برداشتن آن با جراحی موجب رفع علائم در نیمی از بیماران می‌شود.

درمان سرطان نخاع

انواع تومورهای نخاعی

انواع تومور نخاعی بر اساس محل قرارگیری آنها در بدن به سه دسته تقسیم می‌شوند:

1. تومور اینترامدولاری (داخل نخاع)
2. تومور اینترادورال-اکسترامدولار
3. اکسترادورال (خارج از دورا)

تومور اینترامدولاری (داخل نخاع)

این تومورها در داخل خود نخاع تشکیل می‌شوند. اغلب تومورهای اولیه‌ی اینترامدولاری از نوع آستروستیویا یا اپاندیمرما هستند. تومورهای متاستاتیک
به علت پیشرفت‌های ایجاد شده در تکنیک‌های عکسبرداری، سریع‌تر از قبل شناسایی می‌شوند.

تومور اینترادورال-اکسترامدولار

این تومورها در داخل فضای دورا در اطراف طناب نخاعی هستند اما در خود طناب نخاعی نیستند. شایع‌ترین نوع تومورهای این دسته تومورهای مننژیوما هستند.

تومور اکسترادورال (خارج از دورا)

این تومورها اغلب متاستاتیک هستند و در بیشتر موارد از سرطان مهره‌های ستون فقرات ناشی می‌شوند.
توده سرطانی می‌تواند بر طناب نخاعی فشار وارد بیاورد و موجب بروز علائمی شود. فشار بر طناب نخاعی از طریق رشد توده در فضای اپیدورال یا فضای اینترادورال است.

علائم تومور طناب نخاعی

تومورهای طناب نخاعی به طور کلی با سرعت پایینی رشد می‌کنند و به تدریج بدتر و بدتر می‌شوند. این تومورها می‌توانند موجب بروز علائم بسیاری شوند که نوع علائم به محل قرارگیری تومور بستگی دارد. علائم زمانی بروز می‌کنند که تومورهای بر روی طناب نخاعی و شاخه‌های عصبی فشار وارد می‌کند.

این تومورها همچین می‌توانند بر روی رگ‌های خونی که به طناب نخاعی خون‌رسانی می‌کنند، فشار وارد کنند. علائم شایع تومورهای نخاعی عبارتند از:

• درد
• تغییر در حس لامسه
• مشکلات حرکتی

درد

شایع‌ترین نشانه تومور نخاعی، کمر درد است. البته فشار بر روی طناب نخاعی می‌تواند موجب بروز دردی شود که شخص احساس می‌کند از جای دیگری در بدن او نشات می‌گیرد.

این درد معمولا شدید و مداوم است. در برخی افراد این درد به صورت مبهم و پراکنده و در برخی دیگر به صورت احساس سوزش و تیر کشیدن است.

تغییر در حس لامسه

ممکن است شخص دچار حس گزگز، سوزن سوزن شدن و بیحسی و خواب رفتن دست و پا شود و همچنین حساسیت او به سرما و گرما کمتر شود.

مشکلات حرکتی

تومورهایی که موجب اختلال در انتقال پیام‌های عصبی می‌شوند می‌توانند علائم عضلانی ایجاد کنند. برای مثال ممکن است شخص در عضلات خود احساس ضعف کند یا کنترل ادرار و مدفوع خود را از دست بدهد.

این که این علائم در کدام قسمت از بدن ایجاد شوند به محل قرارگیری تومور بستگی دارد. هر قسمت از طناب نخاعی و عصب های متصل به آن به قسمت‌های مشخصی از بدن مربوط می‌شوند و به طور کلی تومور در هر قسمتی از طناب نخاعی که قرار داشته باشد، موجب بروز علائم در قسمت‌های مربوط به همان ناحیه یا نواحی پایین‌تر از آن (در طناب نخاعی) می‌شود.

تشخیص سرطان نخاعی

اگر بیمار هر یک از علائم تومور طناب نخاعی را داشته باشد، پزشک او را معاینه می‌کند و سوابق پزشکی او را بررسی می‌کند تا به سایر علل احتمالی که ممکن است موجب همین علائم شوند پی ببرد.

معاینات فیزیکی شامل معاینه عصبی استاندارد می‌شود که در آن، حرکات چشم، رفلکس چشم و مردمک، رفلکس‌های عضلتنی، شنوایی و لامسه، قدرت عضلانی، تعادل بدن و هماهنگی دست و پاها بررسی می‌شود.

اگر پزشک حدس بزند که ممکن است بیمار به تومور نخاعی مبتلا باشد، ممکن است انجام رادیولوژی از ستون فقرات یا سایر تست‌های تشخیصی را تجویز کند:

• سی تی اسکن
• اسکن ام آر آی
• میلوگرام
• پانکسیون کمری
• نمونه گیری

تشخیص سرطان و تومور نخاعی

سی تی اسکن

تصاویر سی تی اسکن می‌توانند علاوه بر نشان دادن تومور در ستون فقرات، هرگونه خونریزی، تورم یا سایر مشکلات ایجاد شده را نیز آشکار کنند. در این تکنیک با استفاده از دستگاه اشعه ایکس که به دور بدن میچرخد و تکنولوژی کامپیوتری، چندین تصویر سطح مقطعی از ناحیه مورد نظر ایجاد می‌شود.

در برخی موارد برای وضوح بیشتر تصویر، یک ماده کنتراست رنگی در رگ بیمار تزریق می‌شود تا تفاوت میان بافت‌ها بیشتر واضح باشد و در این حالت بهتر می‌توان تومور را تشخیص داد.

اسکن ام آر آی

در این تکنیک با استفاده از آهنرباهای بزرگ، امواج رادیویی و تکنولوژی کامپیوتری، تصاویر دقیق از ستون فقرات تهیه می‌شود. اسکن ام آر آی می‌تواند تصاویر واضح تری از تومورهای نزدیک به استخوان ایجاد کند.

میلوگرام

میلوگرام روشی خاص در عکسبرداری با اشعه ایکس است. در این روش در ابتدا ماده کنتراست رنگی که اشعه ایکس را به خود جذب می‌کند، در طناب نخاعی تزریق می‌شود.

این ماده موجب می‌شود طناب نخاعی به وضوح از سایر بافت‌ها متمایز شود، اما این ماده از تومور نمی‌تواند عبور کند و بنابراین در محلی که تومور قرار دارد، طناب نخاعی تیره رنگ یا باریک است و بدین ترتیب محل تومور شناسایی می‌شود.

تست میلوگرام تنها در موارد خاصی تجویز می‌شود چرا که تصاویر ام آر آی نتایج مشابهی دارند در حالی که نیازی به تزریق در نخاع ندارند.

پانکسیون کمری

در این روش مقداری از مایع مغزی نخاعی بیمار برای آزمایش گرفته می‌شود. پزشکان در این نمونه به دنبال سلول‌های غیرعادی میگردند که نشان دهنده وجود تومور در نخاع باشند.

نمونه گیری

ممکن است از تومور نمونه گیری شود و این نمونه در آزمایشگاه در زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار گیرد تا تشخیص پزشک به طور قطعی تایید شود و یا سایر مشکلات دیگر شناسایی شوند.

البته نمونه برداری از تومور طناب نخاعی، بدون آسیب زدن به خود نخاع، کار مشکلی است و بنابراین داشتن برنامه دقیق برای انجام این کار و استفاده از تصاویر سی تی اسکن یا ام آر آی بسیار مهم و ضروری است.

در بسیاری از موارد (خصوصا زمانی که پزشکان می‌دانند که شخص به سرطان مبتلا است) نیازی به انجام نمونه گیری نیست.

نحوه درمان تومور در نخاع

روشهای درمان سرطان نخاع شامل موارد زیر است:

• جراحی
• پرتو درمانی
• شیمی درمانی

عمل جراحی و درمان سرطان نخاعی

در حال حاضر روش جراحی بیش از پیش برای درمان سرطان‌های اولیه طناب نخاعی استفاده می‌شود، اما انتخاب روش جراحی برای تومورهای متاستاتیک و سرطان‌هایی که از نواحی دیگر به سمت ستون فقرات گسترش پیدا کرده‌اند، قابل بحث است.

پیشرفت‌های اخیر در زمینه عکسبردای از بدن و همچنین پیشرفت‌های به دست آمده در تکنیک‌ها و ابزارهای جراحی (مانند آسپیراتورهای اولتراسونیک و لیزر) نقش جراحی در درمان تومورهای طناب نخاعی را تا حدود بسیار زیادی پررنگ‌تر کرده‌اند.

برخی از متخصصین مغز و اعصاب، در تعدادی از بیمارن خاص برای تومورهای متاستاتیک که بر روی طناب نخاعی فشار وارد می‌کنند، عمل جراحی را انتخاب می‌کنند. این جراحی برای برداشتن فشار از روی عصب، تسکین درد، تریمم و حفظ ثبات ستون فقرات، حفظ توانایی حرکتی بیمار و بهبود کارایی و عملکرد روده بزرگ انجام می‌شود. تمامی این تاثیرات موجب بهبود کیفیت زندگی بیمار می‌شود.

عمل جراحی تومور نخاعی

پرتو درمانی برای درمان تومور نخاع

اغلب بیماران مبتلا به تومور اصلی طناب نخاعی به پرتودرمانی نیاز پیدا نمیکنند اما در صورتی که سرطان در جای دیگری از بدن ایجاد شده و به حالت متاستاتیک به طناب نخاعی نفوذ پیدا کرده باشد، از روش پرتودرمانی برای درمان آن استفاده می‌شود.

سایر موارد استفاده از پرتودرمانی شامل سایر تومورهای ستون فقرات و یا تومور‌های خوش خیم یا کوچک طناب نخاعی است که به طور کامل با جراحی برداشته نشده اند.

طناب نخاعی بیشتر از مغز نسبت به تاثیرات پرتودرمانی حساس است. متخصص پرتودرمانی با دقت زیاد، تکنیک به کار رفته در انجام پرتو درمانی را به نحوی انتخاب می‌کند که میزان آسیب وارد شده به بافت‌های ستون فقرات تا حد ممکن کاهش پیدا کند.

این تاثیرات می‌توانند فزآینده و غیرقابل بازگشت باشند. ستون فقرات سینه‌ای یا مهره‌هایی که در نزدیکی قفسه سینه قرار دارند، بیش از همه در برابر تاثیرات پرتودرمانی حساس هستند و نیمی از تومورها نیز در همین ناحیه رشد می‌کنند.

شیمی درمانی برای درمان سرطان نخاع

ممکن است در بیماران بزرگسال که تومور نخاعی آنها بعد از جراحی و پرتودرمانی همچنان رشد پیدا کرده است، انجام شیمی درمانی مشابه با شیمی درمانی مخصوص تومورهای مغزی تجویز شود.

در روش شیمی درمانی از داروهایی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. پزشک ممکن است تنها از یک دارو یا ترکیبی از چند داروی مختلف استفاده کند که این داروها به صورت قرص خوراکی، تزریق وریدی یا تزریق عضلانی به بیمار داده می‌شوند.

در روش شیمی درمانی داخل نخاعی نیز داروهای شیمی درمانی مستقیما در مایع مغزی نخاعی تزریق می‌شوند.

شیمی درمانی معمولا در طی یک چرخه انجام می‌شود. این چرخه شامل دوره درمانی و دوره ریکاوری می‌شود و سپس یک دوره درمانی جدید آغاز می‌شود و این چرخه به همین صورت ادامه پیدا می‌کند. بیماران معمولا برای انجام درمان نیازی به ماندن در بیمارستان ندارند.

در اغلب موارد دارو را می‌توان در مطب پزشک به بیمار داد. در موارد خاصی با توجه به نوع دارو و وضعیت سلامتی بیمار ممکن لازم باشد که بیمار برای مدت کوتاهی در بیمارستان بستری شود.

پیشگیری سرطان نخاع

هرچند از بروز تومور ستون فقرات نمی‌توان پیشگیری کرد اما از بروز برخی سرطان‌هایی که گسترش پیدا کرده و به طناب نخاعی نفوذ پیدا می‌کنند می‌توان پیشگیری کرد و یا قبل از این که به طناب نخاعی نفوذ پیدا کنند، آنها را متوقف کرد.

برای مثال با نکشیدن سیگار می‌توان از بروز سرطان ریه و با انجام معاینات منظم می‌توان از بروز سرطان سینه پیشگیری کرد.

هرچند برخی از تومورهای خوش خیم به صورت ارثی در برخی خانواده‌ها هستند، اما علت رطانی شدن بافت طناب نخاعی نامعلوم است. برخی از علل احتمالی عبارتند از ژن‌های معیوب، ویروس و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی.

:: بازدید از این مطلب : 110

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

سردرد عصبی یکی از انواع سردردهایی است که ممکن از در طول زندگی با آن مواجه شوید. علائم سردردهای عصبی شامل خستگی و درد مداوم در سر است. انواع سردرد و میگرن می‌تواند نشانه مشکلی جدی باشد و باید با دکتر مغز و اعصاب برای درمان آن مشورت کنید.

سردرد عصبی و تنشی چیست؟

سردرد عصبی و تنشی معمولا یک درد پراکنده‌ خفیف تا متوسط در سر است که معمولا با احساس پیچیده شدن یک نوار محکم به دور سر همراه است. سردرد عصبی رایج‌ترین نوع سردرد است و با این وجود علت آن هنوز کاملا مشخص نیست.

از آنجا‌که سردردهای تنشی بسیار رایج هستند، علائم و تاثیر آنها روی بهره‌وری شغلی و کیفیت کلی زندگی قابل‌توجه است، مخصوصا اگر این سردردها مزمن باشند.

ثاثیر سردردهای عصبی مکرر بر زندگی

سردرد مکرر باعث می‌شود نتوانید روی فعالیت‌هایتان تمرکز کنید. همچنین ممکن است مجبور شوید به‌خاطر سردرد عصبی به محل کار نرفته و در خانه بمانید، یا اگر به محل کار می‌روید، توان کاری شما پایین باشد.

روش‌های متفاوتی برای درمان سردردهای عصبی وجود دارد و مدیریت آن معمولا مستلزم برقراری تعادل بین پرورش عادات سالم و یافتن درمان‌های غیردارویی است.

ورزش منظم، استفاده از روش‌هایی همچون آموزش بیوفیدبک و آرامش درمانی به کاهش استرس و سردرد عصبی کمک می‌کنند.

سردرد عصبی و تنشی

در چه صورت برای درمان سردرد عصبی به پزشک  مراجعه کنیم؟

درصورت بروز علائم زیر باید به پزشک متخصص مغز و اعصاب جهت درمان سردردهای عصبی و تنشی مراجعه کنید:

• اگر سردردهای مکرر زندگی شما را مختل کرده یا مجبورید بیش از دوبار در هفته برای تسکین درد دارو بخورید.
• گر سابقه سردردهای عصبی طولانی‌مدت دارید و اکنون حالت سردردها متفاوت شده و احساس تفاوت ناگهانی دارید.

گاهی سردرد عصبی نشان‌دهنده یکی از مشکلات پزشکی جدی مانند تومور مغزی یا پارگی یکی از رگ‌های خونی کوچک مغز (اتساع عروقی) هستند.

کاهش استرس و درمان سردردهای عصبی

با روش‌های زیر می‌توانید ضمن کاهش استرس، سردردهای عصبی و استرسی خود را درمان کنید:

• ورزش منظم
• استفاده از روش‌هایی همچون آموزش بیوفیدبک
• آرامش درمانی

انواع سردردهای عصبی و تنشی

سردردهای عصبی و تنشی به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند:

1. سردردهای ناگهانی 
2. سردردهای مزمن

سردردهای تنشی اپیزودیک

سردردهای تنشی اپیزودیک (غیر مکرر) بین ۳۰ دقیقه تا یک هفته دوام خواهند داشت. این نوع از سردرد کمتر از ۱۵ روز در یک ماه و حداقل به مدت سه ماه اتفاق می‌افتند.

سردردهای تنشی اپیزودیک ممکن است به سردرد مزمن تبدیل شوند.

سردردهای تنشی مزمن

سردردهای تنشی مزمن چند ساعت طول کشیده و ممکن است ادامه‌دار باشند. اگر این سردرد به مدت ۱۵ روز یا بیشتر در یک ماه و حداقل برای سه ماه ایجاد شود، سردرد مزمن نامیده می‌شود.

علت سردرد عصبی و استرسی طولانی مدت چیست؟

علت سردرد عصبی و استرسی شناخته شده نیست. درگذشته متخصصان معتقد بودند که سردرد عصبی و تنشی از انقباض عضلات صورت، گردن و سر و در اثر احساسات، تنش‌ها و استرس‌های شدید ایجاد می‌شود.

اما تحقیقات نشان داده‌اند که انقباض عضلات علت این نوع سردرد نیست. رایج‌ترین نظریه موجود، از وجود حساسیت زیاد نسبت به درد در افراد مبتلا به سردرد عصبی حمایت می‌کند.

افزایش حساسیت عضلات که یکی از علائم رایج سردرد عصبی و تنشی است، ممکن است در اثر حساسیت سیستم درد به وجود آید. استرس رایج‌ترین محرک ایجاد سردرد تنشی است.

علت سردرد عصبی و تنشی

علائم رایج سردرد عصبی و تنشی

نشانه‌ها و علائم سردرد عصبی و تنشی عبارت‌اند از:

1. خستگی، درد مداوم در سر
2. احساس سفتی یا فشار در پیشانی یا در طرفین پشت سر
3. حساسیت روی سر، گردن و عضلات شانه

تفاوت سردرد عصبی با میگرن و تشخیص آن

تشخیص سردرد عصبی از میگرن کار سختی است. به‌علاوه اگر بیمار دارای سردردهای تنشی اپیزودیک و تکرارشونده باشد، فرد به میگرن نیز مبتلا است. بر خلاف برخی از انواع میگرن، سردردهای تنشی معمولا ربطی به اختلال بینایی، تهوع و استفراغ ندارند.

اگرچه معمولا فعالیت فیزیکی درد میگرن را افزایش می‌دهد، اما درد ناشی از سردرد تنشی را تشدید نمی‌کند. افزایش حساسیت به نور یا صدا ممکن است در سردردهای تنشی نیز وجود داشته باشد اما از علائم رایج سردرد تنشی نیستند.

چه زمانی فرد به کمک اورژانسی نیاز دارد؟

اگر بیمار هرکدام از نشانه‌ها و علائم زیر را داشت، به کمک اورژانسی نیاز خواهد داشت:

• سردرد شدید و ناگهانی
• سردرد همراه با تب، خشکی گردن، گیجی، تشنج، دوبینی، ضعف، بی‌حسی یا اختلال گفتاری
• سردرد پس از واردشدن ضربه به سر، مخصوصا اگر سردرد تشدید شود

تشخیص سردرد عصبی و تنشی توسط پزشک

اگر فرد سردرد مزمن یا عودکننده داشت، پزشک معاینات فیزیکی و عصبی روی او انجام داده و سعی می‌کند با استفاده از این روش‌ها، علت سردرد را تشخیص دهد.

تشخیص سردرد تنشی

با توصیف درد، پزشک می‌تواند مطالب زیادی در مورد سردرد متوجه شود. مواردی که حتما باید به پزشک گفته شوند عبارت‌اند از:

1. ویژگی‌های سردرد
2. شدت سردرد
3. محل سردرد

ویژگی‌های سردرد

آیا درد ضربه‌ای است؟ یا مداوم و خسته‌کننده است؟ آیا دردی تیز و کشدار یا منقطع است؟

شدت سردرد

میزان عملکرد فرد در هنگام درد نشان‌دهنده شدت درد است. آیا فرد قادر به کارکردن است؟ آیا سردرد عصبی و استرسی مانع خوابیدن فرد شده و او را بیدار می‌کند؟

محل سردرد

آیا درد در تمام سر، فقط در یک سمت سر، یا فقط در پیشانی و پشت چشم‌ها است؟

اگر سردردهای غیرعادی و پیچیده داشته باشید، پزشک آزمایش‌هایی برایتان تجویز می‌کند تا بتواند علل اصلی سردرد، مثل تومور را تشخیص دهد.

دو آزمایش رایج برای تصویربرداری از مغز عبارت‌اند از:

1. ام آر آی
2. سی تی اسکن

ام‌ آر آی چیست؟

در ام آر آی از یک میدان مغناطیسی، امواج رادیویی و کامپیوتر برای تهیه تصاویر واضح از مغز استفاده می‌شود.

سی تی اسکن چیست؟

سی تی اسکن یک روش تصویربرداری تشخیصی است که از اشعه‌های ایکس که توسط کامپیوتر هدایت می‌شوند برای تهیه تصاویر جامع از مغز استفاده می‌شود.

راه‌های درمان سردرد عصبی و تنشی 

برخی از افراد مبتلا به سردردهای تنشی به دنبال درمان نیستند و سعی می‌کنند سردرد را خودشان درمان کنند. متاسفانه استفاده مکرر از داروهای مسکن بدون نسخه باعث نوع دیگری از سردرد به نام سردرد ناشی از مصرف زیاد دارو می‌شود.

پیشنهاد می‌شود قبل از مصرف دارو برای درمان سردرد عصبی تنشی سعی کنید با اقداماتی مانند نوشیدن آب، استراحت و خواب کافی سردردتان را درمان کنید.

اگر هیچ یک از این استراتژی‌ها جواب نداد، می‌توانید از داروهای مسکن بدون نسخه مانند ایبوپروفن یا آسپرین استفاده کنید تا از شر سردرد تنشی خلاص شوید. با این حال، این داروها فقط باید گاهی اوقات استفاده شوند.

استفاده بیش از حد از داروهای مسکن بدون نسخه ممکن است منجر به سردرد ناشی از مصرف بیش از حد دارو و یا بازگشت سردرد شود. این نوع سردردها زمانی اتفاق می‌افتند که شما آنقدر به یک دارو عادت کنید که پس از از بین رفتن آن درد را مجددا تجربه کنید.

داروهای مسکن بدون نسخه گاهی اوقات برای درمان سردردهای تنشی مکرر کافی نیستند. در چنین مواردی، باید با یک متخصص مغز و اعصاب مشورت کنید تا داروهای مناسب برای درمان سردرد را برای شما تجویز کند.

داروهای مناسب سردرد عصبی حاد

داروهای متنوعی، هم به‌صورت بدون نسخه و هم به‌صورت تجویزی، برای کاهش سردرد وجود دارد که عبارت‌اند از:

1. داروهای تسکین‌دهنده درد
2. داروهی ترکیبی
3. داروهای پیشگیری کننده

داروهای تسکین‌دهنده درد

معمولا داروهای تسکین‌دهنده درد اولین داروی انتخابی برای کاهش سردرد هستند. این داروها شامل موارد زیر است:

1. آسپرین
2. ایبوپروفن (ادویل، مورتین IB و داروهای دیگر)
3. ناپروکسن (Aleve)

داروهای تجویزی شامل موارد زیر است:

1. ناپروکسن (ناپروسین)
2. ایندومتاسین (ایندوسین)
3. کتورولاک (کتورولاک ترومتامین)

داروهای ترکیبی

معمولا آسپرین یا استامینوفن یا هردو همراه با قهوه یا داروی مسکن به صورت یک دارو استفاده می‌شوند. گاهی اثر داروهای ترکیبی بیشتر از داروهایی که دارای یک نوع تسکین‌دهنده هستند، می‌باشد.

بسیاری از داروهای ترکیبی به صورت بدون نسخه موجود هستند.

برای افرادی که هم میگرن و هم سردرد تنشی اپیزودیک دارند، تریپتان می‌تواند به راحتی درد ناشی از هر دو گروه سردرد را کاهش دهد. نارکوتیک‌ها یا اوپیات‌ها (داروهای مخدر) به دلیل عوارض جانبی و ماهیت معتاد کننده‌ای که دارند، کمتر تجویز می‌شوند.

داروهای پیشگیری کننده

ممکن است پزشک داروهایی برای کاهش تعداد و شدت سردردها تجویز کند، مخصوصا اگر بیمار سردردهای مکرر و مزمنی داشته باشد که به‌وسیله داروهای ضد درد یا دیگر روش‌های درمان بهبود نیابند.

داروهای پیشگیری‌کننده عبارت‌اند از:

1. داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای
2. داروهای ضد انعقاد و شل کننده عضلات

داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای

داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای، از جمله آمی‌تریپتیلین و پروتریپتیلین رایج‌ترین داروهایی هستند که برای پیشگیری از سردرد عصبی و تنشی استفاده می‌شوند.

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد استفاده از ونلافاکسین (افکسور XR) و میرتازاپین (ریمیرون) نیز برای پیشگیری از سردرد عصبی مفید هستند.

داروهای ضد انعقاد و شل کننده عضلات

اگر مسکن‌ها موثر نباشند، ممکن است شل‌کننده عضلانی تجویز شود. این داروها به توقف انقباضات عضلانی کمک می‌کنند.

داروهای دیگری که از ایجاد سردردهای تنشی و استرسی جلوگیری می‌کنند شامل داروهای ضد انعقاد مانند توپیرامات (توپاماکس) هستند.

داروهای پیشگیری‌کننده از سردرد عصبی باید چند هفته یا بیشتر مصرف شوند تا قبل از تاثیرگذاری، با سیستم بدن بیمار هماهنگ شوند؛ بنابراین اگر پس از مدت کوتاهی بعد از مصرف دارو بهبود نیافتید ناراحت نشوید.

پزشک مراحل درمان بیمار را پیگیری می‌کند تا ببیند داروهای پیشگیری‌کننده چگونه عمل می‌کنند. درعین‌حال، استفاده افراطی از داروهای ضد درد برای سردرد مانع تاثیرگذاری داروهای پیشگیری‌کننده می‌شود.

درمان سردرد عصبی و تنشی

درمان‌های خانگی سردردهای عصبی و تنشی

استراحت، استفاده از کیسه یخ یا یک دوش گرم و طولانی باعث کاهش درد و بهبود سردرد استرسی و عصبی می‌شود. در مواردی سردرد ناشی از کم آبی در بدن است، در این مواقع نوشیدن چند لیوان آب می‌تواند باعث تسکین سردرد شود.

میزان خواب خود را در طول شبانه روز درنظر بگیرید. کمبود خواب می‌تواند منجر به سردرد تنشی شود، بنابراین حتما خواب کافی داشته باشید. علاوه بر این مطمئن شوید که هیچ وعده غذایی را حذف نمی‌کنید، زیرا گرسنگی می‌تواند سردرد شما را تشدید کند.

استفاده از برخی روش‌ها می‌تواند به‌تنهایی و بدون استفاده از دارو باعث کاهش شدت و تعداد سردردهای تنشی مزمن شود.

برخی از راههای درمان خانگی سردرد عبارت‌اند از:

1. مدیریت سطح استرس
2. اعمال گرما یا سرما
3. پوسچر مناسب

مدیریت سطح استرس

یک راه برای کاهش استرس، برنامه‌ریزی قبلی و سازماندهی روز است. روش دیگر، داشتن زمانی برای آرامش است و اگر بیمار در شرایط پراسترس قرار گرفت، باید به عقب برگردد.

اعمال گرما یا سرما

اعمال گرما یا سرما، هرکدام که بیمار ترجیح می‌دهد، بر روی عضلات دردناک باعث بهبود سردرد عصبی و استرسی می‌شود. برای اعمال گرما، از یک پد گرمایی که روی درجه کم تنظیم شده، یک بطری آب داغ، یک کمپرس گرم یا یک حوله داغ استفاده کنید.دوش آب گرم نیز مفید است.

برای اعمال سرما، از یخ بسته‌بندی شده، کمپرس یخ یا سبزیجات یخ‌زده در پارچه (برای محافظت از پوست) استفاده کنید.

پوسچر مناسب

پوسچر مناسب مانع کشش عضلات بیمار می‌شود. هنگامی که ایستاده‌اید، شانه‌های خود را به عقب و سر را صاف بگیرید. شکم و باسن را تورفته بگیرید. در هنگام نشستن، ران‌ها را موازی با سطح زمین قرار داده و سر را به جلو خم نکنید.

سایر درمان های سردرد عصبی

علاوه بر روش‌هایی که در بالا به آن‌ها اشاره شد، پزشک شما ممکن است روش‌های دیگری را نیز برای درمان سردرد عصبی به شما پیشنهاد دهد. این روش‌ها عبارتند از:

• کلاس‌های کنترل استرس
• تکنیک بیوفیدبک
• درمان شناختی رفتاری
• طب سوزنی

کلاس‌های کنترل استرس

این کلاس‌ها می‌توانند راه‌های مقابله با استرس و کاهش تنش را به شما آموزش دهند.

تکنیک بیوفیدبک

این یک تکنیک آرام‌سازی (relaxation) است که به شما یاد می‌دهد درد و استرس را مدیریت کنید.

درمان شناختی رفتاری

درمان شناختی رفتاری به شما کمک می‌کند موقعیت‌هایی را که باعث استرس، اضطراب و تنش شما می‌شوند را تشخیص دهید.

طب سوزنی

طب سوزنی یک درمان جایگزین است که می‌تواند استرس و تنش شما را با استفاده از سوزن‌های ظریف در مناطق خاصی از بدن کاهش دهد.

پیشگیری از سردردهای تنشی و استرسی

استفاده از دارو همراه با روش‌های مدیریت استرس مؤثرتر از استفاده محض از روش‌های درمان سردردهای تنشی است. به‌علاوه، سبک زندگی سالم نیز به پیشگیری از سردرد کمک می‌کند:

• خواب کافی و نه بیش از حد داشته باشید
• سیگار نکشید
• به طور منظم ورزش کنید
• به طور منظم و متعادل غذا بخورید
• آب فراوان بنوشید

برای سردرد مکرر به چه دکتری مراجعه کنیم؟

برای سردرد مکرر باید به پزشک مغز و اعصاب مراجعه نمایید. تخصص مغز و اعصاب تنها رشته‌ای است که به طور تخصصی در زمینه درمان انواع سردرد (خوشه‌ای، سینوزیتی، میگرنی، عصبی و …) فعالیت می‌کند. دکتر سردرد مناسبترین روشهای درمانی را با در نظر گرفتن شرایط و علائم بیمار، ارائه می‌دهد.

:: بازدید از این مطلب : 93

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

تومور عصب شنوایی یا تومور نوروم آکوستیک یک تومور غیر سرطانی نادر است که به عصب های شنوایی آسیب وارد می‌کند.

تومور عصب شنوایی چیست؟

تومور نوروم آکوستیک که با نام شوانوما وستیبولار نیز شناخته می‌شود، یک نوع تومور خوش خیم (غیرسرطانی) نادر است که به آرامی رشد کرده و بر اثر تکثیر بیش از حد سلول‌های شوان ایجاد می‌شود. این تومور در صورتی که بیشتر رشد کند بر روی عصب‌های مربوط به شنوایی فشار وارد کند می‌کند.

سلول‌های شوان بخشی از سلول‌های دستگاه عصبی هستند که دور تا دور رشته‌های عصبی محیطی را می‌پوشانند و از آن‌ها محافظت می‌کنند. کلیدی‌ترین مسئله در پیشگیری از بروز عوارض تومور عصب شنوایی در فرد بیمار، تشخیص به موقع آن است.

در برخی از موارد این تومور با جراحی برداشته می‌شود. تکنیک جراحی نوروم آکوستیک به اندازه تومور و میزان تاثیرگذاری آن بر شنوایی بستگی دارد. در صورتی که تومور کوچک باشد می‌توان با برداشتن تومور، شنوایی فرد را نجات داد و علائم تومور نوروم آکوستیک نیز بهبود پیدا خواهند کرد.

با رشد بیشتر و بیشتر تومور، برداشتن آن با جراجی نیز سخت‌تر و پیچیده‌تر می‌شود چرا که تومور ممکن است بر روی عصب‌های شنوایی، عصب‌های کنترل کننده حرکات صورت، عصب‌های حفظ کننده تعادل بدن و سایر عصب‌های مغزی تاثیر گذاشته باشد.

تومور عصب شنوایی یا نوروم آکوستیک

آیا تومور گوش خطرناک است؟

نوروم آکوستیک یا تومور عصب شنوایی می‌تواند در نهایت منجر به بی حسی یا فلج شدن صورت شود. اگر این تومور به اندازه کافی بزرگ شود،به مغز فشار وارد کرده و در نتیجه جان فرد را در معرض خطر قرار می‌دهد.

اگر علائم آزاردهنده یا مشکوکی دارید که فکر می‌کنید احتمال دارد بر اثر تومور عصب شنوایی ایجاد شده باشند، حتما به پزشک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید.

تشخیص نوروم آکوستیک می‌تواند پیچیده و مشکل باشد چرا که علائم آن بسیار شبیه با علائم سایر مشکلات گوش میانی هستند.

معاینه گوش، سنجش شنوایی و تصاویر اسکن از سر می‌توانند ابتلا به تومور عصب شنوایی را نشان دهند. اگر اندازه تومور همچنان کوچک باقی بماند تنها کافیست که به صورت منظم به پزشک مراجعه کنید تا وضعیت شما را ارزیابی و معاینه کند.

در صورتی که نیاز به درمان پیدا کنید، روشهای درمان تومور عصب گوش شامل موارد زیر است:

1. جراحی
2. پرتودرمانی

انواع تومور نوروم آکوستیک

نوروم آکوستیک دارای دو نوع است:

1. نوروم اکوستیک یک طرفه
2. نوروم آکوستیک دو طرفه

نوروم اکوستیک یک طرفه

در این حالت تنها یکی از گوشها دچار عارضه نورم آکوستیک می‌شود. در اغلب موارد، نوروم آکوستیک از نوع یک طرفه است. این تومور ممکن است در هر سنی ایجاد شود.

این تومور اغلب در سنین بین ۳۰ تا ۶۰ سالگی شکل می‌گیرد. نوروم آکوستیک یک طرفه می‌تواند بر اثر آسیب عصبی ناشی از عوامل خارجی باشد.

نوروم آکوستیک دو طرفه

این نوع از نوروم آکوستیک هر دو عصب شنوایی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و ارضی است. این مشکل بر اثر اختلال ژنتکی به نام نوروفیبروماتیوزیس-۲ (NF2) ایجاد می‌شود.

علت تومور عصب شنوایی

دلیل تومور عصب شنوایی ممکن است بر اثر موارد زیر باشد:

• قرار داشتن مداوم یا مکرر در برابر صداهای بلند و آزاردهنده (مانند موسیقی یا صداهایی که در محل کار است)
• خوردن پرتوهای مضر به صورت و گردن موجب بروز نوروم آکوستیک طی سال‌های بسیار دور در آینده می‌شود.
• افراد مبتلا به بیماری ژنتیکی نوروفیبروماتیوزیس بیشتر از دیگران در معرض ابتلا به نوروم آموستیک هستند.

علائم تومور نوروم آکوستیک یا تومور عصب شنوایی

ممکن است علائم تومور عصب شنوایی در ابتدا واضح نباشد. هر یک از علائم این بیماری به تدریج ایجاد شده و شدت می‌گیرند.

از جمله عوامل و نشانه های تومور گوش می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• از دست دادن شنوایی که معمولا در یک گوش است.
• وزوز گوش (شندن صداهایی در گوش که از داخل بدن است)
• سرگیجه (احساس این که شخص دارد حرکت می‌کند یا می‌چرخد)
• سردرد‌های مداوم
• تاری دید یا دوبینی موقتی
• بی حسی، گزگز یا احساس ضعف عضلات در یک طرف صورت.
• مشکل در هماهنگی دست و پاها در یک طرف بدن
• صدای خروسکی یا مشکل در بلع غذا

راه تشخیص نوروم آکوستیک

از آنجایی که علائم تومور در گوش می‌تواند بر اثر سایر بیماریهای گوش میانی و داخلی نیز ایجاد شود، تشخیص تومور عصب شنوایی کار مشکلی است.

روش‌های تشخیصی اولیه شامل معاینه گوش و سنجش شنوایی می‌شود. اسکن ام آر آی و سی تی اسکن به تشخیص محل دقیق و اندازه تومور کمک می‌کنند.

با تشخیص به موقع می‌توان شانس موفقیت درمان تومور عصب گوش را تا میزان زیادی بالا برد.

روش‌های تشخیصی عبارتند از:

• سنجش شنوایی
• تست پاسخ برانگیخته شده شنوایی ساقه مغز (BAER)
• اسکن از سر

سنجش شنوایی

تست شنوایی سنجی تعیین می‌کند که بیمار تا چه حد صداها و گفتار دیگران را می‌شنود. این تست، اولین قدم در تشخیص تومور عصب شنوایی است. روی گوش بیمار هدفون مخصوصی قرار داده می‌شود تا به کمک ان بیمار صدها و یا گفتارهای خاصی را بشنود.

این هدفون به دستگاهی متصل است که واکنش‌های بیمار را ثبت کرده و میزان کارایی شنوایی را می‌سنجد.

تست پاسخ برانگیخته شده شنوایی ساقه مغز (BAER)

این تست بر روی برخی از بیماران انجام می‌شود تا امواج مغزی آنها در واکنش به صدا‌ها بررسی شود. بیمار روی گوش خود هدفون قرار میدهد و به این صداها گوش می‌دهد و در همین حال الکترودهایی که به سر و لاله گوش او متصل هستند، امواج مغزی او را دریافت کرده به کامپیوتر می‌فرستند.

اسکن از سر

اگر تست‌های قبلی نشان دهند که احتمال دارد بیمار به نوروم اکوستیک مبتلا باشد، برای تایید قطعی تشخیص از تصاویر اسکن ام آر آی استفاده می‌شود.

در این روش از میدان‌های مغناطیسی قوی و امواج رادیویی برای تولید تصاویری با جزئیات بالا از مغز استفاده می‌شود. هر یک از این تصاویر یک سطح مقطع از مغز را (مانند یک برش افقی از مغز) نشان می‌دهد.

با ترکیب این عکس‌ها می‌توان تصویری سه بعدی از تومور به دست آورد. در برخی از موارد ماده کنتراست رنگی در سر بیمار تزریق می‌شود که موجب می‌شود تصاویر اسکن با وضوح بیشتری تهیه شوند.

درمان تومور عصب شنوایی یا تومور گوش

انتخاب روش صحیح درمان به عوامل مختلفی بستگی دارد از جمله:

• اندازه تومور
• چگونگی رشد تومور
• سن بیمار
• سایر مشکلات سلامتی که احتمالا بیمار دارد
• شدت علائم بیمار و تاثیر این علائم بر زندگی او

سه روش اصلی برای درمان تومور عصب گوش وچود دارد:

1. تحت نظر داشتن بیمار
2. جراحی
3. پرتودرمانی

تحت نظر داشتن بیمار مبتلا به تومور عصب شنوایی

تحت نظر داشتن بیمار بدین معناست که درمانی انجام نمی‌شود اما پزشک مرتبا وضعیت بیمار را بررسی می‌کند و گوش به زنگ است. از آنجایی که تومور عصب شنوایی سرطانی نیست و به آرامی رشد می‌کند، نیازی به انجام درمان فوری نیست.

در اغلب موارد پزشکان با انجام اسکن ام آر آی به صورت دوره‌ای و منظم، وضعیت بیمار را بررسی می‌کنند و در صورتی درمان‌های دیگر را تجویز می‌کنند که تومور رشد زیادی داشته باشد و موجب علائم جدی شود.

جراحی تومور عصب شنوایی

در روش جراحی برای درمان تومور عصب شنوایی، ممکن است که تمامی یا بخشی از تومور برداشته شود.

سه روش عمل جراحی تومور عصب شنوایی وجود دارد که شامل موارد زیر است:

1. برش بالای گوش میانی (Translabyrinthine)
2. پشت جمجمه ای یا سیگموئید خلفی
3. حفره میانی

برش بالای گوش میانی (Translabyrinthine)

در این روش یک برش در پشت گوش ایجاد می‌شود و استخوانی که در پشت گوش قرار دارد و قسمتی از گوش میانی برداشته می‌شود. این روش جراحی برای تومور‌های بزرگتر از ۳ سانتی‌متر استفاده می‌شود.

مزیت این روش این است که جراح قبل از برداشتن تومور می‌تواند به وضوح عصب مغزی (عصب صورت) را ببیند. نقطه ضعف این تکنیک این است که موجب کم شنوایی دائمی می‌شود.

پشت جمجمه ای یا سیگموئید خلفی

در این روش با باز کردن جمجمه در نزدیکی پشت سر، از ناحیه پشتی به تومور دسترسی پیدا می‌شود. این روش برای جراحی تومورهایی با هر اندازه استفاده می‌شود و این مزیت را دارد که به کمک آن می‌توان شنوایی بیمار را حفظ نمود.

حفره میانی

در این روش قسمت کوچکی از استخوان بالای کانال گوش برداشته می‌شود تا بتوان از این طریق به تومورهای کوچکی که در کانال شنوایی داخلی قرار دارند دسترسی داشت. کانال شنوایی داخلی، کانالی باریک است که از مغز به سمت گوش داخلی و میانی کشیده شده است. با استفاده از این روش نیز می‌توان شنوایی بیمار را حفظ نمود.

در روشی جدیدتر و کم تهاجمی‌تر (جراحی بسته) که برش آندوسکوپیک کامل نام دارد، لوله باریکی که دارای دوربین و منبع نوری و وسایل جراحی است، از طریق سوراخی در جمجمه به سمت تومور هدایت می‌شود و سپس جراح می‌تواند نوروم اکوستیک را از طریق این لوله بردارد.

این تکنیک جراحی تنها در بیمارستان‌های بزرگ و مجهز و توسط جراحان متخصص که آموزش‌های ویژه دیده‌اند، اجرا می‌شود. مطالعات اولیه که بر روی این روش انجام شده‌اند نشان داده اند که نتایج این جراحی مشابه با جراحی به روش باز است.

درمان تومور عصب شنوایی از طریق پرتو درمانی

در برخی از موارد برای درمان نوروم آکوستیک، روش پرتودرمانی تجویز می‌شود. با استفاده از برخی از تکنیک‌های خاص می‌توان با محدود کردن میزان قرارگیری بافت‌های مجاور در برابر پرتو و آسیب دیدن آنها، پرتو‌های قوی را به طرف تومور انتشار داد.

پرتو درمانی برای درمان تومور عصب شنوایی معمولا به یکی از دو تکنیک زیر انجام می‌شود:

1. جراحی پرتو درمانی یک بخشی استریوتاکتیک
2. جراحی پرتودرمانی چند بخشی استریوتاکتیک

جراحی پرتو درمانی یک بخشی استریوتاکتیک

این روش تنها در یک جلسه درمانی، صدها اشعه کوچک به سمت تومور هدایت می‌شوند.

جراحی پرتودرمانی چند بخشی استریوتاکتیک

در این روش دوز پایین‌تری از پرتوها به صورت روزانه و به صورت تدریجی طی چند هفته به تومور اعمال می‌شود. مطالعات اولیه که در مورد این روش انجام شده است نشان‌دهنده این است که با کمک این روش شاید بتوان شنوایی بیمار را حفظ نمود.

هر دو این روش‌ها به صورت سرپایی انجام می‌شوند بدین معنا که برای انجام آن‌ها نیازی به بستری شدن بیمار نیست.

پرتوهای ارسال شده موجب مرگ سلول‌های تومور می‌شوند. با انجام این روش درمانی، روند رشد سلول‌های تومور، متوقف شده یا کاهش پیدا می‌کند و در مواردی نیز ممکن است تومور کوچک‌تر شود اما این روش نمی‌تواند تومور را به طور کامل از بین ببرد.

:: بازدید از این مطلب : 64

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

افزایش فشار مغز یا فشار درون جمجمعه که با نام تومور مغزی کاذب شناخته می‌شود می‌تواند باعث سردرد شدید شود. از راه های درمان فشار مغز بالا می‌توان دارو، رژیم غذای و ورزش را نام برد.

فشار مغز یا فشار درون جمجمه ای چیست؟

تومور مغزی کاذب نام رایجی برای افزایش فشار درون جمجمه است که در آن فشار مایع اطراف مغز زیاد می‌شود. نام تومور مغزی کاذب از علائم بیماری (شامل سردرد، دوبینی یا تاری دید و صدا کردن گوش‌ها) گرفته شده و شبیه علائم تومور مغزی است، اما تومور مغزی کاذب یا افزایش فشار درون جمجمه یک تومور مغزی نیست.

برای تشخیص این بیماری باید وجود تومور یا دیگر بیماری‌های مغزی رد شود. چاقی، برخی بیماری‌های قابل درمان، و برخی از داروها باعث افزایش فشار داخل مغز و بروز علائم تومور مغزی کاذب می‌شوند.

علائم تومور مغزی کاذب شبیه دیگر بیماری‌ها یا دیگر مشکلات است و برای بررسی و ارزیابی عوامل این بیماری به یک بررسی کامل سوابق پزشکی و معاینه فیزیکی نیاز است. اختلال تومور مغزی کاذب ممکن است باعث کاهش دائم و رو به پیشرفت بینایی در برخی از بیماران شود. در برخی موارد، تومور مغزی کاذب برگشت پذیر است.

اگر پزشک وجود تومور مغزی کاذب را تایید کند، باید آزمایشات افتالمولوژیک دقیق و مکرری انجام شود تا پزشک، ناظر هرگونه تغییر در بینایی باشد تا در صورت نیاز، متخصص داروهایی برای کاهش تولید مایع و کاهش فشار درون جمجمه تجویز کند.

کاهش وزن به وسیله رژیم یا جراحی و قطع برخی از داروها (از جمله داروهای ضد بارداری خوراکی، تتراسایکلین و برخی از استروئیدها) باعث بهبود بیماری می‌شود. گاهی برای تخلیه مایع مغزی نخاعی و کاهش فشار مغز نیاز به انجام جراحی و وارد کردن لوله‌ای است تا مایع مغزی نخاعی را از قسمت پایین ستون فقرات خارج کرده و آن را به حفره شکمی بریزد.

علت افزایش فشار مغز چیست؟

هیچ کس نمی‌داند که علت افزایش فشار مغز چیست. مایع مغزی نخاعی مرتب در مغز تولید و جذب می‌شود و در مغز و ستون فقرات جریان می‌یابد. زمانی که سرعت تولید مایع مغزی نخاعی بیشتر از سرعت جذب آن باشد، باعث ایجاد فشار درون جمجمه می‌شود. (جمجمه حالت الاستیکی ندارد که فشار را کاهش دهد.)

تومور مغزی کاذب ممکن است در اثر تولید زیاد مایع مغزی نخاعی، جذب کم مایع مغزی نخاعی یا هر دو ایجاد شود.

عوامل افزایش فشار مغز چیست؟

تومور مغزی کاذب در زنان ۲۰ تا ۵۰ ساله بیشتر از مردان ایجاد می‌شود، مخصوصا در زنان چاقی که نزدیک به زمان یائسگی هستند. تومور مغزی در نوزادان نادر است اما ممکن است در کودکان نیز ایجاد شود. همچنین داروهایی خاص باعث افزایش خطر ایجاد تومور مغزی کاذب می‌شود. این داروها که جزو عوامل افزایش فشار مغز هستند، عبارتند از:

• داروهای ضد بارداری
• سیکلوسپورین
• ایزوترتینوئین
• مینوسایکلین
• نالیدیکسیک اسید
• نیتروفورانتوئین
• فنی توئین
• داروهای استروئیدی (شروع یا قطع آنها)
• داروهای سولفا
• تاموکسیفن
• تتراسایکلین
• مصرف بیش از حد ویتامین A

از دیگر دلایل افزایش فشار مغز یا ایجاد تومور کاذب مغزی می‌توان موارد زیر را نام برد:

• بیماری آدیسون
• نارسایی مزمن کلیه
• بیماری کوشینگ
• هیپوپاراتیروئیدیسم
• کم خونی آهن
• چاقی
• آغاز قاعدگی (نخستین قاعدگی)
• بارداری

علائم اصلی فشار مغز بالا یا تومور مغزی کاذب چیست؟

علائم اصلی فشار مغز بالا یا تومور مغزی کاذب شبیه به علائم تومور مغزی واقعی است. اولین نشانه تومور مغزی کاذب شامل افزایش فشار در مغز است که آن را فشار جمجمه‌ای می‌گویند.

علائم اصلی فشار مغز بالا

افزایش فشار درون جمجمه باعث مشکلات زیر می‌شود:

1. تغییر بینایی (مانند دوبینی)
2. از دست دادن بینایی
3. گیجی یا حالت تهوع
4. استفراغ
5. سفتی گردن
6. عدم تعادل در راه رفتن
7. سردرد مکرر، که معمولا با تهوع و استفراغ همراه است
8. صدا کردن مداوم گوش‌ها (وزوز گوش)
9. فراموشی
10. افسردگی

ممکن است بیماران متوجه شوند که برخی از علائم تومور مغزی کاذب با انجام فعالیت فیزیکی افزایش می‌یابد زیرا ورزش باعث می‌شود فشار داخل مغز بیشتر از فشار مغز در حالت استراحت شود.

راههای تشخیص فشار مغز

برای تشخیص فشار مغز یک معاینه فیزیکی و تعدادی آزمایش‌های تشخیصی توسط پزشک متخصص مغز و اعصاب نیاز است تا وجود تومور مغزی کاذب تایید شده و تومور مغزی واقعی رد شود. ممکن است پزشک برای تشخیص فشار درون جمجمه آزمایش‌های زیر را تجویز کند:

• ام آر آی یا سی تی اسکن مغز
• نوار نخاعی (که لومبار پانکچر نیز نامیده می‌شود) برای برداشت نمونه‌ای از مایع اطراف ستون فقرات
• آزمایش ارزیابی عملکرد چشم

به منظور تشخیص دقیق تومور مغزی کاذب، پزشک باید وجود دیگر بیماری‌هایی که باعث ایجاد علائم مشابه می‌شوند را رد کنند. همچنین ممکن است پزشک آزمایش‌هایی نیز برای بیمار تجویز کند تا مطمئن شود که تومور مغزی واقعی وجود ندارد.

راه درمان فشار مغز بالا

معمولا، اولین راه درمان فشار مغز بالا یا تومور مغزی کاذب عبارت است از:

• داروها (استازولامید با فوروزماید، یا گاهی کورتیکواستروئیدها)
• کاهش وزن با یک رژیم کم سدیم
• برنامه‌ریزی برای انجام ورزش‌های هوازی

همچنین ممکن است برنامه درمانی بیمار شامل لومبار پانکچر (نوار نخاعی) دوره‌ای برای برداشت مایع مغزی عروقی و کاهش فشار درون جمجمه باشد. برخی دیگر از روش های درمان فشار مغز بالا را در ادامه توضیح می‌دهیم.

داروهای کاهش فشار مغز

داروهایی مانند دیورتیک‌ها (که مایعات موجود در بافت‌ها را کاهش می‌دهد) و داروهای میگرن به کاهش فشار درون جمجمه‌ای کمک می‌کنند. همچنین داروهایی که برای درمان آب سیاه مصرف می‌شوند نیز موثر هستند، زیرا با سرکوب تولید مایع مغزی نخاعی باعث کاهش فشار می‌شوند.

جراحی

بیماران مبتلا به تومور مغزی کاذب خیلی سریع بینایی خود را از دست می‌دهند، بنابراین اگر بیمار در مراحل اولیه به جای سردرد یا علائم دیگر به کاهش بینایی مبتلا شد، پزشک انجام جراحی را تجویز می‌کند تا التهاب روی عصب بینایی را توسط جراحی کاهش دهد.

این جراحی را جراحی سوراخ کردن عصب بینایی می‌نامند. گاهی این جراحی در موارد اورژانسی برای حفظ بینایی بیمار در اتاق عمل انجام می‌شود.

به این صورت که بیمار به پشت روی تخت جراحی می‌خوابد و هنگامی که بیمار کاملا به خواب رفت، جراح چشم‌های بیمار را آماده می‌کند تا در طول عمل کاملا باز بمانند. سپس مراحل مورد نیاز برای رسیدن به پوشش عصب بینایی را انجام می‌دهد و در مرحله بعد برش‌های کوچکی ایجاد می‌کند تا فشار را از روی عصب بینایی بردارد.

کاشت شانت

در برخی موارد مناسب‌ترین روش درمان فشار مغز قرار دادن یک شانت برای تخلیه مایع اضافی است. قراردادن شانت شامل کاشت یک لوله کوچک (شانت یا کاتتر) در حفره‌های مغز که بطن نامیده می‌شوند، است.

شانت مایع مغزی نخاعی را به سمت حفره شکمی هدایت می‌کند و سپس مایع در حفره شکمی جذب می‌شود. شانت دارای پمپی است که توسط آن مقدار مایع مغزی نخاعی تخلیه شده کنترل می‌شود.

وظایف شانت عبارتند از:

• کنترل مایع مغزی نخاعی موجود در مغز
• کمک به جلوگیری از افزایش مایع مغزی نخاعی
• کاهش فشار درون جمجمه
• بهبود علائم

هنگامی که بیمار خواب و بیهوش است، جراح مغز و اعصاب برش کوچکی روی سر و سوراخ کوچکی روی جمجمه و سوراخی نیز در پوشش محافظ مغز ایجاد می‌کند. جراح از ابزار تصویرداری مخصوصی به نام رهیاب هنگام عمل برای مشاهده‌ی مغز بیمار و یافتن محل مناسب برای قرار دادن شانت استفاده می‌کند.

جراح شکاف دیگری (در بالا یا پشت گوش) ایجاد می‌کند تا در جاسازی لوله از آن کمک گیرد. یک انتهای شانت در بطن مغز قرار می‌گیرد و انتهای دیگر شانت به پمپ موجود وصل می‌شود. لوله دوم به انتهای دیگر پمپ متصل می‌شود و سپس این لوله از زیر پوست بیمار به شکم، در زیر دنده‌ها می‌رود.

لوله از راه یک سوراخ کوچک، یا به کمک یک جراح عمومی و با استفاده از لاپاروسکوپ و دو برش کوچک وارد شکم می‌شود. پس از قرارگیری شانت و پمپ، پزشک روی برش‌ها را به وسیله گاز استریل می‌پوشاند.

استنت گذاری سینوسی

یک آزمایش بالینی جدید نشان داده است که استفاده از استنت سینوسی وریدی نتایج مثبتی در بر دارد. استنت گذاری روشی غیر تهاجمی بوده و برای افرادی مناسب است که ام آر آی و سی تی اسکن نشان داده به تنگی سینوسی وریدی مبتلا هستند.

در استنت گذاری، یک استنت (لوله توری سیمی کوچک) از طریق ایجاد برش‌های کوچک بر روی کشاله ران در یکی از رگ‌های گرفته‌ی مغز قرار داده می‌شود. کاهش تنگی و گرفتگی رگ باعث کاهش فشار مغز و علائم می‌شود.

:: بازدید از این مطلب : 83

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

درمان بیماری صرع

صرع به اختلال عصبی گفته می‌شود که منجر به تشنج مکرر می‌شود. البته تمام افرادی که تشج می‌کنند لزوما مبتلا به صرع نیستند. اختلال صرع در اثر فعالیت الکتریکی غیرطبیعی مغز ایجاد می‌شود.

صرع و تشنج انواع مختلفی دارند. تشنج طولانی مدت و کنترل نشده باعث آسیب مغزی می‌شود. همچنین بیماری صرع خطر مرگ ناگهانی را افزایش می‌دهد.

بیماری صرع را می‌توان با موفقیت کنترل کرد. برای کنترل تشنج در فرد داروهای صرع تجویز می‌شود و در موارد نادر اگر داروها موثر نباشند، به جراحی نیاز است. تشخیص صحیح نوع صرع نیز در انتخاب بهترین روش درمان نقش دارد.

بیماری صرع یک اختلال مزمن است که بر جنبه‌های مختلف زندگی تاثیر می‌گذارد. ممکن است بیماران مبتلا به صرع بیش از یک نوع تشنج را تجربه کنند؛ زیرا تشنج فقط یکی از علائم صرع است. بنابراین متخصص مغز و اعصاب علاوه بر اینکه باید نوع تشنج را تعیین کند، نوع صرع را نیز به درستی تشخیص دهد.

در بسیاری از افراد مبتلا به صرع، بیماری با مصرف دارو و اتخاذ سبک زندگی معقول کنترل می‌شود. دکتر مغز و اعصاب به شما کمک می‌کند که مطالب بیشتری در مورد صرع بدانید. انتخاب روش درمان به علائمی از جمله میزان تکرار و شدت تشنج‌ها، سن فرد، سلامت کلی فرد و سابقه پزشکی او بستگی دارد.

انواع صرع را بشناسید

مهم‌ترین نشانه صرع، تشنج است. علائم بیماری صرع در بین افراد و با توجه به نوع تشنج متفاوت است.

به طور کلی انواع تشنج سه نوع است:

1. تشنح عمومی
2. تشنج موضعی یا فوکال
3. تشنج ناشناخته

تشنج عمومی

تشنج عمومی همزمان بر هر دو طرف مغز یا گروهی از سلول‌های هر دو طرف مغز تاثیر می‌گذارند. تشنج‌های عمومی شامل موارد زیر است:

• تشنج تونیک کلونیک
• تشنج آتونیک یا تشنج ابسنس

تشنج موضعی یا فوکال

اصطلاح موضعی به جای اصطلاح جزئی استفاده می‌شود زیرا اصطلاح دقیقی برای صحبت درمورد شروع تشنج‌ها است. تشنج‌های موضعی ممکن است از یک قسمت، یا از گروهی از سلول‌های یک قسمت از مغز شروع شوند.

انواع تشنج‌های موضعی عبارتند از:

• تشنج‌های موضعی هوشیارانه
• تشنج موضعی با هوشیاری ضعیف

تشنج‌های موضعی هوشیارانه

زمانی که فرد در هنگام تشنج بیدار و آگاه است، تشنج موضعی هوشیارانه نامیده می‌شود. این تشنج را تشنج جزئی ساده نیز می‌نامند.

تشنج موضعی با هوشیاری ضعیف

زمانی که شخص در هنگام تشنج موضعی، گیج بوده یا هوشیاری او تحت تاثیر قرار گیرد، آن تشنج را تشنج موضعی با هوشیاری ضعیف می‌نامند. در گذشته این نوع تشنج را تشنج پیچیده جزئی می‌نامیدند.

تشنج ناشناخته

زمانی که شروع تشنج ناشناخته باشد، آن را تشنج با شروع ناشناخته می‌نامند. همچنین اگر شخصی تشنج را نبیند و متوجه تشنج نشود، مثل تشنجی که در شب اتفاق می‌افتد یا تشنج شخصی که تنها زندگی می‌کند، آن را تشنج ناشناخته می‌نامند.

تشنج و دلایل آن

دلایل تشنج ممکن است یکی از موارد زیر باشد:

• وارد شدن ضربه به مغز
• زخم شدن مغز پس از ضربه (صرع پس از ضربه)
• تب شدید یا بیماری خاص
• سکته مغزی، که یکی از دلایل اصلی صرع در افراد بالای ۳۵ سال است.
• بیماری‌های عروقی
• کمبود اکسیژن در مغز
• کیست یا تومور مغزی
• آلزایمر یا زوال عقل
• استفاده مادر از دارو در دوران بارداری، آسیب پیش از تولد، ناهنجاری مغز یا کمبود اکسیژن در مغز در هنگام تولد
• بیماری‌های عفونی مانند ایدز و مننژیت
• اختلالات رشدی یا ژنتیکی یا بیماری‌های عصبی
• در برخی از انواع صرع، وراثت نیز تاثیر دارد.

بیماری صرع چه نشانه‌ها و علائمی دارد؟

مهم‌ترین نشانه صرع تشنج پی در پی است. اگر یک یا چند مورد از علائم زیر را داشتید، باید به پزشک مراجعه کنید، مخصوصا اگر علائم تکرار شوند:

• تشنج بدون افزایش دمای بدن (بدون تی)
• بیهوشی‌های کوتاه یا گیجی
• غش کردن‌های متناوب که با از دست رفتن کنترل مثانه و روده و سپس خستگی شدید همراه است.
• بی توجهی موقت به آموزش‌ها یا سوالات
• سفت شدن ناگهانی و بدون دلیل بدن (اسپاسم عضلات)
• افتادن ناگهانی و بدون دلیل
• چشمک زدن ناگهانی و بدون وجود محرک
• جویدن ناگهانی و بدون دلیل
• گیجی و عدم توانایی برقراری ارتباط برای مدتی کوتاه
• حرکات تکراری و نامناسب
• ترسیدن بی‌دلیل، و حتی ناراحت و عصبانی شدن بی‌دلیل
• تغییرات عجیب در حس‌ها، مانند تغییر حس بویایی، لامسه و شنوایی
• حرکت ناگهانی دست‌ها، پاها و بدن. (در کودکان حرکت ناگهانی به شکل گروهی از حرکات ناگهانی و تند ظاهر می‌شود)

علائم بیماری صرع

تشخیص صرع چگونه است؟

اگر بیمار بدون هیچ دلیل ظاهری و برگشت‌پذیری، مرتب تشنج می‌کند، احتمالا به صرع مبتلا است. سوابق پزشکی بیمار و علائم موجود به انتخاب نوع آزمایش مورد نیاز برای تشخیص بیماری صرع کمک می‌کنند.

احتمالا بیماران تحت یک معاینه عصبی قرار می‌گیرند تا توانایی حرکتی و عملکرد ذهنی آنها ارزیابی شود. به منظور تشخیص اختلال صرع در فرد، وجود دیگر شرایطی که باعث تشنج می‌شوند باید رد شوند.

دکتر یک آزمایش کامل شمارش خون و شیمی خون برای بیمار تجویز می‌کند. تشخیص صرع با نوار مغز اقدام دیگری است که پزشک انجام می‌دهد. در ابتدا، الکترودها توسط چسبی مخصوص به روی سر بیمار متصل می‌شوند.

نوار مغز آزمایشی غیر تهاجمی و بدون درد است. الکترودها، فعالیت الکتریکی مغز بیمار را ثبت می‌کنند.

راه های درمان بیماری صرع

روش های درمان صرع شامل موارد زیر است:

• درمان دارویی
• تحریک عصب واگ
• جراحی
• رژیم غذایی در بیماران صرع

داروهای درمان صرع

اولین روش درمان صرع استفاده از داروی ضد تشنج است. داروهای ضد تشنج باعث کاهش شدت و تعداد تشنج می‌شوند. دارو های ضد تشنج نمی‌توانند تشنج‌های در حال پیشرفت را درمان کنند و باعث درمان قطعی صرع نمی‌شوند.

داروهای ضد تشنج زیادی در داروخانه‌ها موجود است. پزشک با توجه به نوع تشنج، یک دارو، یا ترکیبی از چند دارو را برای بیمار تجویز می‌کند.

برخی از رایج‌ترین داروها برای درمان صرع عبارتند از:

• لوتیراستام (کپرا)
• لاموتریژین (لامیکتال)
• توپیرامات (توپاماکس)
• والپرونیک اسید (دپاکوت)
• کاربامازپین (تگرتول)
• اتوسوکسیماید (زارونتین)

درمان بیماری صرع از طریق تحریک عصب واگ

فرآیند تحریک عصب واگ به نحوی است که از طریق عصب واگ پالس‌های خفیف حاوی انرژی الکتریکی به مغز فرستاده شده و مانع تشنج می‌شوند. این پالس‌ها توسط دستگاهی شبیه به دستگاه تنظیم کننده ضربان قلب تولید می‌شوند.

دستگاه مورد نظر از طریق جراحی در زیر پوست قفسه سینه قرار گرفته و عصبی که از گردن بیمار می‌گذرد را تحریک الکتریکی می‌کند.

عصب واگ

درمان صرع به کمک عمل جراحی

اگر دارو باعث کاهش تعداد تشنج‌ها نشد، روش دیگر جراحی است. رایج‌ترین نوع جراحی، بخش‌برداری است. بخش برداری به معنی برداشت قسمتی از مغز که از آن تشنج شروع می‌شود است.

در اکثر موارد، طی فرآیندی که لوبکتومی یا برداشت لوب گیجگاهی نامیده می‌شود، لوب گیجگاهی برداشته می‌شود. در برخی موارد، برداشت لوب گیجگاهی می‌تواند تشنج را متوقف کند. در برخی موارد، بیمار در حین جراحی بیدار نگه داشته می‌شود.

دلیل بیدار نگه داشتن بیمار این است که پزشک با بیمار صحبت کرده و قسمت‌هایی از مغز که مسئول کنترل عملکردهای اصلی مانند بینایی، شنوایی، صحبت یا حرکت هستند را بر ندارد.

اگر قسمت مورد نظر مغز خیلی بزرگ بود یا برداشت آن ضروری بود، از روشی دیگر به نام قطع اتصال یا برش عرضی سابپیال استفاده می‌شود. جراح برش‌هایی در مغز ایجاد می‌کند تا مسیر عصب را قطع کند. این کار باعث می‌شود که تشنج در دیگر قسمت‌های مغز منتشر نشود.

بعد از جراحی، برخی از افراد می‌توانند مصرف داروهای ضد تشنج را کاهش داده یا مصرف داروها را به طور کلی قطع کنند.

درمان صرع با عمل جراحی

تاثیر رژیم غذایی در درمان صرع

معمولا به کودکان مبتلا به صرع رژیم کتوژنیک توصیه می‌شود. رژیم کتوژنیک رژیمی دارای چربی زیاد و کربوهیدرات کم است. این رژیم بدن را مجبور می‌کند که به جای استفاده از گلوکز، برای تولید انرژی چربی بسوزاند.

فرآیند سوزاندن چربی به جای گلوکز برای ایجاد انرژی را کتوزیس می‌نامند. رژیم غذایی کتوژنیک نیاز به برقراری تعادل بین چربی، کربوهیدرات و پروتئین دارد. کودکانی که تحت رژیم کتوژنیک قرار می‌گیرند، باید کاملا زیر نظر پزشک باشند.

رژیم کتوژنیک برای تمام افراد مناسب نیست اما زمانی که این رژیم به درستی رعایت شود، می‌تواند با موفقیت تعداد تشنج‌ها را کاهش دهد. رژیم کتوژنیک برای برخی از انواع صرع بهتر از انواع دیگر صرع است.

برای بزرگسالان و نوجوانان مبتلا به صرع، رژیم اصلاح شده اتکینز توصیه می‌شود. رژیم اتکینز نیز دارای چربی زیادی است و میزان کربن دریافتی در این رژیم کنترل شده است. از آنجا که رژیم‌های اتکینز و کتوژنیک دارای فیبر کم و چربی بالا هستند، یکی از عوارض رایج آنها ایجاد یبوست است.

:: بازدید از این مطلب : 108

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0