بیماری صرع در کودکان می‌تواند زندگی فردی و اجتماعی آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهد. بنابراین ضروری است که خانواده کودکان مبتلا به صرع نحوه رفتار صحیح با این کودکان را بدانند.

رفتار والدین با کودکان مبتلا به صرع

وقتی تشخیص صرع برای یک کودک داده می‌شود، والدین اغلب احساس‌های مختلفی را تجربه می‌کنند. احساس شوکه شدن، خشم، افسردگی، بی‌کفایتی، شرم و حتی گناه.

آنان ممکن است از خود سوال کنند چگونه این اتفاق افتاد؟! مسئله مهمی که باید به خاطر بسپاریم این است که این واکنش‌ها طبیعی و گذرا هستند.

خواندن مطلب و کسب اطلاعات در مورد صرع و نیز برقراری ارتباط و صحبت با سایر افرادی که فرزندان مبتلا به صرع دارند، می‌تواند در ایجاد آرامش و اطمینان خاطر در والدین نقش موثری داشته باشد که این امر با برقراری ارتباط با انجمن صرع و اعضای آن مقدور است.

تمام والدین می‎خواهند یک محیط سرشار از عشق و حمایتگرانه در خانه ایجاد کنند. جایی که فرزندشان بتوانند رشد کنند و متکی به خود باشند. باید توجه داشت آنچه که کودکان مبتلا به صرع در مورد بیماری خود در محیط خانه می آموزد، تعیین کننده شخصیت او در آینده است.

کودکی که یاد می‌گیرد از صرع بترسد، ممکن است در آینده از نظر شخصیتی فردی وابسته و رشد نیافته باشد و کودکی که تشویق می‌شود، تشنج خود را یک ناراحتی موقتی و گذرا می‌داند.

این کودک در فعالیت‌های سایر کودکان هم سن خود و در زندگی خانوادگی و اجتماعی شرکت داده می‌شود و شانس بیشتری دارد تا فردی مستقل و متکی به خود باشد.

کودکان مبتلا به صرع

در مورد صرع با کودک خود صادق باشید. به کودک در مورد بیماریش توضیح ساده و در عین حال منطبق با واقعیت بدهید تا بداند ابتلای به صرع مسئله‌ای نیست که به خاطر آن شرمنده و خجل باشد.

والدین کودکان مبتلا به صرع اغلب ذکر می‌کنند ایجاد محدودیت و قوانین برای کودکانشان مشکل است. توجه داشته باشید، ایجاد محدودیت‌های زیاد منجر به کاهش اعتماد به نفس و ترسو شدن کودک می‌شود.

از طرف دیگر عدم اعمال قانون و آزادی منجر به مشکلات رفتاری کودک می‌شود.

کودک خود را تشویق کنید تا:

• یاد بگیرد، کشف کند و شرایط و موقعیت‌های جدید را تجربه کند.
• توقعات واقع‎گرایانه داشته باشد.
• احساس‌های خود را آزادانه بیان کند.
• صرع را به عنوان یک قسمت طبیعی از زندگی‌اش بپذیرد.
• راه‌هایی بیابد که صرع را برای دیگران توضیح دهد.
• در کنار صرع برای کسب موفقیت‌های شخصی خود بکوشد.

احساس کودکان صرع چگونه است؟

کودک ممکن است نسبت به حمله های تشنج و طرز تلقی سایر کودکان نگران باشد یا ممکن است احساس گناه داشته باشد و یا بترسد که به خاطر آنچه در حین حمله اتفاق می‌افتد، تنبیه شود.

در چنین مواقعی با توضیح اینکه، آنچه اتفاق افتاده قسمتی از صرع است، به وی آرامش داده و او را تشویق کنید تا خود را با آنچه که دوست دارد، مشغول کند.

در مواردی که دارو حمله‌ها را کنترل نمی‌کند، بعضی کودکان تصور می‌کنند مقصر هستند. از این نظر به آنان اطمینان دهید و مانع انتقال نگرانی خود به کودک شوید. چرا که اگر به تدریج احساس اضطراب شما به کودک منتقل شود، اعتماد به نفس خود را از دست خواهد داد.

ارتباط سایر افراد خانواده با کودکان دارای صرع

همانند هر بیماری مزمن، صرع می‌تواند روال عادی خانواده را برهم بزند. حمله های تشنج غیرقابل پیش‌بینی هستند و می‌توانند برنامه همه خانواده را مختل کنند.

از این رو خواهران و برادران کودک مبتلا به صرع ممکن است احساس کنند والدینشان کودک مبتلا را بیشتر دوست دارند، آنها را فراموش کرده‌اند و حس حسادت نسبت به کودک مبتلا به صرع داشته باشند.

نحوه رفتار با کودکان مبتلا به صرع در مدرسه

کودک ممکن است دوران سختی را به دلیل استهزای دوستانش تجربه کند. در مدرسه نیز طرز تلقی معلمان و رفتار سایر شاگردان، می تواند تمایل کودک را از رفتن به مدرسه تحت تاثیر قرار دهد.

موارد زیر می‌تواند به بهبود شرایط خانه و مدرسه کمک کند:

• در مورد صرع با سایر افراد خانواده صحبت کنید و سایر فرزندان خود را به سوال کردن در مورد این بیماری تشویق کنید.
• صرع وضعیتی است که در رابطه با آن باورهای غلط و خرافات وجود دارد. مخصوصا این که موارد فوق ممکن است توسط هم شاگردی‌های فرزندان سالم شما به آنها منتقل شود. مهم این است که بلافاصله با روش مناسب، این باور غلط را از ذهن آنها دور کنید.
• سایر افراد خانواده را در دادن مسئولیت‌های خانوادگی به کودک مبتلا به صرع (مانند سایرین) تشویق کنید.
• خواهر و برادر کودک را به عنوان نگهبان او قرار ندهید.
• وقتی کودک صرعی شما عصبانی می شود، هیچ گاه تسلیم نشوید.
• همان مقرراتی را اعمال کنید که با سایر کودکانتان انجام می‌دهید.
• با توجه به اینکه بیمار یک فرد عادی تلقی می شود، به فرزند خود بیش از حد محبت نکنید و سعی کنید در تربیت او قاطع باشید.
• بگذارید کودک شما در فعالیت‌هایی که دوست دارد از جمله فعالیت‌های ورزشی شرکت کند.

برخی متخصصان معتقدند که خطر صدمه‌های جسمی کمتر از صدمه‌های روانی است که با گفتن “تو به خاطر صرع نباید بازی کنی” به وی وارد می‌شود.

با معلم کودک در ابتدای هر سال تحصیلی ملاقات کرده و نه تنها در مورد بیماری و داروهای مصرفی کودک، بلکه همچنین در مورد رشد و نمو اجتماعی وی نیز صحبت کنید.

هرگز صرع فرزند خود را از اولیای مدرسه پنهان نکنید. زیرا عواقب عدم اطلاع مسئولان مدرسه متوجه فرزند شما خواهد بود.

:: بازدید از این مطلب : 115

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

صرع از جمله اختلال‌هایی است که در خانم‌ها و خانواده آنها از نظر ازدواج، بارداری، شیردهی، عادت ماهیانه، یائسگی و … نگرانی‌هایی را ایجاد می‌کند و ممکن است مشکلاتی را در زندگی آنها به وجود آورد. از این رو ارائه اطلاعات در زمینه‌های فوق می‌تواند برای خانم های مبتلا به صرع مفید باشد.

صرع و قاعدگی

بعضی از زنان دریافته‌اند که درست قبل و یا در دوران قاعدگی دچار تشنج می‌شوند. اکثر زنانی که متوجه تاثیر دوره قاعدگی در حمله‌هایشان هستند، می‌دانند که در هر زمان دیگری نیز ممکن است دچار حمله تشنجی شوند اما میزان بروز این حمله‌ها در حوالی زمان عادت ماهیانه بیشتر است.

هنگامی که خانمی تنها در حوالی زمان قاعدگی دچار حمله می‌شود، این نوع صرع به عنوان صرع قاعدگی شناخته می‌شود. دلیل این مسئله هنوز به طور کامل روشن نیست، این حالت ممکن است ناشی از تغییر در هورمون‌های جنسی (استروژن و پروژسترون) در زمان قاعدگی و یا در اثر افزایش مایعات بدن در این زمان باشد.

برای بعضی از این افراد، افزودن برخی از داروها در هفته قبل از دوران قاعدگی می‌تواند مفید باشد که در هر حال تجویز این داروها باید طبق دستور پزشک صورت گیرد.

بیماری صرع و ازدواج

درگذشته مبتلایان به صرع از بسیاری حقوق اجتماعی خود از جمله ازدواج محروم بودند. اما با گذشت زمان و شناخت هر چه بیشتر این بیماری، نگرش جامعه نسبت به بیماری صرع تغییر یافت و درنهایت ازدواج و تشکیل خانواده در این افراد، امری عادی شد.

اغلب افراد مبتلا به صرع می‌توانند ازدواج کنند و فرزندان سالمی داشته باشند و از زندگی فعال و پرثمری لذت ببرند.

اگر فرد مبتلا به صرع قصد ازدواج دارد و مدتی طولانی است که دچار بیماری صرع است و حمله های وی کاملا کنترل نشده است، باید با پزشک خود مشورت نموده و علت کنترل نشدن حمله های صرعی را بیابد. معمولا درمان نادرست یا مصرف نامرتب داروها عامل ادامه حمله های صرع است.

پیش از آنکه تصمیم نهایی را در مورد ازدواج بگیرد، بهتر است مسئله خود را با شخص مورد نظر در میان بگذارد. اگر چه هستند افرادی که مبتلا به صرع بوده و آن را مخفی می‌کنند.

اما به جای پنهان کردن، باید صادقانه مشکل خود را با فرد مقابل در میان گذاشته و او را با مشاوره با پزشک معالج خویش، قانع کند که با کنترل صرع می‌توان یک زندگی سالم داشت.

توجه داشته باشید که مواردی دیده شده است که همسری به بهانه بی‌اطلاعی از بیماری صرع همسر خود، تقاضای طلاق کرده است، بنابراین لازم است آگاهی از بیماری همسر در عقد نامه ذکر شود.

صرع و بارداری

مشاوره‌های قبل از بارداری باید مدت ها قبل از باردار شدن انجام گیرد. زنان مبتلا به صرع باید در مورد قاعدگی و تاثیر آن بر روی صرع، شیوه‌های پیشگیری از بارداری، زمان مناسب برای بارداری و نحوه درمان و مراقبت‌های ویژه بارداری با پزشک متخصص مغز و اعصاب خود مشورت نمایند.

یک زن مبتلا به صرع ممکن است با آگاهی کمی در این زمینه وارد دوران بارداری شود. غافلگیر شدن با یک بارداری ناخواسته در میانه راه و اجبار در تغییر میزان یا نوع دارو مطلوب نیست و حتی‌المقدور باید از وقوع چنین وضعیتی پیشگیری کرد.

بیماری صرع در زنان باردار

مشاوره قبل از بارداری بیماران صرع

هدف از برگزاری جلسه‌های مشاوره، تصمیم‌گیری مشترک بین پزشک و بیمار مبتلا به صرع در مورد مسائل زیر است:

• وقتی بیمار تمایلی به بارداری ندارد، در این صورت احتمال باروری بیمار در چه حد است و مطمئن‌ترین روش پیشگیری چیست؟
• وقتی بیمار مایل به بارداری است، مناسب‌ترین زمان چه موقع است؟
• آیا کنترل حمله‌ها در حد مطلوب است؟ اگر نه، امکان دستیابی به کنترل صرع در چه حد است؟
• آیا صرع به دلیل وجود ضایعه خاص مغزی است؟ اگر بلی، آیا بارداری با مشکل مواجه خواهد شد؟
• آیا بیماری جسمی و روانی دیگری وجود دارد؟
• آیا احتمال وقوع مسائل ژنتیکی وجود دارد؟
• وضعیت دارویی بیمار و امکان قطع کامل دارو چگونه است؟
• آیا تعویض دارو توصیه می شود؟
• آیا مقدار دارو باید تغییر داده شود؟
• آیا مشکلات احتمالی باروری وجود دارد؟

با تصمیم‌گیری صحیح و منطقی در رابطه با مسائل فوق، حاملگی و صرع به نحو احسن کنترل شده و دوران بارداری هر چه بی‌خطرتر (چه برای مادر و چه برای جنین) سپری خواهد شد.

ارزیابی‌های قبل از بارداری بیماران مبتلا به صرع

هنگامی که بیمار صرعی تصمیم به بارداری گرفته است، ارزیابی مجدد در موارد زیر صورت می‌پذیرد:

• مرور تاریخچه بیماری
• بررسی مجدد در یافته‌های پاراکلینیک
• تاریخچه پزشکی و عصبی
• تاریخچه بلوغ جنسی
• تاریخچه عادت های زندگی
• تاریخچه خانوادگی
• تاریخچه دارویی
• دیدگاه‌های بیمار و همسر وی

همچنین بررسی تاریخچه ژنتیکی خانواده مهم است. اگر مسئله ژنتیکی واضحی وجود داشته باشد، در این صورت مشاوره با متخصص ژنتیک ،مسلما قبل از بارداری دارای اهمیت است.

به طور کلی روند مشاوره نباید با عجله انجام گیرد. مناسب‌ترین زمان برای بارداری زمانی است که بیمار قبل از بارداری مورد مشاوره قرار گرفته است، بیماری مجددا ارزیابی، داروهای وی تنظیم و حمله هایش کنترل شده است.

دوران حاملگی با صرع

با توجه به این که تقریبا ۵۰ درصد مبتلایان به صرع را خانم‌های در سنین باروری تشکیل می‌دهند، با این حال هنوز به طور دقیق تاثیر صرع، حمله‌های تشنجی و داروهای ضد صرع بر بارداری شناخته نشده است.

ولی به طور کلی تعداد حمله‌ها در طول دوران بارداری ۵۰ درصد بدون تغییر، ۲۵ تا ۳۰ درصد تشدید و ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش می‌یابد و این چندان نگران کننده نیست زیرا با مشورت پزشک و تجویز بهترین داروی صرع در بارداری قابل کنترل است.

اکثر خانم های مبتلا به صرع، دوران بارداری را به صورت طبیعی پیموده و زایمان بی‌خطری خواهند داشت. هر چقدر تشنج ها در دوره قبل از بارداری بهتر کنترل شده باشند، کنترل تشنج در بارداری راحت‌تر خواهد بود.

در ضمن لازم است زنان مبتلا به صرع مانند تمام زنان باردار در این دوران مراقبت‌های جسمی و روانی لازم نظیر استراحت کافی، توجه دقیق به امر تغذیه، دوری از هیجان، عصبانیت و پرهیز از کم خوابی را رعایت نمایند.

بدیهی است یک خانم مبتلا به صرع هنگام بارداری ممکن است با مشکلاتی مواجه شود. لذا باید مرتب با پزشک خود در تماس باشد، زیرا به دنیا آوردن یک نوزاد سالم ارزش این مراقبت را دارد.

مصرف داروی صرع در بارداری

خوشبختانه بیش از ۹۰ درصد خانم های مبتلا به صرع بارداری موفقی خواهند داشت و فرزندان سالمی به دنیا خواهند آورد. یکی از خطرهای دوران بارداری، عوارض مصرف داروهای ضد صرع است، زیرا برخی از این داروها اثر منفی بر روی جنین دارند.

خوشبختانه داروهای کم ضرری برای مادران باردار وجود دارد که برای اطلاع بیشتر باید با پزشک معالج خود مشورت کنند. از طرف دیگر تشنج ها، مخصوصا نوع منتشر، ممکن است باعث آسیب به جنین شوند. به‌ویژه اگر حین ماه آخر بارداری یا زایمان رخ دهند.

هرگونه کاهش یا قطع خود سرانه دارو در طول بارداری نه تنها خطر را کاهش نمی‌دهد، بلکه موجب افزایش خطر تشنج نیز می‌شود.

داروهای صرع در بارداری

ارتباط داروی ضد بارداری و صرع

مصرف داروهای ضد بارداری باعث تشدید حمله های تشنج نمی‌شوند. قرص های ضد بارداری ممکن است با کاهش میزان خونی داروهای لاموتریژین باعث بروز تشنج شوند.

از طرفی بعضی داروهای ضد صرع مانند فنی توئین، فنوباربیتال، اتوسوکسیماید، کاربامازپین و توپیرامات باعث تضعیف اثر داروهای ضد بارداری می‌شوند و بنابراین ممکن است افزایش میزان داروی ضد بارداری لازم باشد.

بهتر است که روش جلوگیری از بارداری برای هر فرد مبتلا به صرع با مشورت پزشک انجام گیرد. امروزه چندین روش موفق و مطمئن جلوگیری از بارداری وجود دارد.

مصرف قرص های ضد بارداری، استفاده از دستگاه (I.U.D)، تزریق آمپول، کاشتن قرص زیر پوست، استفاده از کاندوم و بستن لوله‌ها در مردان و زنان روش‌های متفاوتی است که باید زیر نظر متخصص زنان و زایمان و همچنین پزشک متخصص مغز و اعصاب انجام گیرد.

با مشورت و همکاری، بدون هیچ مشکلی سلامت بارداری تامین می‌شود.

صرع و شیردهی

اظهار نظر در مورد این سوال که آیا مادران مصرف کننده داروهای ضد صرع، می‌توانند به نوزادان خود شیر بدهند یا خیر تا اندازه زیادی بستگی به منافع جسمی و روانی شیردهی، آرزوهای مادر، وضعیت سلامت نوزاد و مقدار استفاده مادر از این داروها دارد.

طبق منابع موجود، تمامی انواع داروهای ضد صرع وارد شیر مادر شده و از این راه به نوزاد انتقال می‌یابد، ولی خوشبختانه مقدار دارویی که از شیر مادر به نوزاد می‌رسد زیاد نبوده و قابل چشم‌پوشی است.

لذا شیردهی را نباید برای مادران مبتلا به صرع ممنوع کرد. لازم به ذکر است که شیر مادر مبتلا به صرع با وجود مصرف داروهای ضد صرع برای نوزاد، کاملا سالم و بی‌خطر بوده و توصیه می‌شود که طبق روال عادی شیردهی ادامه داشته باشد.

توصیه می‌شود اگر بیداری در شب برای مادر مبتلا به صرع مناسب نیست و باعث تشدید حمله‌ها می‌شود، مادران می‌توانند شیر را دوشیده و پدر آن را به کودک بدهد.

توصیه هایی درباره صرع در دوران بارداری

خانم های مبتلا به صرع که قصد بارداری دارند، لازم است به نکات زیر توجه کنند:

• دختران مبتلا به صرع در سن بارداری باید اطلاعات کافی در مورد خطر حمله صرع و قطع دارو داشته باشند.
• درمان با یک دارو (مونوتراپی) چه در دوران بارداری و چه در سایر موارد موجب کاهش خطرها و عوارض دارویی است.
• مصرف اسید فولیک روزانه یک تا پنج میلی گرم در خانم های مبتلا به صرعی که دارو مصرف می‌کنند از سه ماه قبل از بارداری تا پایان سه ماهه اول بارداری توصیه می‌شود.
• زنان مبتلا به صرع با سابقه فامیلی نقص لوله عصبی که نوعی بیماری مادرزادی است، باید در دوران بارداری از مصرف سدیم والپروات و کاربامازپین پرهیز کنند.
• متخصص مغز و اعصاب و متخصص زنان و زایمان با همکاری هم می‌توانند برنامه درمانی منظم و متعادلی را برای مادران باردار مبتلا به صرع تنظیم کنند.
• لازم است سطح خونی دارو تا هشت هفته پس از زایمان کنترل شود، زیرا خطر افزایش سطح خونی دارو و مسمومیت وجود دارد.
• در صورت رعایت نکات پزشکی اکثر زنان مبتلا به صرع بچه‌های سالمی به دنیا می‌آورند.
• دختران مبتلا به صرع می‌توانند مانند دیگران ازدواج کنند و فرزند سالم به دنیا آورند.
• آشنایی با روش های جلوگیری از بارداری و رعایت جدی فاصله‌گذاری بین فرزندان، به زنان مبتلا به صرع توصیه می‌شود.

اگر دانش کاملی از بارداری و صرع داشته باشیم و به خوبی به آن عمل کنیم، مادران، فرزندان و نسل سالمی خواهیم داشت.

صرع و یائسگی

میانگین سن زنان برای پایان دوره‌های ماهانه و دوران باروری، حدود پنجاه سالگی است. زنان در این زمان اغلب دچار گر گرفتگی و تغییر سریع حالت‌های روانی می‌شوند.

برای کاهش گر گرفتگی و دیگر نشانه‌های مربوط به یائسگی، اغلب درمان به روش جایگزینی هورمون استروژن، توصیه می‌شود. اگر با خوردن هورمون جنسی، کنترل حمله های تشنجی مشکل شود، باید قطع هورمون مدنظر قرار گیرد.

مکمل هورمون استروژن اغلب برای پیشگیری از کاهش کلسیم تجویز می‌شود. (کاهش کلسیم استخوان که معروف به پوکی استخوان است، باعث می‌شود استخوان‌هایی که ظریف و شکننده شده‌اند به آسانی بشکنند).

صرع ممکن است در هر مرحله از زندگی پیش آید . بعضی از زنان که سال‌ها دچار حمله بوده‌اند، ممکن است متوجه بهبودی یا از بین رفتن حمله‌ها در این زمان شوند، یا این که حمله های تشنج ممکن است در این دوره آغاز شوند.

دسترسی به اطلاعات و مراقبت‌های پزشکی سبب می شود که عوارض صرع در حین یائسگی مشکلات کمی ایجاد کند.

:: بازدید از این مطلب : 95

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

چسبندگی عصب دست یا سندرم تونل کارپال یک بیماری نسبتا شایع است که باعث احساس بی‌حسی و درد در ناحیه مچ دست می‌شود.

چسبندگی عصب دست یا سندرم تونل کارپال چیست؟

سندرم تونل کارپال یک وضعیت نسبتا شایع است که دست و مچ دست، آرنج و شانه را تحت تاثیر قرار می‌دهد. علائم چسبندگی عصب دست شامل بی‌حسی، سوزن سوزن شدن و گزگز و درد، معمولا در انگشت شست و سه انگشت اول دست است.

سندرم تونل کارپال زمانی اتفاق می‌افتد که عصب محیطی که از ساعد به سمت دست می‌آید در فضایی بنام تونل کارپال باریک شده و تحت فشار قرار می‌گیرد.

۹ تاندون که باعث ایجاد انعطاف در سه انگشت اول و انگشت شست می‌شود نیز از داخل تونل کارپال می‌گذرند. هر چیزی که باعث شود تونل کارپال کوچکتر شود (و عصب میانی را تحت فشار قرار دهد) می‌تواند منجر به چسبنگی عصب مچ دست شود.

تمرینات ورزشی در درمان سندرم تونل کارپال

اگر علائم خفیف یا متوسط چسبندگی عصب دست یا سندرم تونل کارپال داشته باشید، ممکن است با چند تمرین ساده احساس بهتری پیدا کنید. اما به یاد داشته باشید که مطالعات زیادی در رابطه با اینکه چقدر این تمرینات موثر واقع خواهند شد انجام گرفته است.

بهترین نتایج را در صورتی می‌گیرید که این تمرینات همراه با سایر روش‌ها، مانند استفاده از مچ بند و انجام فعالیت‌های چرخشی باشد تا بدین ترتیب احساس کشش در دست و مچ تان کمتر شود.

هنگامی که تمرینات دست را برای درمان سندرم تونل کارپال انجام می‌دهید به یاد داشته باشید این مانند رفتن به باشگاه برای کاهش وزن نیست. ضرب‌المثل نابرده رنج گنج میسر نمیشود را فراموش کنید. ایجاد فشار باعث بدتر شدن علائم چسبندگی عصب دست خواهد شد.

به آرامی شروع کنید تا شاهد روند بهبودی باشید. اگر مطمئن نیستید که ورزش مناسب شما است یا نه، با پزشک خود مشورت کنید.

آیا تمرینات ورزشی مناسب‌ترین راه درمان چسبندگی عصب دست هستند؟

اگر شغل یا سرگرمی موردعلاقه شما باعث فشار روی دست‌ها و مچ دست شما می‌شود، ممکن است منجر به سندرم تونل کارپال باشد. شاید شما بعضی از علائم مانند سوزش یا بی‌حسی در انگشتان خود داشته باشید و می‌خواهید مطمئن شوید که این حالت بدتر نمی‌شود.

برای درمان علائم سندرم تونل کارپال تمرینات و حرکات ورزشی متعددی وجود دارند که با انجام آنها نه تنها درد مچ دست کاهش می‌یابد بلکه از تشدید بیماری و نیاز به جراحی نیز پیشگیری می‌کند.

علت چسبندگی عصب دست ها

به طور کلی مهمترین علت چسبندگی عصب دست ها شامل موارد زیر است:

• بیماری‌هایی مانند کم‌کاری تیروئید، آرتریت روماتوئید و دیابت
• حرکات مکرر دست، به خصوص اگر مچ دست خم شده باشد، به طوری که دستانتان پایینتر از مچ دست قرار گیرد.
• بارداری

درمان خانگی برای سندرم تونل کارپال

باوجود اینکه سندرم تونل کارپال می‌تواند ناراحت‌کننده بوده یا دردناک باشد ولی می‌توانید آن را در خانه درمان کنید. اولین قدم متوقف کردن فعالیت‌هایی است که باعث ایجاد فشار می‌شوند.

فعالیت‌هایی که فکر می کنید باعث بی‌حس شدن و درد در مچ دست تان می‌شود را کم کنید یا کنار بگذارید. هنگامی که علائم شما بهبود می‌یابد، می‌توانید فعالیت را مجددا از سر بگیرید.

روشهایی که برای درمان خانگی چسبندگی عصب دست پیشنهاد می‌شود، شامل موارد زیر است:

• مچ دستتان را در تشت یخ به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه هر یک یا دو ساعت بشویید.
• درد شبانه را با تکان دادن آرام دست و مچ دست تان و یا با آویزان کردن آن از کنار تخت تسکین دهید.
• مچ‌بند از داروخانه بخرید تا باعث صاف ماندن مچ شود. می‌توانید شب‌ها از این مچ بند استفاده کنید تا از خم‌شدن بیش از حد مچ دست در هنگام خواب جلوگیری کند.
• برای کاهش درد، داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن مصرف کنید.
• NSAID ها را همراه با غذا و پس از مشاوره با پزشک مصرف کنید تا مطمئن شوید که با سایر داروهایی که شما ممکن است مصرف کنید تداخل نخواهد داشت.
• دست خود را در آب گرم غوطه‌ور کنید (با درجه حرارت بین ۹۲ تا ۱۰۰ درجه) و به آرامی حرکت داده و خم کنید. اینکار را سه تا چهار بار در روز انجام دهید.

ورزش برای درمان چسبندگی عصب دست

اگر به دنبال ورزش برای تقویت عصب دست هستید و یا از بیماری سندرم تونل کارپال رنج می‌برید، تمرین‌های زیر برای این منظور پیشنهاد می‌شود:

• اشاره به سقف
• مشتتان را باز و بسته کنید
• دستتان را تکان دهید
• لمس انگشتان دست
• کشش‌های ساده مچ دست
• روانکاری تاندون ها
• نرم کردن اعصاب
• مقاومت مچ دست
• چرخش مچ دست
• فشار دادن با دست برای افزایش قدرت گیرایی

اشاره به سقف

اشاره به سقف، اولین ورزش برای چسبندگی عصب دست است. انگشتان دستتان را مانند وقتی که به سمت سقف اشاره می‌کنید، باز کنید. مانند حالتی که به کسی فرمان توقف می‌دهید. ۵ الی ۱۰ بار تکرار کنید.

ورزش برای چسبندگی عصب دست

مشتتان را باز و بسته کنید

برای انجام این تمرین سندروم تونل کارپال، دستتان را مشت کنید. انگشتانتان را تا جایی که می‌توانید باز کنید. ۵ الی ۱۰ بار این کار را تکرار کنید.

ورزش تنگی کانال مچ دست

دستتان را تکان دهید

این ورزش برای تنگی کانال مچ دست فوق‌العاده آسان است. به خصوص در هنگام شب که علائم می‌تواند بدتر شود. مراحل انجام این تمرین به شرح زیر است:

1. اگر با احساس درد یا بی حسی از خواب بیدار می‌شوید، فقط دستتان را تکان بدهید تا کمی دردتان تسکین یابد.
2. آرنج و بازویتان را روی میز بگذارید بطوریکه مچ دست از کناره آویزان شود و کف دستتان به سمت بالا باشد. این تمرین را در حالتی انجام دهید که دستتان بصورت صاف قرار گرفته است.
3. دست خود را بسمت خود ببندید، طوریکه انگشتان به طرف سقف قرار گیرد. ۵ ثانیه نگه دارید.
4. دوباره به حالت صاف برگردید. دستتان را به طرف خارج خم کنید طوریکه انگشتان دست به سمت کف زمین باشد. ۵ ثانیه نگه دارید.
5. دوباره به حالت صاف برگردید. ۱۰ بار تکرار کنید. این تمرین تا سه بار در روز انجام شود.

ورزش برای تنگی کانال دستورزش برای عصب دست

لمس انگشتان دست

نوک انگشتانتان را به نوک انگشت شست بزنید بصورت ایجاد شکل O. چند بار تکرار کنید.

ورزش برای درد مچ دست و گزگز انگشتان

کشش‌های ساده مچ دست

کشش‌های ساده مچ دست پنجمین ورزش برای چسبندگی عصب دست است. مراحل انجام تمرین کشش مچ دست به شرح زیر است:

1. روی میز بنشینید. دست و مچ دست را بصورت مستقیم در مقابل خود نگهدارید بطوریکه کف دست رو به پایین باشد.
2. مچ دست تان را تا جایی خم کنید که انگشتانتان بسمت زمین باشد.
3. برای افزایش کشش از دست دیگر خود استفاده کنید، به آرامی انگشتان را به سمت بدن خود بکشید. ۱۵-۳۰ ثانیه نگه دارید.
4. به حالت اولیه صاف برگردید بطوریکه کف دست به پایین باشد.
5. مچ دست خود را خم کنید تا نوک انگشتان به سمت سقف باشد.
6. با دست دیگر انگشتانتان را به سمت پشت بکشید. ۱۰ بار تکرار کنید.
7. این حرکت اصلاحی تنگی کانال مچ دست را تا سه بار در روز انجام دهید.

ورزش مناسب برای تنگی کانال مچ دست

روانکاری تاندون ها

در این ورزش برای تنگی کانال مچ دست، انگشتان دستتان را در موقعیت‌های مختلف حرکت دهید. بین حرکات فاصله بگذارید و به آرامی به حرکت بعدی بروید.

زمانیکه آرنج تان را خم کرده‌اید و مچ دست‌تان در حالت صاف قرار دارد و به سمت سقف می‌باشد تمرین را شروع کنید و مراحل زیر را طی کنید:

1. انگشتان دست خود را به سمت داخل جمع کنید به طوری که همه آنها در وسط کف دست قرار گیرد و نوک انگشتان کف دستتان را لمس کند.
2. انگشتان دستتان را باز کنید تا بصورت L شکل در آید و انگشت شست در حالت ریلکس باشد.
3. انگشتان دست را طوری جمع کنید که نوک انگشتانتان کف دستتان را لمس کند، بطوریکه انگشت شست بین سایر انگشتان قرار گیرد و در تماس با انگشت اشاره باشد.
4. انگشتان را مکررا بصورت مشت جمع کنید.
5. این تمرین را دو تا سه بار در روز انجام دهید و هر بار ۱۰ بار تکرار کنید.

ورزش برای چسبندگی مچ دست

نرم کردن اعصاب

مانند تمرین آخر، چند حرکت را همراه با این انجام دهید. به آرامی و با ملایمت اینکار را انجام دهید. مراحل انجام این تمرین عبارت است از:

1. آرنج خود را خم کنید و در حالیکه مچ دستتان صاف است مشت کنید.
2. انگشتان را صاف نگهدارید، مچ دست بصورت مستقیم و انگشست شست بصورت تاشده قرار گیرد.
3. مچ دست خود را ببندید تا انگشت شستتان در داخل و نزدیک انگشتان دیگر قرار گیرد.
4. انگشت شست را به سمت بیرون بکشید.
5. به این صورت نگهدارید اما ساعد را به طرف بیرون بچرخانید.
6. با استفاده از دست دیگرتان انگشت شست‌تان را به سمت پایین برای ایجاد کشش بیشتر بکشید. این کار را فقط چند ثانیه انجام دهید.
7. این تمرین را سه تا پنج بار تکرار کنید.
8. این ورزش برای تنگی کانال دست را دو تا سه بار در روز انجام دهید.

کاهش فشار و درمان چسبندگی عصب دست با ورزش

مقاومت مچ دست

مراحل انجام تمرین مقاومت مچ دست به صورت زیر است:

1. روی میز بنشینید.
2. ساعد، مچ دست و دست خود را روی میز قرار دهید طوریکه کف دست‌تان به سمت پایین باشد، همان دستی که مبتلا به سندرم تونل کارپال است.
3. دست‌های خود را با زاویه ۹۰ درجه و بصورت مشت کرده روی هم قرار دهید، به طوری که دستان علامت بعلاوه را نشان دهند.
4. دست پایین خود را بالا ببرید و با دست بالایی مقاومت کنید. این فشار را در عضلات ساعد احساس خواهید کرد.
5. این تمرین را چند بار در روز تکرار کنید.

ورزش برای گرفتگی کانال دست

چرخش مچ دست

برای این تمرین می‌توانید بنشینید یا سر پا بمانید. مراحل انجام تمرین چرخش مچ دست به شرح زیر است:

1. وزنه یک پوند یا یک کنسرو لوبیا را در دست بگیرید.
2. در حالیکه آرنج‌هایتان در طرفین بدن قرار دارد، ساعد خود را بالا ببرید تا شکل L ایجاد شود. ساعدتان باید موازی با کف زمین باشد.
3. مچ دست خود را به طور صاف نگهدارید طوریکه کف دست به سمت پایین باشد.
4. مچ دست خود را پایین خم کنید.
5. دوباره صاف نگهدارید.
6. ۱۰ بار تکرار کنید.
7. این ورزش سندروم تونل کارپال را تا سه بار در روز انجام دهید.

ورزش چسبندگی عصب دست

فشار دادن با دست برای افزایش قدرت گیرایی

یک جفت جوراب گلوله شده یا یک توپ لاستیکی نرم را فشار دهید. ۵ ثانیه نگه دارید. ۱۰ بار تکرار کنید. این ورزش را تا سه بار در روز انجام دهید.

ورزش برای تنگی کانال کارپال

افراد دارای مشکل چسبندگی مچ دست چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنند؟

اگر این درمان‌های خانگی در عرض یک الی دو هفته درد را کاهش ندهد ممکن است زمان مراجعه به یک پزشک ارتوپدی که تخصص آن درمان استخوان‌ها، مفاصل و عضلات باشد، رسیده باشد.

اگر آسیب جدی به عصب میانی وارد شده باشد برای پیشگیری از بین رفتن حس یا عملکرد آن، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. جراحی عبارتست از برش بافتی که در مچ دست از عصب میانی عبور می کند تا بدین ترتیب باعث کاهش فشار شود.

:: بازدید از این مطلب : 93

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

تمرینات کششی از جمله مفیدترین حرکات ورزشی هستند که می‌توانند باعث انعطاف‌پذیری و تناسب اندام شوند. از تمرینات کششی می‌توان برای تسکین کمر درد استفاده کرد. از آنجاییکه تمرینات کششی برای کمر درد اگر به درستی انجام نشوند ممکن است باعث تشدید کمرد درد شوند.

فواید تمرینات کششی

هدف اصلی از انجام تمرینات کششی این است که دامنه حرکات بدن را به آرامی افزایش پیدا کند و در نهایت بیمار بتواند در طول روز فعالیت‌های خود را انجام دهد.

هنگام انجام دادن این تمرینات کششی باید از انجام مواردی که باعث ایجاد درد می‌شود اجتناب کرد. درد نشان ‌دهنده وجود مشکل است، بنابراین باید هنگام انجام دادن تمرینات کششی از بروز درد اجتناب کرد زیرا احساس کردن درد در بدن بدین معنا است که بیمار در حال آسیب رساندن به بدن خود است.

داشتن یک برنامه روتین کششی می‌تواند درد عضلات را کاهش دهد استفاده از تمرینات کششی می‌تواند به بهبود خشکی کمر و گردن و درمان اسپاسم عضله کمر و پا کمک کند و می‌توانید به راحتی ورزش کنید.

اگر سابقه اسپاسم عضلانی دارید انجام دادن تمرینات کششی روتین می‌تواند بین احساس درد و عدم احساس آن تفاوت ایجاد کند. برای از بین بردن اسپاسم عضلانی می‌توانید با مراجعه به نورلوژیست و دریافت برنامه حرکات کششی اصلاحی عضلات را تقویت کرده و درد را کاهش دهید.

نحوه آمادگی برای تمرینات کششی برای کمر درد

حرکات کششی برای کمر به افزایش دامنه حرکات کمک می‌کنند و درصورتی که با مشورت پزشک متخصص انجام نشود، بافت‌های آسیب دیده کمر که باعث تشدید مشکلات آن می‌شود. برخی از افراد با انجام دادن تمرینات ورزشی مخصوص پایین کمر به شیوه‌ای نا‌درست می‌توانند به بدن خود آسیب برسانند.

در صورتی که هنگام انجام دادن تمرینات کششی مخصوص کمر بیمار دچار گرفتگی یا درد یا اسپاسم کمر شود بیمار باید دست از تمرین کردن بردارد. قبل از انجام حرکات کششی مخصوص کمر درد اقدامات زیر انجام شود:

• گرم کردن عضلات کمر
• دراز کشیدن درون آب گرم
• استفاده از گرمای موضعی برای کاهش اسپاسم عضلانی

اسپاسم عضلات گردن

گرم کردن عضلات کمر

قبل از شروع تمرینات کششی عضلات کمر خود را گرم کنید تا جریان خون بیشتری به این ناحیه ارسال شود. تمرینات مخصوص کمر خون بیشتری را به این ناحیه می‌رسانند و شما را برای انجام دادن تمرینات بیشتر آماده می‌کنند و احتمال بروز درد کمر و اسپاسم عضلانی را کاهش می‌دهند.

دراز کشیدن درون آب گرم

وان حمام را با آب گرم پر کنید و درون آن دراز بکشید تا آب گرم بتواند از فشار و گرفتگی کمر و ستون فقرات بکاهد. می‌توانید برای شل شدن عضلات نمک اپسوم را به وان اضافه کنید.

سعی کنید از نشستن درون وان خودداری کنید زیرا نشستن می‌تواند به دیسک قسمت پایین کمر فشار واردکند. بنابراین بهتر است دراز بکشید تا از میزان فشار وارد بر دیسک کاسته شود.

استفاده از گرمای موضعی برای کاهش اسپاسم عضلانی

یک عدد حوله مناسب را درون آب بسیار داغ قرار دهید. حوله داغ را روی قسمت پایین کمر و در قسمتی که درد احساس می‌شود قرار دهید. می‌توان برای گرم شدن حوله آن را درون ماکروویو قرار دهید و اجازه دهید تا گرم شود، ولی احتیاط کنید که بسیار داغ نباشد که منجر به سوختگی پوست شود.

سپس حوله را روی قسمت پایین کمر خود قرار دهید و اجازه دهید حدود ده دقیقه روی کمر شما بماند.

حرکات کششی برای کمر درد

تمرینات کششی برای درد کمر شامل موارد زیر است:

• چرخش ران
• تراکنش ملایم قسمت پایین کمر
• کشیدن قسمت پایین کمر
• چرخیدن

چرخش ران

یکی از روش‌های مناسب برای شروع، تمرینات ورزشی چرخش ران است. برای انجام این تمرین باید به پشت دراز کشید یکی از ران‌های خود را به سمت شانه بالا بیاورید.

به عنوان مثال ابتدا پای راست خود را به سمت شانه راست بالا بیاورید. سپس پای چپ خود را به سمت شانه چپ بکشید. این کار را به نوبت انجام دهید تا کمر به آسانی چرخش داشته باشد. ابتدا پای راست خود را بلند کنید سپس به نقطه شروع برگردانید و در مرحله‌ی بعد به سراغ پای چپ خود بروید.

تراکنش ملایم قسمت پایین کمر

برای انجام این تمرین باید به پشت دراز بکشید. دست‌های خود را روی ران‌ها قرار دهید و آرنج خود را صاف کنید تا جایی که بتوانید تراکنش را در قسمت پایین کمر خود احساس کنید.

در مرحله بعد هر دو زانو خود را خم کنید و کف پاهایتان را روی کف اتاق قرار دهید. کف دست‌های خود را روی ناحیه لگن (محل اتصال ران به لگن) قرار دهید. سعی کنید با صاف کردن آرنج باسن خود را از زمین جدا کنید تا بتوانید تراکنش قسمت پایین کمر خود را احساس نمایید.

کشیدن قسمت پایین کمر

این تمرین کمی سنگین‌تر از سایر تمرینات قبلی است. برای انجام این تمرین باید صاف بایستید و پاهایتان را به اندازه عرض شانه باز کنید و دستان خود را روی ران قرار دهید. به آرامی و با دقت زانو‌های خود را خم کنید و سعی کنید ضمن نگاه کردن به سقف اتاق از وزن بالاتنه خود برای خم شدن به سمت عقب استفاده کنید.

چرخیدن

این تمرین یک تمرین کلی برای کمر محسوب می‌شود. برای انجام این تمرین به کمک بازو‌های خود دایره‌های بزرگی را ایجاد کنید و دست خود را در جهت عقربه‌های ساعت و خلاف عقربه‌های ساعت بچرخانید.

پس از گرم کردن قسمت پایین کمر به کمک تمرینات مخصوص پایین کمر شما آمادگی لازم برای کاهش اسپاسم عضلانی و گرفتگی آن را دارید، بنابراین می‌توانید از تمرینات ورزشی زیر برای کشش کمر استفاده کنید.

:: بازدید از این مطلب : 109

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

عصب سه قلو صورت دو جفت عصب هستند که در دو طرف صورت قرار دارند که وظیفه انتقال حس از صورت به مغز را بر عهده دارند. درصورتی که عملکرد این عصب مختل شود فرد مبتلا به بیماری درد عصب سه قلوی صورت می‌شود.

درد عصب سه قلوی صورت چیست؟

نورالژی تری ژمینال یک درد مزمن است که بر عصب سه قلو که حس را از صورت به مغز منتقل می‌کند، تاثیر می‌گذارد. اگر شما نیز درد عصب سه قلو دارید، حتی اگر در حد تحریک خفیف صورت شما باشد (مانند زمانی که دندان‌هایتان را مسواک می‌زنید یا آرایش می کنید) ممکن است باعث ایجاد درد شدیدتری شود.

سردرد نورالژی عصب سه قلو در افراد ۵۰ سال به بالا در ابتدا ممکن است دچار حملات کوتاه و خفیف شود. اما نورالژی تری ژمینال می‌تواند پیشرفت کرده و منجر به دردهای مکرر طولانی‌تر و سوزناک شود.

سردرد عصب ۳ قلو در زنان بیشتر از مردان رخ می‌دهد و احتمال بروز آن در افراد بالای ۵۰ سال بیشتر است. به دلیل وجود انواع مختلفی از درمان‌ها، ابتلا به درد عصب سه قلو لزوما به این معنی نیست که شما محکوم به تحمل درد تا پایان عمر هستید.

پزشک معمولا می تواند با استفاده از دارو، تزریق یا جراحی بطور موثر درد عصب سه قلو را برطرف کند. برای درمان درد عصب سه قلو بهتر است در صورت مشاهده علائم سریعا به بهترین متخصص مغز و اعصاب مراجعه شود.

علت نورالژی تری ژمینال یا درد عصب سه قلو چیست؟

در نورالژی تری ژمینال که همچنین تیک دوولورو نامیده می‌شود، عملکرد عصب سه قلو مختل می‌شود. معمولا این بیماری، تماس بین یک رگ خونی طبیعی (که در این مورد، یک سرخرگ یا سیاهرگ است) و عصب سه قلو در پایه مغز شما است. این تماس منجر به فشار روی عصب شده و باعث ایجاد اختلال در عملکرد آن می‌شود.

بیماری درد عصب سه قلو می‌تواند به علت کهولت سن، ام اس یا اختلالی مشابه که در آن غلاف چربی محافظ عصب خاصی آسیب می‌بیند. نورالژی تریژمینال همچنین می‌تواند به دلیل فشار تومور بر عصب سه قلو باشد.

این بیماری در برخی از افراد ممکن است به علت ضایعه مغزی یا دیگر ناهنجاری‌های مغزی رخ دهد. در موارد دیگر، آسیب‌های جراحی، سکته یا ضربه به صورت، ممکن است باعث درد عصب سه قلو باشد.

درد عصب سه قلو

عوامل تحریک کننده زیادی ممکن است باعث شروع درد اعصاب سه قلو شوند که شامل موارد زیر است:

• اصلاح صورت
• دست زدن به صورت
• غذا خوردن
• نوشیدن
• مسواک زدن
• صحبت کردن
• آرایش کردن صورت
• برخورد باد به صورت
• لبخند زدن
• شستن صورت

برای درمان درد عصب سه قلو چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر در ناحیه صورت درد دارید، بخصوص دردهای طولانی یا مکرر یا دردی که با داروهای مسکن بدون نسخه آرام نمی‌شود، به پزشک مراجعه کنید.

علائم سردرد تری ژمینال ممکن است شامل یک یا تعداد بیشتری از الگوهای بیان شده در زیر باشد:

• درد شدید، تیر کشنده یا سیخ زننده باشد که ممکن است حس یک شک الکتریکی به شما وارد شود.
• حملات خود بخودی درد یا حملاتی که با کارهایی مثل تماس با صورت، جویدن، صحبت کردن یا مسواک زدن شروع می‌شوند.
• یک دوره درد که از چند ثانیه تا چندین دقیقه طول می‌کشد.
• چندین دوره درد که چند روز، هفته، ماه یا طولانی‌تر نیز طول می‌کشد.
• بعضی از افراد دوره‌هایی را سپری می‌کنند که هیچ دردی ندارند.
• درد مداوم و احساس سوزش که ممکن است قبل از اینکه درد به اسپاسم عصب سه قلو تبدیل شود، احساس کنید.
• درد در نواحی که توسط عصب سه قلو حمایت می‌شود، مانند فک، دندان، لثه‌ها، لب‌ها یا در موارد کمتر چشم‌ها و پیشانی
• در هر بار، درد در یک طرف صورت اتفاق می‌افتد، گرچه ممکن است در موارد نادر هر دو طرف صورت را شامل شود.
• درد در یک نقطه متمرکز شده یا در یک ناحیه گسترده پخش می‌شود.
• حملاتی که بطور مکرر اتفاق می‌افتد و با گذشت زمان شدیدتر می‌شود.

نحوه تشخیص بیماری درد عصب سه قلوی صورت

پزشک متخصص مغز و اعصاب عمدتا درد عصب سه قلو را براساس توصیف شما از درد تشخیص می‌دهد که شامل موارد زیر است:

• نوع درد
• محل درد
• محرک‌های درد

نوع درد

درد مرتبط به عصب سه قلو، دردی ناگهانی، شک مانند و کوتاه است.

محل درد

بخشی از صورت شما که دچار درد می‌شود به دکتر نشان می‌دهد که این درد مرتبط به عصب سه قلو است یا خیر.

محرک‌های درد

دردهای مرتبط با نورالژی تریژمینال معمولاً با تحریک کوچکی در گونه مانند غذا خوردن، حرف زدن یا حتی تماس یک نسیم خنک ایجاد می‌شود.

آزمایش‌ برای تشخیص درد عصب سه قلو

پزشک ممکن است چندین آزمایش را برای تشخیص درد عصب سه قلو و علت زمینه‌ای مشکل شما درخواست دهد، که شامل موارد زیر است:

• معاینه نورولوژیکی
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)

معاینه نورولوژیکی

لمس کردن و آزمایش بخش‌هایی از صورت شما می تواند به پزشک کمک کند که محل دقیق درد را مشخص کند و اینکه کدام شاخه از عصب سه قلو دچار آسیب شده است. علاوه بر این تست‌های واکنشی نیز می تواند به پزشک برای تشخیص درد عصب صورت کمک کند که آیا علائم شما ناشی از تحت فشار قرار گرفتن عصب است یا دلیل دیگری دارد.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)

پزشک ممکن است درخواست اسکن MRI از سر شما بدهد تا اگر ام اس یا یک تومور باعث سردرد تری ژمینال است تشخیص داده شود.از این طریق پزشک می‌تواند ارتباط بین درد عصب سه قلو و ام اس و همچنین تومور عصب سه قلو را تشخیص دهد.

در برخی موارد، پزشک یک ماده رنگی به درون رگ‌های خونی تزریق می‌کند تا سیاهرگ و سرخرگ‌ها را ببیند و جریان خون را با ماده رنگی مشخص کند.

به طور کلی درد صورت شما ممکن است به علت شرایط مختلفی ایجاد شود، بنابراین یک تشخیص درست بسیار مهم است. پزشک ممکن است برای حذف دیگر علت‌های این درد، آزمایش های بیشتری نیز درخواست دهد.

روش‌های درمان درد صورت عصب سه قلو

درمان سردرد تری ژمینال معمولا با داروها شروع می‌شود و بعضی از افراد به درمان‌های بیشتری نیاز ندارند. با این حال، با گذشت زمان ممکن است در برخی افراد دارو تاثیر خود را برای درد از دست بدهد، یا دچار عوارض جانبی ناخوشایندی شوند.

برای این افراد، تزریق یا جراحی گزینه درمانی دیگری برای درمان درد عصب سه قلو خواهد بود. اگر علت درد شما مشکلاتی مانند بیماری ام اس باشد، پزشک این مشکلات زمینه‌ای را درمان خواهد کرد.

روشهای درمان درد عصب سه قلوی صورت شامل موارد زیر است:

• درمان دارویی
• جراحی

داروهای درد عصب سه قلو

پزشک برای درمان سردرد عصب ۳ قلو معمولا داروهایی را برای کاهش یا توقف سیگنال‌های درد که به مغز ارسال می‌شود، تجویز می‌کند. این داروها عبارتند از:

• داروی ضد صرع
• داروهای ضد اسپاسم
• تزریق بوتاکس

داروی ضد صرع

پزشک داروهای کاربامازپین (تگرتل،کارباترول، و دیگر داروها) را برای درد عصب سه قلو تجویز می‌کند و این دارو در درمان این مشکل موثر بوده است. دیگر داروهای ضد صرع که ممکن است برای درمان سردرد نورالژی تری ژمینال استفاده شود شامل اگزکاربازپین (تریلپتال)، لاموتریژین (لامیکتال) و فنی توئین (دیلانتین،فنی تک) است.

سایر داروها مانند، کلونازپام(کلونوپین) و گاباپنتین(نورونتین،گرالیس) نیز ممکن است مورد استفاده قرار بگیرد. اگر داروهای ضد صرعی که استفاده می‌کنید تاثیر خود را از دست داده‌اند، پزشک ممکن است دوز دارو را افزایش دهد یا از نوع دیگری از دارو استفاده کند.

عوارض جانبی داروهای ضد صرع شامل، سرگیجه، گیجی، خواب آلودگی و حالت تهوع باشد. همچنین کاربامازپین می‌تواند واکنش دارویی جدی در بعضی افراد، معمولا افرادی از نژاد آسیایی ایجاد کند، بنابراین قبل از شروع مصرف داروی کاربامازپین آزمایش ژنتیک انجام می‌شود.

داروهای ضد اسپاسم

داروهای شل کننده عضله مانند باکلوفن (گابلوفن،لیورسال) ممکن است به تنهایی یا همراه با کاربامازپین تجویز شود. عوارض جانبی ممکن است شامل گیجی، حالت تهوع و خواب آلودگی باشد.

تزریق بوتاکس

مطالعات اندکی نشان داده‌اند که تزریق سم بوبولونیوم A (بوتاکس) ممکن است باعث کاهش درد عصب سه قلو در افرادی شود که داروها دیگر تاثیری بر آنها ندارند. با این حال، برای اینکه این درمان به طور گسترده برای رفع این بیماری مورد استفاده قرار بگیرد به تحقیقات بیشتری نیاز است.

درمان درد عصب سه قلو از طریق جراحی

گزینه‌های درمانی جراحی برای درد عصب سه قلو شامل موارد زیر است:

• جراحی میکرو وسکولار دکمپرشن (MVD)
• رادیوجراحی استریوتاکتیک مغزی (چاقوی گاما)
• جراحی ریزوتومی

جراحی میکرو وسکولار دکمپرشن (MVD)

این عمل شامل جابجایی یا برداشتن رگ‌های خونی است که در تماس با ریشه عصب سه قلو هستند و برای توقف عملکرد نامناسب عصب به کار می رود. در جراحی میکرو وسکولار دکمپرشن، پزشک یک برش در پشت گوش در سمتی از صورت که درد دارید ایجاد می کند.

سپس جراح توسط یک سوراخ کوچک در جمجمه، همه رگ‌های خونی که در تماس با عصب سه قلو هستند را از عصب دور می کند و یک لایه نرم بین عصب و رگ‌های خونی قرار می دهد.

اگر یک رگ به عصب فشار وارد کند، جراح ممکن است رگ را خارج کند. پزشک همچنین می‌تواند در این عمل اگر رگ‌های خونی به عصب فشار وارد نمی‌کنند، بخشی ازعصب سه قلو (نورکتومی) را بریده و حذف کند.

جراحی میکرو وسکولار دکمپرشن می تواند در بیشتر اوقات بطور موفقیت آمیزی درد را کاهش داده یا رفع کند، اما درد در برخی از افراد می تواند دوباره تکرار شود.

جراحی میکرو وسکولار دکمپرشن خطراتی دارد که شامل کاهش شنوایی، بی‌حسی صورت، سکته مغزی یا عوارض دیگر است. بیشتر افرادی که این عمل را انجام می دهند، بعد از عمل بی حسی صورت نداشتند.

رادیو جراحی استریوتاکتیک مغزی (چاقوی گاما)

در این عمل، جراح یک دوز متمرکز اشعه را به ریشه عصب سه قلو هدایت می‌کند. این عمل از اشعه استفاده می‌کند تا به عصب سه قلو آسیب زده و درد را کاهش و از بین ببرد.

تسکین درد به تدریج اتفاق افتاده و حدود یک ماه زمان نیاز دارد. رادیو جراحی استریوتاکتیک مغزی در اکثر افراد در رفع درد موفق بوده است. اگر درد دوباره شروع شود، این عمل می تواند تکرار شود. از عوارض این عمل بی‌حسی صورت است.

جراحی ریزوتومی

در جراحی ریزوتومی، جراح برای کاهش درد، بافت‌های عصب را از بین می‌برد و این کار منجر به مقداری بی‌حسی در صورت می‌شود. انواع عمل ریزوتومی عبارتند از:

• تزریق گلیسرول
• فشرده سازی بالن
• رادیوفرکانس حراراتی ضایعات

تزریق گلیسرول

در طول این عمل، پزشک سوزنی را از طریق صورت در سوراخی در پایه جمجمه وارد می‌کند. پزشک سوزن را به سمت پایه اصلی عصب سه قلو، کیسه کوچکی از مایع نخاعی که غده عصب سه قلو را احاطه کرده (جایی که عصب سه قلو به سه شاخه تقسیم می شود) و ریشه آن هدایت می‌کند.

سپس پزشک مقدار کمی از گلیسرول استریل را تزریق می‌کند که به عصب سه قلو آسیب وارد کرده و سیگنال‌های درد را قطع می‌کند.

این عمل اغلب درد را تسکین می دهد. با این وجود، بعضی از بیماران دوباره بازگشت درد را تجربه می کنند و بسیاری دیگر بی حسی و احساس سوزش خواهند داشت.

فشرده سازی بالن

در فشرده سازی بالن، پزشک یک سورن تو خالی را از طریق صورت وارد کرده و آن را به سمت بخشی از عصب سه قلو که به سمت پایه جمجمه شما می‌رود، هدایت می کند.

سپس پزشک یک لوله (کاتتر) نازک و انعطاف‌پذیر را که بالنی به انتهای آن متصل شده از طریق سوزن وارد می کند. پزشک بالن را با فشار کافی باد می‌کند تا به عصب سه قلو آسیب بزند و سیگنال‌های درد را متوقف کند.

فشرده سازی بالن در بیشتر افراد حداقل برای مدت کوتاهی در کنترل درد موفق است. بسیاری از بیماران که تحت این عمل قرار می‌گیرند بی‌حسی موقت صورت را خواهند داشت.

رادیوفرکانس حراراتی ضایعات

این عمل بطور انتخابی بافت‌های عصب مرتبط با درد را از بین می‌برد. در حالی که به شما داروی بیهوشی تزریق شده، جراح یک سوزن توخالی را از طریق صورت وارد کرده و آن را به سمت بخشی از عصب سه قلو هدایت می‌کند که به سوراخی در پایه جمجمه شما می‌رسد.

هنگامی که سوزن در محل مورد نظر قرار گرفت، جراح شما را از حالت بیهوشی خارج می‌کند. جراح یک الکترود را از طریق سوزن وارد می‌کند و یک جریان الکتریکی خفیفی را از طریق نوک الکترود به بدن وارد می‌کند و از شما می‌پرسد که چه زمان و در کدام قسمت سوزش را احساس می‌کنید.

وقتی که جراح مغز و اعصاب قسمتی از عصب را که باعث ایجاد درد می‌شود پیدا می‌کند، شما به حالت بیهوشی برمی‌گردید. سپس الکترود گرم شده تا زمانی که بافت‌های عصب را از بین ببرد و به آن ناحیه آسیب (جراحت) وارد کند.

اگر درد شما برطرف نشد، پزشک ممکن است جراحت بیشتری را به عصب وارد کند. پس از عمل رادیوفرکانسی حرارتی ضایعات، معمولا بی‌حسی موقتی در صورت ایجاد می‌شود. سه تا چهار سال بعد، ممکن است درد بازگردد.

درمان‌های جایگزین درد عصب سه قلو

درمان‌های جایگزین برای درد عصب سه قلو معمولا به اندازه داروها یا عمل‌های جراحی مورد مطالعه و بررسی کامل قرار نگرفته‌اند. بنابراین اغلب، شواهد اندکی برای حمایت از این روش ها وجود دارد.

با این وجود تعدادی از افراد با درمان‌هایی مانند طب سوزنی، بیوفیدبک، درمان دستی و ویتامین درمانی با مواد مغذی بهبود یافته‌اند.حتما قبل از بکارگیری هر کدام از روش‌های درمانی جایگزین، با پزشک مشورت کنید، چرا که ممکن است با دیگر روش‌های درمانی شما تداخل داشته باشد.

مقابله و حمایت در برابر بیماری درد عصب سه قلو

زندگی با وجود درد عصب سه قلو می تواند بسیار سخت باشد. این اختلال ممکن است بر ارتباط شما با دوستان و خانواده، بهره‌وری شما در محل کار و کیفیت کلی زندگی‌تان تاثیرگذار باشد.

ممکن است بودن در یک گروه حمایتگر برای دلگرمی و درک شما از این شرایط مفید باشد. اعضای گروه اغلب در مورد آخرین روش‌های درمانی اطلاعاتی دارند و تمایل دارند که اطلاعات شان را با دیگران به اشتراک بگذارند.

اگر علاقه مند به شرکت در این گروه ها باشید، پزشک می تواند گروهی را که در نزدیکی محل زندگی شما باشد، پیشنهاد دهد.

آمادگی برای ملاقات با پزشک متخصص در زمینه درد عصب سه قلو

اگر علائمی شبیه به سردرد نورالژی تری ژمینال دارید، به پزشک خود مراجعه کنید. بعد از ملاقات اولیه، ممکن است که به یک پزشک متخصص در تشخیص و درمان بیماری های مغز و سیستم عصبی ارجاع داده شوید.

شما چه سوالاتی باید از پزشک بپرسید؟

برای آمادگی جهت مراجعه به متخصص باید موارد زیر را انجام داد:

1. هر علائمی که دارید را یادداشت کنید، و اینکه این علائم چه مدت طول می کشد.
2. محرک‌های درد را مشخص کنید، که باعث حملات دردناک صورت شما می‌شود.
3. اطلاعات پزشکی مهم را لیست کنید، مانند هر مشکلی دیگری که دارید و تحت درمان هستید و نام هر دارو، ویتامین یا مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید.
4. در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا یک دوست را همراه خود ببرید. کسی که همراه شما باشد ممکن است چیزی را که شما فراموش کرده‌اید به خاطر داشته باشد و یادآوری کند.
5. سوالاتی که باید در جلسه ملاقات از پزشک بپرسید را از قبل یادداشت کنید.
6. از قبل لیستی از سوالات را آماده کنید که می تواند به استفاده مفید از زمان شما در مطب پزشک کمک کند.

در مورد احتمال وجود درد عصب سه قلو، بعضی از سوالات اساسی که باید از پزشک بپرسید شامل موارد زیر است:

• علت احتمالی درد چیست؟
• آیا به آزمایشات تشخیصی نیاز دارم؟
• چه روش درمانی پیشنهاد می کنید؟
• اگر دارویی را پیشنهاد می کنید، عوارض جانبی آن چیست؟
• آیا درمان باید تا پایان عمر ادامه داشته باشد؟
• آیا با این درمان علائم من برطرف خواهد شد؟
• آیا به عمل جراحی عصب سه قلو نیاز است؟

علاوه بر سوالاتی که برای پرسیدن از پزشک آماده کرده اید، در مورد مسائلی که در طول جلسه درمانی برایتان مبهم است و متوجه آن نمی‌شوید حتما سوال بپرسد.

پزشک در جلسه ملاقات چه کاری انجام خواهد داد؟

پزشک احتمالا سوالاتی از شما خواهد پرسید. اگر برای پاسخ دادن به این سوالات آماده باشید، زمان بیشتری در اختیار خواهید داشت تا در مورد مسائل دیگر با پزشک صحبت کنید.

پزشک ممکن است سوالات زیر را از شما بپرسد:

• چه علائمی دارید و در کدام ناحیه اتفاق می افتد؟
• اولین بار چه زمانی این علائم شروع شد؟
• آیا با گذشت زمان علائم شما بدتر شده است؟
• هر از چه مدت صورت شما درد دارد، و آیا توجه کرده اید که چیزی باعث شروع درد صورت شما می‌شود؟
• معمولا یک حمله درد صورت چه مدت طول می‌کشد؟
• چقدر این علائم بر کیفیت زندگی شما تاًثیر می‌گذارد؟
• آیا تا به حال جراحی دندان یا جراحی روی صورت یا نزدیک به صورت مانند جراحی سینوس داشته‌اید؟
• آیا به صورت تان ضربه وارد شده است مانند یک آسیب یا تصادف که بر صورت اثر بگذارد؟
• آیا تاکنون روش درمانی را برای کاهش درد صورت امتحان کرده اید؟ آیا این درمان ها مؤثر بوده اند؟
• عوارض جانبی این درمان‌ها چه بوده است؟

:: بازدید از این مطلب : 101

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

گرفتگی عضلات همسترینگ مشکلی شایع به‌خصوص در میان ورزشکاران به شمار می‌رود. یک برنامه ورزشی مناسب برای افزایش انعطاف پذیری عضلات همسترینگ می‌تواند نحوه حرکت این عضلات را بهبود بخشد.

اهمیت تقویت عضلات همسترینگ

تمرینات قدرتی نیاز به یک ابزار مقاومتی مانند صفحات وزنه، وزن بدن، کش‌های ورزشی یا توپ‌های تعادل دارد. وقتی عضلات همسترینگ برای فشار آوردن در برابر مقاومت منقبض می‌شوند، عضله تقویت می‌شود.

برای تقویت عضلات همسترینگ به تجهیزات خیلی حرفه‌ای نیازی نیست و شما می‌توانید با یک سری ابزار ساده تمرینات تقویت عضلات همسترینگ را انجام دهید.

پزشکان توصیه می‌کنند تمرینات همسترینگ دو تا سه بار در هفته با یک روز استراحت بین آن‌ها انجام شود. قبل از هر برنامه تمرینی همیشه با پزشک خود مشورت کنید تا این تمرینات به روند درمان اسپاسم عضله کمر و پا کمک کند.

پیشگیری از آسیب زانو با تقویت عضله همسترینگ

عضلات همسترینگ و پشت پا مهمترین عضلات برای دویدن هستند. بی‌توجهی به این عضلات و عدم تقویت آن‌ها به‌خصوص در ورزشکاران ممکن است سبب آسیب‌دیدگی شود. همچنین افرادی که درد در ناحیه زانو دارند با تقویت عضلات همسترینگ می‌توانند فشار را از روی مفصل کاهش دهند و باعث بهبود درد آن شوند.

تمرینات تقویت عضلات همسترینگ و پشت پا باید تحت نظر پزشک متخصص انجام شوند و برای هر شخص برنامه متفاوتی با توجه به مشکل و ضعف ماهیچه‌ها ارائه شود.

آناتومی عضلات همسترینگ و پشت پا

گروه عضلات همسترینگ شامل سه عضله است:

1. عضله نیمه وتری
2. عضله نیمه غشایی
3. عضله فمورس دو سر

آناتومی عضلات همسترینگ

عضله نیمه وتری و نیمه غشایی از لگن شروع می‌شوند و به کنار زانو متصل می‌گردند. عضله فمورس دو سر شامل دو سر به عضله است که یک سر در لگن شروع می‌شود و به خارج زانو متصل می‌گردد و سر دیگر از استخوان بالای پا شروع می‌شود و به کنار زانو می چسبد.

هنگامی که همسترینگ منقبض می‌شود، لگن منبسط می‌گردد و زانوها خم می‌شوند. ورزش‌های پهن شدن لگن و خم شدن زانو، گروه عضلانی همسترینگ را تقویت می‌کند.

همواره قبل از تمرینات قدرتی پاهای خود را با راه رفتن، دوچرخه سواری، بالا رفتن از پله یا پیاده‌روی در محلی برای مدت پنج دقیقه گرم کنید.

چرا تقویت عضلات همسترینگ لازم است؟

هنگامی که عضلات همسترینگ سفت و خشک هستند، استخوان لگن را می‌کشند و باعث چرخش اندکی می‌شوند که می‌تواند انحنای طبیعی کمر را تحت تاثیر قرار دهد و باعث درد و گرفتگی در پایین کمر شود. بنابراین ضعف در همسترینگ می‌تواند به درد زانو منجر شود و میزان بروز کشیدگی در همسترینگ را افزایش دهد.

بسیاری از مردم اغلب همسترینگ خود را کش می‌آورند، اما می‌گویند که هرگز نمی‌توانند انعطاف‌پذیرتر شوند. اگر این مشکل برای شما هم وجود دارد، احتمالا بر روی نوع اشتباهی از تمرینات کششی تمرکز کرده‌اید.

تقویت عضلات همسترینگ

تمرینات تقویت عضلات همسترینگ و پشت پا

تمرینات انعطاف دینامیک که شامل انقباضات غیر عادی (افزایش طول عضلات) هستند، موثرترین راه برای افزایش انعطاف‌پذیری عضلات هستند.

عضلات همسترینگ در میان عضلاتی هستند که مسئول سرعت عمل می‌باشند. این عضلات هم در خم کردن زانو و هم باز کردن مفصل ران، دو فعالیت مهم در حرکت دویدن، درگیر هستند.

عضلات همسترینگ کلیدی‌ترین کند کننده‌های سرعت هستند. به عبارت دیگر هر چه همسترینگ شما قوی‌تر باشد، سریع‌تر می‌توانید متوقف شوید، سپس جهت خود را تغییر دهید و مسیر را از سر بگیرید.

بسیاری از افراد هنوز هم معتقدند که عضلات چهارسر مهمترین عضلات سرعت در بدن هستند. این عقیده درست نیست. این باور غلط منجر شده است که بسیاری از ورزشکاران با تقویت بیش از حد عضلات چهارسر، نتایج خود را محدود کنند. عضلات سرعت واقعی، همسترینگ و سرینی هستند. هر دو نقش مهمی در دویدن، به ویژه در سرعت‌های بالا دارند.

نحوه انتخاب تمرینات تقویت عضلات همسترینگ

اغلب اوقات ورزش همسترینگ در انتهای جلسه تمرینی قرار می‌گیرد. یک جلسه تمرین پایین بدن ممکن است شامل اسکات پشت، پرس پا، کشش پا و کرل پا باشد. همان‌طور که می‌توانید مشاهده کنید، تاکید زیادی روی همسترینگ نیست.

برای طراحی یک تمرین مناسب همسترینگ، مهم است بدانید که:

1. این عضلات خم کننده زانو هستند.
2. این عضلات باز کننده لگن هستند.
3. عضلات همسترینگ برای سرعت ساخته شده‌اند، درنتیجه سریعتر از سایر گروه‌های عضلانی دچار کشش و انقباض می‌شوند.
4. این عضلات به شدت در تعادل زانو نقش دارند.

این چهار نکته باید بر هنگام طراحی برنامه ورزشی مورد توجه قرار گیرند.

ورزش برای تقویت عضلات همسترینگ

تمرینات تقویت عضلات همسترینگ عبارتند از:

• کرل همسترینگ
• وزن بدن
• حرکت کرم
• راه رفتن خرچنگی
• تقویت عضلات همسترینگ با کش
• حرکت کنار بدن
• پیچیدن کش به شکل x
• توپ تعادل
• بالا بردن پاها
• کرل همسترینگ با توپ تعادل

کرل همسترینگ

کرل همسترینگ به سه صورت قابل انجام است:

1. کرل همسترینگ خوابیده
2. کرل همسترینگ نشسته
3. کرل همسترینگ با توپ تعادل

کرل همسترینگ خوابیده

در باشگاه، دستگاه‌های مختلف ورزش همسترینگ در دسترس هستند. یکی از رایج‌ترین آن‌ها کرل همسترینگ خوابیده است. شما روی یک نیمکت دراز می‌کشید و صورت خود را به سمت زمین و مچ پاهای خود را زیر یک غلتک نرم قرار می‌دهید.

وزنی را انتخاب کنید که به شما امکان می‌دهد تا ۱۲ تکرار را انجام دهید، اما وزن بیشتر را امتحان نکنید. پاهای خود را خم کنید، بازدم انجام دهید و انگشتانتان را به طرف پشت خود بکشید. دم انجام دهید و به موقعیت شروع بازگردید.

کرل همسترینگ نشسته

هدف گذاری کنید که از طیف کاملی از حرکت در زانوهایتان استفاده نمایید. کرل پای نشسته یکی دیگر از دستگاه‌های تقویت کننده همسترینگ است. بنشینید و پشت مچ پاهای خود را روی یک غلتک قرار دهید.

پد تعادلی را روی پای خود پایین بیاورید تا پاها را در طول تمرین در جای خود نگه دارد. پای خود را بچرخانید، بازدم انجام دهید و پای خود را به زیر خود بکشید. عمل دم انجام دهید و به آرامی به موقعیت شروع بازگردید.

کرل همسترینگ با توپ تعادل

کرل همسترینگ با توپ تعادل به طور دقیق روی همسترینگ تمرکز می‌کند و تاکید کمتری بر عضلات سرینی شما دارد. برای انجام این حرکت به پشت دراز بکشید و ساق پاها را روی توپ تعادل قرار دهید. عضلات سرینی خود را منقبض کنید و باسن خود را به سمت بالا فشار دهید تا یک خط مستقیم بین قفسه سینه و پاها ایجاد شود.

در حالی که پاهای شما توپ را به سمت درون عضلات سرینی می‌کشد، زانوهای خود را به آرامی خم کنید. همچنان باسن خود را بالا بیاورید تا پاشنه پاهای شما بالای توپ و سینه شما همراستا با زانوی‌تان قرار بگیرد. قبل از رفتن به نقطه شروع با حرکت کنترل شده، این موقعیت را برای یک لحظه نگه دارید. ۱۰ بار تکرار کنید.

حرکت کرل با توپ برای تقویت عضلات همسترینگ

شورای ورزش ایالات متحده توصیه می‌کند که با بالا بردن پای چپ خود به سمت آسمان و انجام کرل فقط با پای راست، و سپس تغییر سمت، شدت تمرین همسترینگ خود را افزایش دهید.

وزن بدن

وزن بدن شما برای افزایش قدرت عضلات همسترینگ کافی است. یک حرکت بالا بردن پا با راست گرفتن پاها انجام دهید، بدون این که وزن خود را روی پاهای‌تان بیندازید.

1. صاف بایستید و پاهای خود را زیر لگن قرار دهید.
2. دم انجام دهید
3. از کمر خود به جلو خم شوید و دستان خود را به انگشتان پا برسانید.
4. عمل بازدم انجام دهید
5. پشت خود را منقبض کنید و به موقعیت ایستاده بازگردید.

پل زدن با وزن بدن نیز قدرت همسترینگ شما را افزایش می دهد.

1. روی پشت دراز بکشید و زانوهای خود را خم کنید.
2. کف پا را صاف روی زمین قرار دهید.
3. بازدم انجام دهید
4. لگن خو را به سمت سقف بالا بکشید.
5. تا دو شماره نگه دارید و سپس در حالی که باسن خود را به سمت زمین پایین می‌آورید، عمل دم انجام دهید.

حرکت کرم

مراحل انجام حرکت کرم عبارت است از:

1. وضعیت شنا را به خود بگیرید.
2. با پاها به طرف دست‌ها راه بروید تا کششی را در پشت پاها احساس کنید.
3. پاها را صاف نگه دارید.
4. با دست‌ها به سمت جلو بروید تا به وضعیت شنا برگردید.
5. پاها را صاف نگه دارید.
6. برای فاصله مشخصی ادامه دهید.

حرکت کرم برای تقوییت عضلات همسترینگ

راه رفتن خرچنگی

مراحل انجام حرکت راه رفتن خرچنگی به شرح زیر است:

1. روی زمین بنشینید به گونه‌ای که کمر شما به سمت زمین باشد.
2. دست‌ها را روی زمین و زیر شانه‌ها و پاها را روی زمین و زیر زانوها قرار دهید.
3. بازوها را باز کنید و لگن را به سوی بالا بلند کنید.
4. تا فاصله مشخص شده ای به عقب راه بروید.

راه رفتن خرچنگی برای تقویت عضلات همسترینگ

تقویت عضلات همسترینگ با کش

کش تمرین مقاومتی یک ابزار آموزشی ارزان قیمت است. اگر به لاتکس حساسیت دارید، برای ایمنی خود یک کش بدون لاتکس خریداری کنید. شورای ورزش آمریکا دو تمرین کشی برای تقویت همسترینگ پیشنهاد می‌کند:

1. کرل ایستاده
2. کرل دمر

کرل ایستاده با کش

مراحل انجام حرکت کرل ایستاده با کش به شرح زیر است:

1. یک انتهای کش خود را به یک پایه پایدار مانند یک دیرک، پایه میز یا پایه نیمکت وصل کنید.
2. برای کرل ایستاده، انتهای دیگر کش را دور مچ طرف راست خود قرار دهید.
3. به سمت پایه بایستید و وزن بدن خود را بر روی پای چپ خود قرار دهید.
4. بازدم انجام دهید.
5. زانوی راست خود را خم کنید و پای راست خود را به طرف عقب بکشید.
6. دم انجام دهید و به آرامی به موقعیت شروع بازگردید.
7. همان تعداد تکرار را روی پای دیگر انجام دهید.

کرل درازکش با کش

مراحل انجام حرکت کرل درازکش با کش به شرح زیر است:

1. دمر روی زمین دراز بکشید و سر خود با فاصله از پایه قرار دهید.
2. کش را به مچ پا متصل نگه دارید.
3. بازدم انجام دهید و در حالی که پای خود را به طرف عقب بالا می‌آورید، زانوهای خود را خم کنید.
4. بالای ران بر روی زمین نگه دارید.
5. عمل دم انجام دهید و به آرامی به موقعیت شروع بازگردانید.

حرکت کنار بدن

اگر حدود ۱۰ فوت فضا برای کار کردن دارید، حرکت جانبی کش مقاومت را امتحان کنید. این یک حرکت عالی است که عضلات اصلی پاها را درگیر می‌کند و
در عین حال ماهیچه‌های کوچکتر و ثبات‌دهنده را هدف قرار می‌دهد که مسئول محافظت از شما در برابر آسیب دیدن در طول تمرینات می‌باشد. مراحل انجام این حرکت به شرح زیر است:

1. یک کش مقاومتی را دور مچ پاهای خود حلقه کنید.
2. پاهای خود را به اندازه کافی باز کنید تا کش را در محل نگه دارید.
3. در وضعیت اسکات پایین بیایید.
4. یک پا را به سمت کنار بدن و مخالف جهت مقاومت کش بکشید و به سمت آن جهت به حرکت ادامه دهید.
5. در حالی که بر عضلات پای شاخص تمرکز می‌کنید، پس از ۱۰ گام، همان تعداد تکرار را در جهت مخالف روی پای دیگر انجام دهید.
6. به طور کلی سه دور این حرکت را تکرار نمایید.

حرکت کنار بدن برای تقویت عضلات همسترینگ

پیچیدن کش به شکل x

برای حرکتی که خارج ران شما را حرکت می‌دهد و در عین حال عضلات سرینی را درگیر می‌کند، حرکت پیچیدن کش به شکل X را امتحان کنید. با استفاده از این حرکت شما می‌توانید یک تمرین پای کامل را داشته باشید در حالی که ثبات درونی خود را بهبود می‌دهید. مراحل انجام این حرکت عبارت است از:

1. روی زمین و در یک موقعیت V بنشینید.
2. یک کش به شکل X دور عضله چهارسر و در زیر ران‌هایتان ببندید.
3. پاهای خود را تا یک فوت از زمین جدا کنید و آنها را به سمت بالا بکشید.
4. در حالی که کش را محکم نگه داشته‌اید پاهای خود را بالا نگه دارید و تمرین را ۱۵ بار تکرار کنید.

حرکت پیچیدن کش به شکل X برای تقویت عضلات همسترینگ

توپ تعادل

توپ ورزشی تعادل، ابزار دیگری برای افزایش قدرت همسترینگ است. شبیه به پل زدن با وزن بدن، کرل همسترینگ با توپ تعادلی از یک موقعیت دراز کش روی کمر شروع می‌شود. مراحل انجام این حرکت به شرح زیر است:

1. پاها را صاف کنید و پای خود را روی توپ بگذارید.
2. پاشنه خود را بر روی توپ قرار دهید و انگشتانتان را رو به سمت سقف بالا ببرید.
3. بازوهای خود را روی زمین در یک خط راست نسبت به شانه‌ها باز کنید.
4. لگن خود را بالا بیاورید تا جایی که بدنتان از شانه‌ها تا پاشنه‌ها در یک خط راست باشند.
5. بازدم انجام دهید، زانوهای خود را خم کنید و توپ را به سمت بدن خود بکشید.
6. دم انجام دهید، پاهای خود را صاف کنید و توپ را از بدن خود دور کنید.

بالا بردن پاها

بالا بردن پا روی توپ تعادل عمدتا عضلات همسترینگ شما و به میزان کمتری عضلات کمر شما را هدف قرار می‌دهد. مراحل انجام این حرکت عبارت است از:

1. با قرار دادن توپ تعادل روی یک سطح پایدار، بدن خود را به جلو بکشید تا باسن‌تان روی وسط توپ قرار بگیرد.
2. با قرار دادن دست‌های خود روی زمین و مستقیما زیر شانه‌های خود، بالا تنه خود را نگه دارید.
3. پاهای خود را در پشت خود بازکنید به طوری که بدن شما از سر تا پاشنه در یک خط راست باشد.
4. بدون خم کردن کمر و یا خم کردن زانو، پای چپ خود را تا جایی که ممکن است به سمت سقف بالا بیاورید.
5. تا ۵ شماره نگه دارید و سپس پای چپ خود را پایین بیاورید و پای راست را بالا ببرید.
6. هنگامی که به راحتی می‌توانید ۲۰ تکرار را با هر پا انجام دهید، با بالا بردن دست مخالف خود به موازات زمین در حال بالا بردن پا، تمرین را شدیدتر کنید.

حرکت بالا بردن توپ برای تقویت عضلات همسترینگ

:: بازدید از این مطلب : 106

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

میگرن یکی از اختلال‌های شایع و ناتوان‌کننده است که حملات آن در شدت‌ها و با علائم مختلفی مانند میگرن اورا، حالت تهوع و حساسیت حسی بروز می‌یابد. بیماری میگرن روند عادی زندگی را مختل می‌کند و روابط بیمار را با خانواده و دوستان و به طور کلی جامعه تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

در واقع میگرن رتبه هفتم را در میان بیماری‌های ناتوان کننده در سراسر جهان دارد و علت اصلی ناتوانی در میان تمام اختلال‌های عصبی است.

درمان میگرن با یوگا

درمان میگرن با یوگا یکی از بهترین روش‌های درمان و کاهش درد میگرن است که نه تنها باعث پیشگیری از آن می‌شود بلکه هیچگونه عوارض جانبی نیز ندارد. همچنین با پیشرفت تکنولوژی میتوان از روش های درمانی نوین بهره برد.

یوگا ورزشی است که بسیار در کاهش استرس، اضطراب و همچنین فشار خون موثر است و درمان میگرن با یوگا به صورت مداوم باعث بهبود سیستم عصبی مرکزی و ایجاد آرامش در فرد می‌شود.

با انجام دادن یوگا در هنگام سردرد و کشیدن نفس‌های عمیق در حین تمرین، گردش خون در سر افزایش پیدا می‌کند و باعث تسکین علائم می شود. انجام صحیح حرکات یوگا برای درمان میگرن بسیار اثرگذار است. آموزش انجام این حرکات باید توسط مربی متخصص انجام شود. همچنین در صورت وجود مشکلات دیسک کمر، گردن و … باید تحت نظر پزشک انجام شوند.

راههای درمان میگرن چیست؟

اگر سال‌ها است که از سردردهای شدید رنج می‌برید یا پزشک به تازگی تشخیص داده است که میگرن دارید، بهتر است بدانید که به جز درمان دارویی روش‌های دیگری نیز برای تسکین درد وجود دارد.

جراحی عضله و شریان، تحریک عصب اکسیپیتال، تزریق بوتاکس، داروهای مهارکننده بتا و ضدافسردگی تنها چند مورد از روش‌های پیشگیری حملات میگرن است. البته لازم است بدانید که هر یک از این روش‌ها عوارض جانبی خاص خود را دارد.

انتخاب بعضی از این روش‌ها افزایش خطر حملات قلبی، افت فشار خون، بی‌خوابی و حالت تهوع را به دنبال دارد.

یوگا چگونه به درمان میگرن کمک می‌کند؟

یوگا به جز تناسب اندام، فواید متعدد دیگری نیز دارد، یوگا آرامش جسم و روح را به ارمغان می‌آورد و به درمان عارضه‌هایی مانند اضطراب، افسردگی و درد کمک می‌کند. سازوکار یوگا برای ایجاد این تغییرات مثبت مشخص نیست، با این حال به نظر می‌رسد که سیستم عصبی پاراسمپاتیک (PNS) نقش موثری داشته باشد.

سیستم عصبی پاراسمپاتیک هنگام انجام دادن یوگا ضربان قلب را آهسته می‌کند و فشار خون را کاهش می‌دهد. در نتیجه بدن پس از یک رخداد تنش‌زا، مانند میگرن سریع‌تر بهبود می‌یابد.

میگرن شدیدتر از سردردهای معمولی است و عموما با درد ضربان‌دار یک سمت سر همراه است. میگرن معمولا همراه با حالت تهوع، سرگیجه و حساسیت به نور و صدا است و حملات میگرن ممکن است چند ساعت تا چند روز طول بکشد.

درمان میگرن با یوگا

علاوه بر این که یوگا رویکردی کل‌نگر برای مقابله با حملات میگرن است، به عنوان یک روش بازداری پیش‌گستر درد را نیز کاهش می‌دهد. پژوهشی که در سال ۲۰۱۴ انجام شد، نشان داد افرادی که در کنار درمان‌های معمول، یوگا نیز انجام می‌دهند، از مزیت کاهش شدت و دفعات حملات میگرن برخوردار می‌گردند.

به علاوه یوگا توان عصب واگ، یعنی فعالیت سیستم عصبی پاراسمپاتیک را نیز بهبود می‌دهد.

یوگا تعادل اتونومیک قلبی را نیز بهبود می‌دهد. اختلال در سیستم عصبی اتونومیک و تنظیم سیستم گردش خون با بروز حملات میگرن ارتباط دارد. اگر تعادل برقرار شود، احتمال ابتلا به میگرن کاهش می‌یابد.

حرکات مفید یوگا برای درمان میگرن

بعضی از حرکات یوگا برای درمان میگرن تاثیر معجزه‌آسایی بر کاهش تنش و استرس، یعنی دو عامل اصلی میگرن دارد.

حرکات یوگا برای میگرن گردش خون را بهبود می‌دهد و جریان خون را در مغز افزایش می‌دهد و در نتیجه درد شدید و ضربان‌دار میگرن کمتر می‌شود. در ادامه با ۷ حرکت یوگا برای درمان میگرن آشنا می‌شوید که انجام دادن آنها علائم میگرن را تسکین می‌دهد و وضعیت جسمی، روحی و عاطفی را متعادل می‌کند.

تمرینات و حرکات یوگا برای میگرن شامل موارد زیر است:

1. حرکت بدن کشیده
2. حرکت دلفین
3. حرکت انگشت شصت پا
4. حرکت جسم بی جان
5. حرکت پل
6. حرکت کودک
7. حرکت سر پایین

بهترین حرکات یوگا برای درمان میگرن

حرکت کودک

حرکت کودک سیستم عصبی را آرام می‌کند و درد را کاهش می‌دهد.

•  روی زمین زانو بزنید. پنجه پاها را به هم بچسبانید و زانوها را تا جایی که می‌توانید از هم باز کنید.
•  باسن را پایین بیاورید تا با پاشنه تماس پیدا کند.
•  صاف بنشینید و بگذارید بدن به این وضعیت عادت کند.
•  نفس را بیرون بدهید و رو به جلو خم شوید تا سر و قفسه سینه بین یا بالای ران‌ها قرار بگیرد. در این حالت پیشانی روی زمین قرار می‌گیرد.
•  بازوها باید کشیده و کف دستها رو به پایین باشد.
•  یک دقیقه یا بیشتر در این حالت بمانید تا فشار و تنش روی شانه‌ها و گردن از بین برود.
•  برای برگشتن به وضعیت اولیه با دست‌ها به زمین فشار بیاورید، بدن را بالا بکشید و روی پاشنه‌ها بنشینید.

حرکت کودک

حرکت پل

حرکت پل با باز کردن قفسه سینه، قلب و شانه‌ها، اضطراب را کاهش می‌دهد. این حرکت در یوگا به صورت زیر انجام می‌شود:

•  به پشت روی زمین دراز بکشید. زانوها را خم کنید و کف پاها را روی زمین بگذارید.
•  بازوها را دراز کنید. کف دست‌ها باید صاف روی زمین باشد.
•  لگن و پس از آن بالاتنه را رو به بالا بلند کنید. شانه‌ها و سر باید روی زمین بماند.
•  دقت کنید که ران‌ها به موازات پایین پا قرار بگیرد. وزن باید به طور یکنواخت توزیع شود.
•  حدودا یک دقیقه در این وضعیت بمانید.
•  برای برگشتن به وضعیت اولیه، بالاتنه و لگن را به آرامی پایین بیاورید. بگذارید زانوها به آرامی پایین بیاید و صاف روی زمین قرار بگیرد. سپس به آرامی بلند شوید و بنشینید.

حرکت پل

حرکت سر پایین

حرکت سر پایین گردش خون را در مغز بهبود می‌دهد. این حرکت در یوگا به صورت زیر انجام می‌شود:

•  چهار دست و پا روی زمین قرار بگیرید. مچ دست باید زیر شانه‌ها و زانوها زیر مفصل‌های ران باشد.
•  بازوها را بکشید تا آرنج‌ها صاف شود و بالای پشت بدن را شل کنید.
•   انگشت‌ها را از هم باز کنید و رو به پایین فشار دهید. وزن باید به طور یکنواخت بین دست‌ها توزیع شود.
•   زانوها را به آرامی از روی زمین بلند کنید.
•   پاها را صاف کنید، مراقب باشید که زانوها را قفل نکنید.
•   لگن را بلند کنید و ستون فقرات را بکشید.
•  حدودا دو دقیقه در این حالت بمانید.
•   برای برگشت به حالت اولیه، زانوها را خم کنید و روی چهار دست و پا برگردید.

حرکت جسم بی جان

حرکت جسم بی جان بدن را در یک وضعیت عمقی استراحت قرار می‌دهد، به گونه‌ای روی زمین دراز بکشید که پشت بدن کاملا صاف روی زمین قرار بگیرد.

•  پاها را اندکی از هم باز کنید و بازوها را کنار بدن روی زمین بگذارید. کف دست‌ها باید رو به بالا باشد.
•  ۳۰ تا ۵ دقیقه در این وضعیت بمانید.
• برخی بیماران ترجیح می‌دهند که هنگام انجام این حرکت به موسیقی آرام‌بخش نیز گوش کنند تا حس بهتری داشته باشند.
• البته بعضی بیماران هنگام حمله میگرن به سر و صدا حساسیت دارند، بنابراین خودتان بررسی کنید که آیا موسیقی آرام‌تان می‌کند یا بالعکس آزارتان می‌دهد.
•  برای خروج از این وضعیت، پشت بدن و انگشتان دست و پا را به آرامی حرکت دهید.
•  به یک پهلو بغلتید و کمی در این وضعیت بمانید.
•  سپس به آرامی بلند شوید و بنشینید.
•  هرچند می‌توانید این تمرین را برای تسکین درد میگرن انجام دهید، اما بهتر است این حرکت ساده و آرام‌بخش یوگا را به برنامه روزمره خود اضافه کنید.

حرکت جسم بی جان

حرکت انگشت شصت پا

حرکت انگشت شست پا حتی عضلات به شدت خشک و منقبض همسترینگ را نیز می‌کشد و تقویت می‌کند. اگر هنگامی که زانوها صاف است، به راحتی نمی‌توانید از انگشت شست پا بگیرید، می‌توانید به جای خم کردن زانوها، نوار یوگا را دور هر قوس بیاندازید و از آن بگیرید. اگر دچار آسیب دیدگی گردن یا کمر هستید، این حرکت را انجام ندهید.

مزایا:

• آرام کردن مغز و رفع استرس، اضطراب و افسردگی خفیف
•  تحریک کبد و کلیه‌ها
•  کشش عضلات همسترینگ و ساق پا
•  تقویت عضلات ران
•  بهبود گوارش
• تسکین علائم یائسگی
•  درمان سردرد و بی‌خوابی

حرکت دلفین

حرکت دلفین عضلات مرکزی، بازوها و پاها را تقویت و شانه‌ها را باز می‌کند. آرنج‌ها را روی تشک لوله شده و ضدلغزش یوگا بگذارید و داخل مچ دست‌ها را محکم به زمین فشار دهید تا شانه‌ها باز شود.

حرکت دلفین

مزایا:

•  آرام کردن ذهن و درمان استرس و افسردگی خفیف
•  کشش عضلات شانه‌ها، همسترینگ و ساق پا
•  تقویت عضلات بازو و پا
•  تسکین علائم یائسگی
•  رفع ناراحتی قاعدگی در حالتی که سر هنگام تمرین تکیه‌گاه داشته باشد.
•  پیشگیری از پوکی استخوان
•  بهبود گوارش
•  تسکین سردرد، بی‌خوابی، درد پشت بدن و خستگی
•  درمان فشار خون بالا، آسم، صافی کف پا و سیاتیک

حرکت بدن کشیده

حرکت بدن کشیده وضعیتی بین حرکت کودک و حرکت سر پایین است که به کشیدگی ستون فقرات و آرامش ذهن کمک می‌کند. می‌توانید این حرکت را مدت بیشتری انجام دهید و با گذاشتن پتوی لوله شده یا بالش بین ران‌ها و ساق پاها از زانوها و کمر محافظت کنید.

این حرکت به صورت زیر انجام می‌شود:

• خم شدن رو به جلو با پاهای باز
• دست‌ها و پاها را از هم باز کنید تا انعطاف‌پذیری بدن به سرعت افزایش یابد.

مزایا

•  کشش ستون فقرات و شانه‌ها

البته افرادی که به تازگی شروع به یاد گرفتن یوگا کرده‌اند، نمی‌توانند مرحله آخر این حرکت خمشی رو به جلو، یعنی نزدیک کردن بالای سر به زمین را، به راحتی انجام دهند. برای این که حرکت آسان‌تر شود، می‌توان سر را به جای زمین، روی یک پتوی ضخیم لوله شده، بلوک پیچیده شده در پتو یا بالش گذاشت.

اگر از ناراحتی‌های کمر رنج می‌برید، به طور کامل رو به جلو خم نشوید. همچنین گذاشتن دست‌ها روی زمین برای مبتدیان آسان نیست و باید تکیه‌گاه مناسبی برای محافظت از کمر وجود داشته باشد.

سعی کنید دست‌ها را با گذاشتن روی دو سر بلوک یوگا بالا ببرید. اگر کمر هنوز گرد است، می‌توانید ساعدها را روی صندلی‌ای بگذارید که دور آن پتو پیچیده‌اید تا سفتی آن آزاردهنده نباشد. حتما هنگام حرکت خمشی رو به جلو به کشش جلوی بالاتنه توجه کنید.

عمق دادن به حرکات یوگا

افرادی که یوگای پیشرفته انجام می‌دهند، درک بهتری از چگونگی تمرین دادن بازوها با استفاده از بلوک یوگا در این وضعیت دارند. برای استفاده از بلوک یوگا به صورت زیر عمل کنید:

• بلوک را به گونه‌ای روی زمین بگذارید که محور بلند آن به موازات لبه بلند تشک یوگای پهن شده مقابل‌تان باشد. رو به جلو خم شوید، بلوک را بین ساعدها، دقیقا زیر آرنج‌ها بگیرید و از روی زمین بلند کنید.
• سپس حرکت را با گذاشتن کف دست‌ها و بالای سر روی زمین کامل کنید.
• حال بلوک را محکم بین ساعدها فشار دهید و سمت داخلی دستها را به زمین فشار دهید.

مزایا

•  تقویت و کشش سمت داخلی و پشت پاها و ستون فقرات
•  تقویت اندام‌های شکمی
•  آرام کردن مغز
•  تسکین درد خفیف کمر و پشت بدن

:: بازدید از این مطلب : 96

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

اهمیت تقویت عضلات

زمانی که عضلات فوقانی پشت بدن و گردن ضعیف شوند، سر رو به جلو به سمت پایین می‌افتد و فشار روی مهره‌های گردن افزایش می‌یابد، در نتیجه گردن درد شروع می‌شود.

تقویت عضلات کمر و گردن باعث می‌شود که سر در موقعیت خنثی (حالتی که گوش‌ها مستقیما بالای شانه‌ها قرار می‌گیرند) نزدیک‌تر شود و در نتیجه درد گردن بهبود می‌یابد.

عضلات پشت بدن و شکم، که عضلات مرکزی نیز گفته می‌شود، به موازات بالا رفتن سن ضعیف‌تر می‌شود. بنابراین لازم است فرد ورزش‌های تقویت کننده این عضلات را در طول زندگی به صورت منظم انجام دهد.

تقویت عضلات شکم و پشت بدن به رفع اکثر دردهای کمر، به ویژه شایع‌ترین نوع کمر دردی که از آسیب دیدن بافت نرم یا رگ به رگ شدن و کشیدگی عضلات پشت بدن نشات می‌گیرد، کمک می‌کند.  بنابراین تمرین‌هایی که این عضلات مرکزی را تقویت می‌کند، باید در برنامه تمرینی عضلات شکم و پشت بدن گنجانده شود.

برنامه‌های ورزشی باید بر اساس مشکل هر فرد و به تناسب با میزان آسیب نوشته شوند. برای این منظور افرادی که از درد در ناحیه گردن و کمر رنج میبرند باید حتما تحت نظر پزشک معالج به انجام تمرینات ورزشی بپردازند. در غیر این صورت احتمال دارد عوارض انجام تمرینات نادرست بسیار زیاد باشد.

نقش عضلات شکم و پشت بدن

استخوان‌های ستون فقرات چهارچوب پشت بدن را نگه می‌دارد. سیستم پیچیده و ظریفی از عضلات و رباط‌ها به این چهارچوب متصل است که قدرت و انعطاف‌پذیری ستون فقرات، بازوها و پاها را افزایش می‌دهد.

عضلات شکم و پشت بدن نقش مهمی در شبکه عضلانی بدن به عهده دارند و قدرتی را که برای صاف و متحرک نگه داشتن بدن لازم است، تامین می‌کنند. اگر این عضلات مرکزی با هم هماهنگ نباشند، فشار مضاعفی به ستون فقرات نگهدارنده بدن وارد می‌شود و مشکلاتی مانند کمر درد، دیسک کمر یا آسیب‌دیدگی پشت بدن به وجود می‌آید.

اهداف تمرین‌های شکم و پشت بدن

تمرین‌های مختلفی برای تقویت عضلات شکم و پشت بدن وجود دارد که عمدتا عضلات نگهدارنده ستون فقرات را هدف می‌گیرد. این عضلات در سه گروه زیر تقسیم‌بندی می‌شود:

• عضلات پشت بدن و سرینی (اکستنسور یا باز کننده)
• عضلات شکم و ایلیوپسواس (فلکسور یا خم کننده)
• عضلات مورب یا چرخاننده (عضلات پارااسپاینال (پهلو))

عضلات پشت بدن و سرینی (اکستنسور یا باز کننده)

این عضلات برای صاف کردن پشت، بالا بردن و کشیدن و دور کردن ران از بدن (ابداکشن مفصل ران) به کار برده می‌شود.

عضلات شکم و ایلیوپسواس (فلکسور یا خم کننده)

این عضلات برای خم کردن و از جلو نگه داشتن ستون فقرات به کار برده می‌شوند. عضلات فلکسور گودی کمر را کنترل می‌کنند و به حرکت خمشی و اداکشن (حرکت دادن ران به سمت بدن) کمک می‌کنند.

عضلات مورب یا چرخاننده (عضلات پارااسپاینال (پهلو))

این عضلات برای پایدار نگه داشتن ستون فقرات در زمان صاف نگه داشتن بدن و ایستادن به کار برده می‌شود. عضلات مورب ستون فقرات را می‌چرخاند و به حفظ وضعیت اندامی مناسب و انحناء ستون فقرات کمک می‌کند.

بعضی از عضلات مرکزی بدن در زندگی روزمره تمرین داده می‌شوند. برای مثال از عضلات سرینی هنگام ایستادن یا بالا و پایین رفتن از پله‌ها استفاده می‌شود. با این حال ورزش اکثر عضلات شکم و پشت بدن دشوارتر است و تقویت کردن و تحت کشش قرار دادن آنها به رویکرد آگاهانه‌تری نیاز دارد.

اگر تمرین‌های خاص شکم و پشت بدن این عضلات انجام نشود، عضلات به مرور زمان و به طور طبیعی ضعیف می‌شود و در نتیجه احتمال ابتلا به درد کمر و پشت بدن یا تشدید این درد افزایش می‌یابد.

مزایای تمرین های عضلات شکم و پشت بدن

ضعف و یا گرفتگی و خشکی شدید عضلات نگهدارنده به اسپاسم و گرفتگی دردناکی دامن می‌زند و زمینه را برای آسیب‌دیدگی‌های گوناگون فراهم می‌کند. به علاوه عضلات ضعیف و خشک نمی‌تواند حمایت لازم را از ستون فقرات به عمل بیاورد.

همچنین ضعف عضلات باعث می‌شود که وضعیت اندامی مناسبی وجود نداشته باشد و در نتیجه مشکلاتی برای ساختار استخوانی به وجود بیاید، بنابراین احتمال دچار شدن به درد کمر و پشت بدن و آسیب‌دیدگی پشت بدن افزایش می‌یابد.

چنانچه عضلات شکم و پشت بدن تقویت شود، مزایای زیر به دست می‌آید:

• کاهش احتمال حملات کمردرد
• کاهش شدت کمردرد
• عضلات قوی‌تر، واکنش بهتری به استرس‌ها و فشارها نشان می‌دهد و از بدن در برابر آسیب دیدگی‌ها محافظت می‌کند.
• از بین بردن ضرورت جراحی کمر و پشت بدن در بعضی موارد
• تسهیل روند التیام مشکلات کمر یا تسریع دوران بهبود پس از جراحی ستون فقرات
• بهبود وضعیت اندامی

راهنمایی برای ورزش شکم و پشت بدن

برای انجام ورزش های تقویت کننده عضلات شکم و پشت بدن به نکات زیر توجه کنید:

• انجام دادن این تمرین‌ها را هنگام تجربه نخستین حمله کمردرد مزمن شروع نکنید، مگر آن که با پزشک معالج خود یا متخصص ستون فقرات مشورت کرده باشید.
• انجام دادن تمرین‌ها را به دلیل کاهش درد یا التیام یافتن ظاهری آسیب‌دیدگی متوقف نکنید، تمرین‌های شکم و پشت بدن را هر روز انجام دهید.
• ترکیبی از تمرین‌های کششی و خمشی را برای هماهنگ کردن عضلات اصلی بدن و بالاتنه انجام دهید.
• تمرین‌ها را حداقل چهار بار در هفته، در سه ست سه تا پنج مرتبه‌ای انجام دهید.
• صبور باشید، تقویت عضلات و رسیدن به نتیجه مطلوب حداقل ۶ هفته زمان می‌برد.
• از متخصص طب فیزیکی و مربی ورزشی مجرب برای تهیه یک برنامه ورزشی مناسب و متناسب با نیازهای جسمی خود کمک بگیرید. توصیه‌های کارشناسی و خصوصی در شروع برنامه تمرینی تقویت کننده عضلات و انجام تمرین‌های مکنزی یا حرکت‌های پایدار کننده کمر مفید است و به این ترتیب مطمئن می‌شوید که عضلات مناسب به کار گرفته می‌شود.

معرفی تمرینهای تقویت عضلات شکم و پشت بدن

ورزش‌های پشت بدن را می‌توان روی تشک و در آب و با استفاده از وسایلی مانند توپ ورزشی انجام داد.

حرکات تقویت عضلات شکم و پشت عبارتند از:

• بالا بردن پا و بازو در حالت دمر
• بالا بردن پا و بازو
• کرل گربه
• بالا بردن زانو تا قفسه سینه در آب
• کشش پشت بدن (ورزش با توپ)

بالا بردن پا و بازو در حالت دمر

روی شکم دراز بکشید، پاها را صاف دراز کنید، گردن را در راستای پاها نگه دارید و بازوها را رو به بالا دراز کنید. هر بار یک بازو و پا را به آرامی بالا و پایین ببرید. حرکت را برای هر دست و پا ۵ بار تکرار کنید.

دست و پای مخالف، برای مثال دست راست و پای چپ را همزمان بالا ببرید. حرکت را ۵ بار تکرار کنید، سپس تمرین را برای دست چپ و پای راست انجام دهید.

تقویت عضلات گردن برای دیسک گردن

بالا بردن پا و بازو

این تمرین مشابه حرکت بالا بردن پا و بازو در حالت دمر است. اما این بار باید چهار دست و پا روی زمین قرار بگیرید و دستها را دقیقا زیر شانه‌ها و زانوها را زیر مفاصل ران بگذارید. برای ورزش دادن بازوها باید بازوی راست را به آرامی رو به جلو دراز کنید و گردن و پشت بدن را صاف کنید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید، سپس بازو را به آهستگی پایین بیاورید. حرکت را ۵ ـ ۳ بار برای هر سمت تکرار کنید.

تقویت عضلات کمر و ستون فقرات

برای ورزش دادن پاها باید پا را به آرامی و بدون قوس دادن کمر صاف کنید، پا را پشت بدن بکشید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید، سپس به آرامی به موقعیت اولیه برگردید. حرکت را ۵ ـ ۳ بار برای هر سمت تکرار کنید.

برای تمرین دست و پای مختلف لازم است که بازوی راست و پای چپ را همزمان بالا ببرید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید. حرکت را ۵ ـ ۳ بار تکرار کنید، سپس بازوی چپ و پای راست را همرمان بالا ببرید.

کرل گربه

چهار دست و پا روی دست‌ها و زانوها روی زمین قرار بگیرید و کمر و گردن را در وضعیت خنثی و صاف نگه دارید. عضلات پایین شکم را به آهستگی منقبض کنید و کمر را به سمت سقف گرد کنید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید. بدن را شل کنید و به وضعیت اولیه برگردید.

کمر را اندکی قوس بدهید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید. بدن را شل کنید و به وضعیت اولیه برگردید.

حرکات ورزشی دیسک

بالا بردن زانو تا قفسه سینه در آب

به گونه‌ای در استخر بایستید که بتوانید با دست راست از لبه آن بگیرید. زانوی چپ را به آرامی با زاویه ۹۰ درجه بالا ببرید. با دست چپ از پشت زانوی چپ بگیرید و زانو را به آرامی تا قفسه سینه بالا ببرید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید. حرکت را ۵ ـ ۳ بار برای هر زانو تکرار کنید.

ورزش درمان دیسک کمر

کشش پشت بدن (ورزش با توپ)

به شکم روی توپ ورزشی دراز بکشید و پاها را دراز کنید و پایین پاها را خم کنید تا نوک پنجه‌ها صاف رو به پایین قرار بگیرد. دستها را روی کنار توپ بگذارید، اما با بازوها به توپ فشار نیاورید.

سر و قفسه سینه را به آرامی از روی توپ بلند کنید، به عضلات فشار نیاورید یا کشش بیش از حدی را به عضلات اعمال نکنید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید.
سپس به موقعیت اول برگردید. حرکت را ۵ ـ ۳ بار تکرار کنید.

تمرینات دیسک کمر

برای سخت‌تر کردن این حرکت می‌توانید قبل از بلند کردن سر و قفسه سینه از روی توپ، دستها را پشت سر بگذارید. انجام دادن مداوم این تمرین‌های تقویت کننده عضلات شکم و پشت بدن مزایای متعددی دارد. اگر این نرمش‌ها را هر روز انجام دهید، تا پایان عمر وضعیت اندامی مناسب و ستون فقرات سالم خواهید داشت.

تقویت عضلات گردن

بهترین روش برای کشش موثر عضلات کنار گردن (اسکالن یا نردبانی) و عضلات پایین پشت سر و بالای گردن (ساب اکسیپیتال) این است که حرکات کششی همراه با تقویت عضلات وضعیتی ضعیف شده، مانند عضلات اکستنسور صدری فوقانی و عضلات فلکسور گردنی عمقی انجام شود.

در ادامه تمرین‌های کششی گردن را که به تسکین گردن درد ناشی از وضعیت اندامی نامناسب کمک می‌کند، بررسی می‌کنیم. این حرکات عبارتند از:

• منقبض کردن چانه
• حرکت کبری در حالت دمر
• حرکت پشت به دیوار

منقبض کردن چانه

منقبض کردن چانه یکی از موثرترین تمرین‌های وضعیتی برای مقابله با گردن درد است. این نرمش عضلاتی به نام اکستنسورهای صدری فوقانی را تقویت می‌کند که سر را عقب می‌کشد و بالای شانه‌ها نگه می‌دارد. به علاوه این تمرین عضلات ساب اکسیپیتال و نردبانی را نیز تحت کشش قرار می‌دهد.

تقویت عضلات گردن

زمانی که می‌خواهید این تمرین را برای اولین بار انجام دهید، بهتر است صاف، پشت به چهارچوب در و به فاصله ۳ اینچ از آن بایستید. مراحل انجام این حرکت به شرح زیر است:

صاف پشت به چهارچوب در بایستید بالای پشت بدن و سر را آن‌قدر به عقب بکشید تا سر به در بخورد. دقت کنید که چانه رو به پایین باشد تا سر به عقب، و نه به بالا کشیده شود. سر را ۵ ثانیه روی در نگه دارید. حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

هنگام انجام دادن این تمرین باید کشش را روی عضلات اسکالن کنار گردن، کشیده شده رو به پایین به سمت استخوان ترقوه حس کنید. عضلات اسکالن و ساب اکسیپیتال بالای گردن و پایه جمجمه معمولاً عضلات سفت و منقبضی هستند. اما عضلات جلوی گردن و بالای پشت بدن معمولا ضعیف‌اند و باید تقویت شوند.

پس از آن که مدتی حرکت را جلوی چهارچوب در انجام دادید و حرکت برایتان آسان شد، می‌توانید حرکت را ایستاده یا نشسته بدون پشت دادن به در انجام دهید.

حرکت منقبض کردن چانه را ۷ ـ ۵ بار در روز، برای مثال هنگام نشستن در ماشین یا پشت میز سر کار انجام دهید. تکرار کردن این حرکت در طول روز کمک می‌کند تا وضعیت اندامی مناسب خود را حفظ کنید و این عادت در شما نهادینه شود.

هنگامی که شروع به انجام دادن این حرکت می‌کنید، کتف‌ها و گردن اندکی درد می‌گیرد، بسیار مهم است که این درد را نادیده بگیرید و تمرین را ادامه دهید تا انجام آن برایتان آسان شود.

چنانچه سر با زاویه شدیدی رو به جلو خم شده باشد، بیمار نمی‌تواند سر را در حالت ایستاده به در برساند. در این حالت به بیمار توصیه می‌شود که تاجایی که می‌تواند و احساس درد نمی‌کند، سر را عقب ببرد.

حرکت کبری در حالت دمر

حرکت کبری در حالت دمر تمرین پیشرفته‌تری است که عضلات کمربندی شانه، گردن و بالای پشت بدن را تقویت می‌کند. برای انجام دادن این تمرین باید روی شکم دراز بکشید و از نیروی جاذبه به عنوان عامل مقاوم در برابر حرکت تقویتی استفاده کنید.

حرکت کبری دیسک گردن و کمر

مراحل انجام این حرکت به شرح زیر است:

روی شکم دراز بکشید، یک حوله را لوله کنید و برای این که راحت‌تر باشید، پیشانی را روی آن قرار دهید. بازوها را به پهلو بچسبانید و کف دستها را روی زمین بگذارید. زبان را روی سقف دهان بگذارید، این کار به پایداری عضلات جلوی گردن و موثرتر شدن نرمش تقویتی کمک می‌کند.

کتف‌ها را به هم فشار دهید و دستها را از روی زمین بلند کنید. آرنج‌ها را رو به داخل بچرخانید، کف دستها رو به بیرون و انگشت‌های شست رو به بالا باشد. پیشانی را به آرامی حدود یک اینچ از روی حوله بلند کنید و مستقیم به زمین نگاه کنید. سر را عقب نبرید و به جلو نگاه نکنید. ۱۰ ثانیه در این حالت بمانید. حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

شاید در ابتدا سخت باشد که ۱۰ ثانیه در وضعیت کبرا باقی بمانید و حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید. در این صورت حرکت را هرچند بار که می‌توانید و احساس درد نمی‌کنید، تکرار کنید و پس از چند روز که عضلات ترمیم شدند، دوباره حرکت را شروع کنید.

حرکت پشت به دیوار

حرکت پشت به دیوار یکی از تمرین‌های موثر وضعیتی است. برای انجام دادن این نرمش بایستید، پشت بدن را به دیوار صاف و بزرگی بچسبانید و پاها را به فاصله ۴ اینچی از پایین دیوار قرار دهید.

درمان دیسک گردن و کمر

وضعیت اولیه این حرکت مانند حرکت منقبض کردن چانه است و باید پشت سر را به دیوار تکیه دهید. کمر را به دیوار تکیه دهید و سعی کنید کمر را صاف کنید. آرنج‌ها، ساعدها و پشت دستها و انگشتان را روی دیوار بگذارید و مچ دستها را تا حدود بلندی شانه بالا ببرید.

بازوها، دستها، سر و انگشتان باید حتی‌الامکان با دیوار تماس داشته باشد، دستها را به آرامی روی دیوار رو به بالا بلغزانید تا به نزدیکی سر برسد، سپس دستها را پایین بیاورید. این حرکت را ۵ ـ ۳ بار در روز، هر بار ۱۰ مرتبه تکرار کنید. این تمرین علاوه بر تقویت عضلات پشت بدن، عضلات قفسه سینه را نیز باز می‌کند.

:: بازدید از این مطلب : 94

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

گردن درد مداوم و شدید می‌تواند باعث ایجاد سردرد شود. سردرد ناشی از گردن با فیزیوتراپی، دارو درمانی، جراحی و سایر روش‌ها قابل درمان است. برای این که بهترین روش درمان سردرد گردنی را انتخاب کنید، حتما لازم است تا با پزشک متخصص مشورت نمایید.

سردرد ناشی از گردن چیست؟

منظور از سردرد ناشی از گردن سردردی است که منشا اصلی آن در گردن است. هرچند عامل اصلی درد، صدمه دیدن ساختارهای استخوانی، بافت‌های نرم یا عصب‌های گردنی است اما به نواحی گیجگاهی سر منتشر می‌شود (پشت چشم‌ها، گوشها و فک).

سردرد گردنی یکی از شایع‌ترین انواع سردرد بین افراد ۲۰ تا ۶۰ ساله است. سردردهای گردنی بیشتر مشابه با سردرد میگرنی و سردرد تنشی هستند و به همین خاطر در بسیاری موارد به درستی تشخیص داده نمی‌شوند و با سردردهای دیگر اشتباه گرفته می‌شوند.

بهترین روش درمان سردرد گردنی چیست؟

نوع روش درمانی که بیمار دریافت می‌کند باید مطابق با نوع و علت سردرد او باشد تا درمان‌ها به بهترین نتیجه ممکن برسند. بنابراین درمان زمانی آغاز می‌شود که علت اصلی سردرد به درستی تشخیص داده شده باشد.

همچنین با پیشرفت تکنولوژی می‌توان از روش‌های درمانی نوین مانند درمان سردرد با دستگاه بهره برد. اگر فکر می‌کنید منشا سردرد شما مشکلات گردنی است، بهتر است به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید.

پزشک متخصص مغز و اعصاب می‌تواند سردرد گردنی را به درستی از سایر سردردها تشخیص دهد و بهترین روش درمان را انتخاب نماید. انجام تشخیص صحیح و به موقع برای انجام درمان درست و پیشگیری از مشکلات احتمالی در آینده، بسیار حیاتی و ضروری است.

درمان سردرد گردنی

علت اصلی سردرد پشت سر و گردن

اصلی‌ترین علت بروز سردرد ناشی از گردن وارد شدن فشار زیاد به ستون فقرات گردنی است.

سایر علل و عوامل خطر عبارتند از:

• خم کردن یا چرخاندن شدید و ناگهانی گردن
•  ضربه به سر و گردن
•  بلند کردن اجسام سنگین
•  مشکلات دیسک گردنی
•  نشستن برای مدت طولانی بدون استراحت
•  تنظیم نادرست میز کار
•  خستگی مفرط
•  خوابیدن به شکل نادرست
•  زندگی بی‌تحرک
•  استرس

علائم سردرد گردنی

علائم سردرد گردنی عبارتند از:

•  درد مداوم یا دوره‌ای که از گردن آغازشده و تا بین دو کتف منتشر می‌شود.
•  درد سر که با انجام برخی حرکات خاص گردن شدت می‌گیرد.
•  شدت گرفتن سردرد با وارد کردن فشار به بالای گردن یا بالای کمر
•  درد در قسمت پشت سر و پایین جمجمه
•  درد در پشت ابروها و پیشانی
•  انتشار درد از گردن به یک یا هر دو دست
•  خشکی و گرفتگی گردن
•  تاری دید
•  حالت تهوع، استفراغ، سرگیجه
•  مشکل در حرکت کردن

علائم سردرد گردنی

تشخیص سردرد ناشی از گردن

تشخیص منشا سردرد یکی از سخت‌ترین کار‌ها برای پزشک است. تقریبا تمامی انواع سردرد‌ها دارای علائم مشترکی هستند. شخص احساس درد تپنده در سر خود دارد و دچار حالت تهوع، حساسیت به نور و صدا می‌شود.

علائمی که می‌تواند احتمالا نشان دهد که سردرد ناشی از گردن است عبارتند از: 

• حساسیت به لمس در پشت سر و زیر جمجمه
• و شدت گرفتن درد با حرکت سر و گردن

برای تشخیص سردرد گردنی به صورت صحیح و دقیق باید موارد زیر انجام شوند:

• گرفتن شرح‌حال کامل بیمار و انجام معاینات فیزیکی.
• گرفتن عکس‌های رادیولوژی از گردن در حالت خمیده به جلو و عقب برای بررسی مفصل بالایی گردن در حالات مختلف.
• ممکن است عکسبرداری از جمجمه در حالت دهان باز، لازم باشد.
• یک نوع تزریق بلوک عصبی تشخیصی نیز ممکن است انجام شود. در این روش یک ماده بی‌حس‌کننده در نزدیکی یکی از عصبها تزریق می‌شود و در صورتی که درد از بین برود، مشخص می‌شود که منشا درد همان عصب بوده.
• اگر درد تسکین پیدا نکند، عصب‌های دیگر به ترتیب مورد آزمایش قرار میگیرند.
• معمولا برای تشخیص دقیق منشا درد باید چند تزریق در نوبت‌های مختلف صورت بگیرد.
• در مواردی ممکن است انجام اسکن ام آر آی یا سی تی اسکن تجویز شود.

درمان سردرد ناشی از گردن و پشت سر

برای درمان موثر و نتیجه‌بخش سردرد گردنی برنامه‌ درمانی باید چند منظوره باشد و با توجه به شرایط خاص بیمار تدوین شده باشد. بسته به شدت آسیب، ممکن است یکی یا چند مورد از روش‌های زیر تجویز شوند.

انواع روشهای درمان سردرد گردن و پشت سر عبارتند از:

1. دارو درمانی
2. تزریق
3. ورزش
4. کمپرس سرد
5. فیزیوتراپی

دارو درمانی

ممکن است داروهای مسکن از جمله داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، داروهای ضد تشنج مانند گاباپنتین (gabapentin) و داروهای ضدافسردگی سه فاز و یا داروهای مخصوص میگرن تجویز شوند.

درمان دارویی ممکن است با داروهای مشابه مورد استفاده برای سایر سردردها مانند سردرد میگرنی یکسان باشد.

تزریق

اگر داروهای ضددرد موثر نباشند ، انجام تزریق مدنظر قرار می‌گیرد. در این روش ممکن است در نزدیکی عصب اکسیپیتال، مفصل آتلانتوکسیال بین عصبهای C1 و C2 و یا در مفصل فاست در نزدیکی عصبهای C2 و C3، ماده‌ی ضدالتهاب و بی‌حس‌کننده تزریق شود.

ورزش

تمرینات موثر برای برطرف کردن سردرد ناشی از گردن شامل تمرینات کششی و قدرتی برای گردن می‌شوند. برای رفع سردرد بیمار، در ابتدا باید عضلاتی که به خم شدن گردن کمک می‌کنند کشیده شوند، برای این کار باید چانه تا حد ممکن به سمت قفسه سینه نزدیک شود.

در این حالت بیمار باید در پشت گردن خود کشش را احساس کند. بیمار باید این حالت را ۳۰ ثانیه نگه دارد. برای کشش عضلات جلوی گردن باید بیمار به سمت سقف نگه کند و پشت سر خود را تا جای ممکن به سمت عقب ببرد و این حالت را نیز برای ۳۰ ثانیه نگه دارد.

برای تقویت عضلات گردن بیمار باید دست خود را روی پیشانی خود بگذارد و به پیشانی فشار وارد کند و به طور همزمان، سر خود را به سمت جلو فشار دهد تا با نیروی دست مقابله کند و این کار را ۱۰ ثانیه ادامه دهد. سپس دست را پشت سر قرار دهد و فشار دهد و سر خود را در جهت برعکس یعنی را به عقب فشار دهد و این حالت را نیز ۱۰ ثانیه نگه دارد.

در هنگام انجام این تمرینات نباید فشار زیادی به خود بیاورید و در حدود ۱۰ درصد از قدرت خود را به کار بگیرید.

در مقاله درمان گردن درد ورزش‌ها و حرکات اصلاحی مناسب را می‌توانید مشاهده کنید.

استفاده از کمپرس سرد

در بسیاری از افراد با گذاشتن کمپرس سرد روی عضلات گردن می‌توان سردرد گردنی را بهبود داد. مقدار یخ را در کیسه پلاستیکی قرار دهید و دور آن را با حوله بپیچانید و سپس گردن خود را روی کمپرس سرد بگذارید و روی آن بخوابید.

در حالت خوابیده، چانه شما کمی باید به سمت بالا باشد. برای ۲۰ دقیقه روی کمپرس سرد بمانید.

درمان سردرد گردن و پشت سر

فیزیوتراپی

انجام درمان‌های فیزیوتراپی برای بیماران مبتلا به سردرد‌های گردنی بسیاری حیاتی است. انجام فیزیوتراپی موجب تسریع روند بهبودی، رسیدن به نتایج ایده آل از درمان و کاهش احتمال بروز آسیب مجدد و سردرد ناشی از گردن می‌شود.

عمل جراحی

جراحی دکمپرشن عصبی تاثیر زیادی در حذف علائم سردرد گردنی دارد. طی این عمل جراحی، تمامی نواحی که احتمالا موجب فشار بر روی عصب‌ها شده بودند، آزادسازی می‌شوند. برای مثال ممکن است التهاب عضله، رگ‌های خونی به هم چسبیده، یا بافت فیبروزی ضخیم موجب فشار بر روی عصب شده باشد و اجازه ندهد که عصب عملکرد عادی داشته باشد.

هدف از انجام این جراحی، برطرف کردن فشار از روی عصب و بازیابی عملکرد عادی عصب است. در برخی از موارد، بعضی از عصبهای کوچکی که اهمیت چندانی ندارند، قطع می‌شوند تا شانس موفقیت عمل بیشتر شود.

قبل از انجام جراحی باید مشخص شود که منشا درد طناب نخاعی است یا تحت فشار قرار گرفتن عصب پشت سر است. با کمک اسکن ام آر آی می‌تواند منشا اصلی سردرد را شناسایی مرده و بهترین روش جراحی را به کار برد.

پیشگیری از گردن درد و سردرد

خوشبختانه افراد می‌توانند با دنبال کردن دستورات و توصیه‌های مشخصی از بروز سردردهای گردنی پیشگیری کنند.

. برخی از این دستورات عبارتند از:

• داشتن رژیم غذایی سالم
• داشتن خواب کافی
• یادگیری شکل صحیح نشستن
• خوردن کافئین کمتر و کاهش استرس

برای سردرد پیش چه دکتری باید رفت؟

برای درمان قطعی سردرد باید به دکتر مغز و اعصاب مراجعه نمود. پزشکان مغز و اعصاب به صورت تخصصی در زمینه درمان سردرد فعالیت نموده و می‌توانند بهترین راهکار درمانی را به بیماران ارائه دهند.

:: بازدید از این مطلب : 111

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0

علت وزوز گوش یا سوت کشیدن سر چیست؟

وزوز گوش که به آن زنگ گوش و یا سوت کشیدن گوش نیز می‌گویند، یک صدای بدون منشا خارجی است که در گوش ایجاد می‌شود. فردی که دچار سوت کشیدن سر می‌شود معمولا صداهایی مانند خش‌خش، وزوز، جیرجیر یا سوت یا صداهای دیگر در گوش خود می‌شنود.

این صداها ممکن است با وقفه یا به صورت مداوم باشند و میزان بلندی آن در افراد مختلف متفاوت است. معمولا در مواقعی که اطراف فرد ساکت است یا زمانی که فرد می‌خواهد بخوابد، وزوز گوش آزاردهنده خواهد بود. در موارد نادری صدای وزوز گوش با تپش قلب هماهنگ است.

این صدا بیش از همه زمانی آزاردهنده است که اطراف شخص ساکت است و یا شخص تلاش دارد که شب هنگام بخوابد. معمولا بسیاری از افراد سوت کشیدن گوش را بعد از قرارگیری در معرض صداهای بسیار بلند تجربه کرده‌اند.

آیا وزوز گوش خطرناک است؟

وزوز گوش بیماری نیست بلکه علامت بیماری زمینه‌ای مانند از دست دادن شنوایی به خاطر کهولت سن، آسیب گوش یا اختلال سیستم گردش محسوب می‌شود. به همین دلیل درمان وزوز گوش به صورت منفرد برای هر فرد با فرد دیگر متفاوت است و وابسته به بیماری‌های زمینه‌ای اوست.

به منظور پیدا کردن علت سوت کشیدن گوش در فرد، پزشک در ابتدا گوش‌های شخص را معاینه می‌کند تا ببیند آیا زنگ گوش ناشی از یک مشکل ابتدایی در گوش است یا خیر. برای مثال ممکن است صدا دادن گوش به‌خاطر عفونت گوش یا تجمع جرم گوش باشد. در این موارد، درمان سوت کشیدن گوش به‌راحتی با رفع مشکل در گوش حاصل خواهد شد.

علاوه بر این ممکن است پزشک از شما تست شنوایی بگیرد تا مشخص شود آیا فرد شنوایی کامل دارید یا خیر.

در صورتی که سوت گوش ناشی از یک بیماری زمینه‌ای باشد، لازم است در ابتدا این بیماری تشخیص داده شود و اقدامات لازم جهت درمان آن انجام شود. مثلا اگر سوت ممتد گوش ناشی از شنیدن صداهای بسیار بلند باشد و بعد از درمان‌های اولیه بهبود پیدا نکند، پزشک می‌تواند روش‌های درمانی مختلفی برای درمان زنگ زدن گوش پیشنهاد دهد.

لازم به ذکر است که در برخی از موارد سوت کشیدن گوش بدون هیچ درمانی و به طور خود به خودی بهبود پیدا می‌کند. البته صرف نظر از علت وزوز گوش ممکن است در برخی موارد خاص مشکل به طور کامل درمان نشود و لازم باشد فرد به یک پزشک متخصص مراجعه کند.

انواع وزوز گوش

هر کدام از انواع وزوز گوش دارای علائم مختلفی بوده و صدای متفاوتی ایجاد می‌کنند. بر این اساس انواع سوت گوش عبارت است از:

• وزوز گوش ذهنی
• وزوز با صدای تق‌تق یا ضربی (تپنده)
• وزوز واقعی و بیرونی

وزوز گوش ذهنی

وزوز گوش ذهنی شایع ترین نوع سوت کشیدن گوش به شمار می‌رود. در این حالت بیمار صدایی در سر خود می‌شنود.

وزوز با صدای تق‌تق یا ضربی (تپنده)

در این حالت صدای زنگ گوش شبیه صدی ضربه یا صدای تپش است که در مواردی با صدای تپش قلب هماهنگ می‌شود.

وزوز واقعی و بیرونی

این مورد چندان شایع نیست. در این حالت ممکن است پزشک نیز در صورت دقت کردن، صدایی از گوش بیمار بشنود.

علت وزوز گوش

همانطور که بیان شد، وزوز گوش یک بیماری نیست بلکه یکی از علائمی است که نشان‌دهنده وجود مشکل و بیماری دیگری در مغز یا شنوایی می‌باشد.

از جمله دلایل سوت کشیدن گوش می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• از دست دادن شنوایی
• آسیب‌ دیدگی گوش
• قرارگیری در معرض صداهای بسیار بلند
• عوارض دارویی
• بیماری منیر گوش
• نوروم آکوستیک

سوت کشیدن گوش و از دست دادن شنوایی

احتمالا شایع ترین دلیل وزوز گوش از دست دادن بخشی از شنوایی است. با بالا رفتن سن یا بر اثر وارد شدن آسیبی به گوش (بر اثر صدا، دارو، مواد شیمیایی و ..) ممکن است بخشی از گوش که موجب شنوایی ما می‌شود (حلزون گوش) آسیب ببیند.

طبق نتایج تحقیقاتی که تاکنون انجام شده، احتمالا حلزون گوش دیگر نمی‌تواند سیگنال‌های عادی و نرمال را به مغز بفرستد و درنتیجه مغز دچار سردرگمی در تجزیه این سیگنال‌ها شده و خودش سیگنال‌هایی را تولید می‌کند تا آن را جایگزین کند.

این سیگنال‌ها به‌صورت صدای سوت در گوش شنیده می‌شوند. هرچیزی مانند عفونت یا جرم گوش که موجب کاهش شنوایی شود، صدای سوت گوش را نیز شدت می‌بخشد.

سوت کشیدن گوش به دلیل آسیب گوش

در صورتی که وزوز گوش ناشی از آسیب‌دیدگی گوش باشد، معمولا صدا در هر دو گوش شنیده می‌شود چرا که معمولا هر دو گوش در معرض صداهای بلند، دارو یا دیگر شرایط محیطی قرار می‌گیرند.

وزوز گوش ناشی از قرارگیری در معرض صدای بلند

قرارگیری در معرض صداهای بلند یکی از علل بسیار شایع اختلال زنگ گوش است که معمولا به شنوایی فرد نیز صدمه می‌زند.

متاسفانه بسیاری از افراد اصلا در مورد اثرات مضر صداهای بسیار بلند که ناشی از آتش‌بازی، موسیقی بلند و موارد مانند آن است، آگاه نیستند و اطلاعی در این باره ندارند.

وزوز گوش ناشی از عوارض دارویی

مصرف بیش‌ازحد داروهایی مانند آسپرین، آنتی‌بیوتیک آمینوگلیکوزیدو کدئین می‌تواند موجب وزوز گوش شود. به طور کلی سوت گوش از عوارض جانبی بیش از ۲۰۰ نوع داروی مختلف است.

سوت کشیدن گوش به دلیل بیماری منیر گوش

علت وزوز گوش و سرگیجه ممکن است به دلیل بیماری منیر گوش باشد. علائم این بیماری عبارتند از سرگیجه، وزوز گوش، احساس پُربودن و گرفتگی گوش و از دست دادن شنوایی برای چند ساعت.

این بیماری بر اثر مشکلی در خود گوش ایجاد می‌شود و سوت کشیدن گوش صرفا از علائم این بیماری است.

وزوز در گوش در اثر نوروم آکوستیک

این مورد یکی از علل وزوز گوش به شمار می‌رود که معمولا نادر است. نوروم آکوستیک منجر به سوت کشیدن گوش و تومور مغزی می‌شود.

نوروم آکوستیک نوعی تومور مغزی است که بر روی عصب‌های شنوایی رشد می‌کند و می‌تواند موجب سوت کشیدن گوش و سردرد شود.

تفاوت وزوز گوش ناشی از این بیماری با سایر انواع سوت کشیدن گوش در این است که این بیماری معمولا موجب بروز علائم تنها در یک گوش می‌شود (مثلا وزوز گوش چپ یا راست) در حالی که علل دیگر وزوز گوش که موجب ناشنوایی نیز می‌شوند، در هر دو گوش علائم ایجاد می‌کنند.

علت وزوز گوش پالسی و تپنده

این مشکل معمولا مربوط به جریان خون در رگ‌های سالم یا ناسالم اطراف گوش است.

علت وزوز گوش تپشی می‌تواند ناشی از عوامل زیر باشد:

• بارداری
• کم‌خونی
• پرکاری تیروئید
• تشکیل تومور مغزی که رگ‌های اطراف گوش را درگیر کند
• افزایش فشار مغز که در این حالت فشار مایع اطراف مغز در جمجمه زیاد می‌شود

تشخیص وزوز گوش

ارزیابی‌های اولیه برای تشخیص علت سوت کشیدن گوش در فرد، شامل گرفتن سوابق پزشکی، انجام معاینات فیزیکی و معاینه کامل سر و گردن و از جمله تمامی عصب‌های این ناحیه می‌شود. همچنین لازم است تست شنوایی سنجی کامل انجام شود.

بسته به نوع وزوز گوش و صدایی که در گوش شنیده می‌شود، ممکن است نوعی شنوایی سنجی مخصوص با نام ABR (پاسخ‌دهی شنوایی ساقه مغز) یا اسکن‌های مغزی مانند سی تی اسکن یا ام آر آی انجام شوند.

در برخی از موارد، ممکن است لازم باشد که فشار خون بیمار اندازه‌گیری شود و یا آزمایش خون برای بررسی عملکرد غده تیروئید تجویز شود. در موارد بسیار نادری، ممکن است تستی برای بررسی فشار مایع مغزی نخاعی در جمجمه و کانال نخاعی انجام شود.

تشخیص وزوز گوش

درمان وزوز یا سوت کشیدن گوش

برای درمان سوت کشیدن گوش می‌توان روش‌های مختلفی پیشنهاد داد. برخی از روش های درمان سوت کشیدن گوش عبارت است از:

• دارو درمانی
• دستگاه پوشش‌دهنده صدا
• بازآموزی صدای گوش (TRT)
• خارج کردن جرم گوش
• جراحی
• درمان مشکلات دندانی
• درمان خانگی وزوز گوش
• نوروفیدبک تراپی

درمان دارویی سوت کشیدن گوش

تاکنون داروهای بسیاری برای درمان صدای گوش مورد بررسی قرار گرفته‌اند. در برخی موارد، مصرف دوز پایین داروهای ضد اضطراب مانند والیوم یا داروهای ضدافسردگی می‌تواند در کاهش وزوز و سوت کشیدن گوش موثر باشد.

استفاده از استروئید موضعی در گوش میانی همراه با مصرف داروی ضد اضطراب به نام آلپرازولام نیز در برخی بیماران موثر بوده است.

درمان زنگ گوش با استفاده دستگاه پوشش دهنده صدا

برای درمان سوت گوش در برخی از بیماران، از دستگاه‌های پوشش‌دهنده صدا استفاده می‌شود که مشابه با سمعک هستند و داخل گوش قرار می‌گیرند.

این دستگاه‌ها صدایی تولید می‌کنند که از صدای نویزی که بیمار در گوش خود می‌شنود، مطلوب‌تر است. دستگاهی که اخیرا تولید شده است، یک دستگاه دو منظوره است که به طور همزمان، سمعک و پوشش‌دهنده صدا است.

درمان مشکل وزوز گوش از طریق بازآموزی صدای گوش (TRT)

بازآموزی صدای گوش به توانایی طبیعی مغز برای وفق دادن خود به یک سیگنال بستگی دارد. مغز باید این سیگنال را در سطح ناخودآگاه فیلتر کند تا در سطح ادراک آگاهانه قرار نگیرد.

سازگاری مغز با این سیگنال به هیچ تلاش آگاهانه‌ای نیاز ندارد. مغز افراد معمولا با بسیاری از صداها سازگاری پیدا می‌کند مانند صدای تهویه هوا، فن کامپیوتر و باران ملایم.

چیزی که در تمامی این صداها مشترک است این است که این صداها برای فرد اهمیتی ندارند و بنابراین به عنوان صدای بلند شناسایی نمی‌شوند.

این فرم از درمان وزوز گوش بین ۱۲ تا ۲۴ ماه طول می‌کشد؛ اما بر اساس تجربیات به دست آمده، بسیار موفقیت‌آمیز است.

خارج کردن جرم گوش

اگر علت وزوز گوش تجمع جرم زیاد در گوش باشد، پزشک با استفاده از ساکشن یا پاشیدن آب در گوش و با استفاده از کورت، جرم‌ها را از درون گوش بیرون می‌کشد.

در صورتی که بیمار دچار عفونت گوش شده باشد، قطره درمان وزوز گوش حاوی هیدروکورتیزون برای او تجویز می‌شود تا خارش گوش او کم شود و همچنین برای رفع عفونت، داروی آنتی‌بیوتیک خوراکی تجویز می‌شود.

درمان سوت کشیدن گوش با استفاده از جراحی

در موارد نادری ممکن است برای درمان صدا دادن گوش نیاز به جراحی باشد. این در صورتی است که علت وزوز و سوت کشیدن گوش در فرد کیست یا تومور یا رسوبات کلسیمی استخوان گوش باشد.

درمان مشکلات دندانی فرد دارای مشکل وزوز گوش

برخی از متخصصین معتقدند که مشکلات مفصل فکی نیز می‌تواند موجب وزوز گوش شود. مفصل فک جایی است که استخوان فک به استخوان سر متصل می‌شود و این مفصل درست در جلوی گوش قرار دارد.

این متخصصین معتقدند که درمان مشکل فکی توسط متخصص دندانپزشک می‌تواند مشکل سوت کشیدن را برطرف کند، چرا که عضلات و عصب‌های فک ارتباط بسیار نزدیکی با گوش دارند.

درمان خانگی سوت کشیدن گوش

یکی از روش‌هایی که برای التیام وزوز گوش پیشنهاد می‌شود، جویدن آدامس است. هنگامی که آدامس می جوید، به عضلات دهلیز کمک می کند تا سوت کشیدن سر ظاهر نشود.

علاوه بر این، در طول جویدن، غدد بزاق بیشتر ترشح می شود، که می‌تواند در درمان برخی از انواع وزوز گوش موثر باشد.

لازم به ذکر است که درمان وزوز گوش با استفاده از آدامس یک درمان ساده خانگی است و نباید جایگزین روش‌های درمانی دیگر و یا مراجعه به پزشک شود. سوت کشیدن گوش آزاردهنده گوش باید حتما توسط پزشک متخصص بررسی شود.

پیشگیری از بیماری

یکی از راه‌های پیشگیری از پیشرفت سوت کشیدن گوش و کم شدن شنوایی، اجتناب از قرارگیری در معرض صداهای بسیار بلند است.

برای پیشگیری از آسیب شنوایی پیشنهاد می‌شود که:

• در محیط‌های پر سر و صدا از محافظ گوش استفاده کنید.
• موسیقی خود را با صدای متوسط گوش کنید.

بهبود سلامتی بدن نمی‌تواند تاثیری در درمان وزوز گوش داشته باشد، اما سلامت کلی فرد قطعا شدت وزوز و سوت کشیدن گوش را کمتر می‌کند و موجب می‌شود فرد احساس فیزیکی و روحی بهتری داشته باشد.

ورزش کردن، داشتن رژیم غذایی سالم، داشتن عادات خواب صحیح، سیگار نکشیدن، انجام فعالیت‌ها و تفریحات سالم و کنترل استرس همگی به داشتن سلامتی بیشتر کمک می‌کنند.

:: بازدید از این مطلب : 101

|

امتیاز مطلب : 0

|

تعداد امتیازدهندگان : 0

|

مجموع امتیاز : 0